Music, politics and science facts, you like to know

Updates from Raymond Thielens Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

• 

  Raymond Thielens 6:27 pm op August 10, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Muziekherinneringen uit de Sixties 

  

  Mijn allereerste herinneringen aan populaire muziek waren de singles van Elvis en Fats Domino die mijn inwonende oom meebracht en afspeelde op een zelf in mekaar geknutselde platenspeler (op veertjes). Ik moet toen ongeveer een jaar of zes geweest zijn en het was nog een tijd dat volwassenen gekluisterd zaten aan de radio voor het nieuws en luisterspelen. 

  Een paar jaar later kochten mijn ouders een radio-pick-up-meubel, waarmee ge singletjes per tien kon opstapelen om continu af te spelen. Dat was de tijd van de opkomende kindsterretjes zoals Paul Anka Conny Froböes en Conny Francis. In eigen land maakte Rocco Granata en Salvatore Adamo toen furore met Marina en Sans Toi Mamie. Vanuit Nederland kwamen The Blue Diamonds,  Anneke Grönloh en het rockgeweld Peter Koelewijn.

  

  Elke zondag luisterde ik naar radio Luxemburg voor de top 5 rond één uur met Guus Jansen Junior als discjockey en als de begintune (de live uitvoering van “Ready Teddy” door Cliff Richard) de huiskamer vulde, zat ik voor de radio om alle informatie op te zuigen in mijn geheugen. Maar dat was allemaal maar zoetekoek van “ik zie je graag”, en “ik blijf je trouw”, tot de Beatles op het toneel verschenen. Vier schuddebollende tieners met lang haar die in Engeland de jeugd “zot” maakte met hun revolutionnaire oorwurmen. En op dat moment deed de transistorradio zijn intrede, dat een groot aandeel had in de verspreiding en popularisering van de “beatmuziek” zoals die dan genoemd werd. Beat refereerde zowel naar de Beatles als naar het monotone drumritme van de slagwerker dat het nieuwe genre eigen was. Soms kon je zelfs de afzonderlijke slagen niet meer horen omdat het gedrum één aaneenschakeling was van geluid en geruis. De transistors konden pubers meenemen naar hun kamer om te luisteren naar de uitzendingen van Radio Luxemburg, Radio Veronica, Radio Noordzee, Radio Caroline en Radio London. Door deze zenders groeide de populariteit bij de schoolgaande jeugd als kool. Discjockeys zoals Joost den Draaier, Lex Harding, Tineke, Stan Haag, werden begrippen. Het eerste dat vrienden vroegen was toen: “en heb je dit al gehoord, en dat op Veronica?”

  

  Ik kreeg een eigen kamer om te studeren en de muren werden beplakt met foto’s van de vedetten die op die moment “scoorden”. Zo herinner ik mij nog levendig dat ik op de kamer kwam van “den Todts”, op wiens kamer posters hingen van Sonny en Cher. Zalig waren de zomerse dagen dat we met de transistor onder de snelbinder naar de “Oude Schelde” fietsen om te gaan zonnen aan de oever en af en toe eens opzij “keken” want de bikini had zijn intrede gedaan.

  Tijdens diezelfde periode evolueerde de muziekbusiness  van een single-markt naar een langspeelplaat-markt. In het begin van de zestiger jaren waren elpees, een verzameling van twee hits en een rist van onbeduidende deuntjes, vulsel, om de plaat verkoopbaar te maken. Na de komst van de Beatles, Bob Dylan en The Beach Boys, werden elpees volwaardige produkten, kortom de muziek was volwassen geworden en singles geraakten in de vergeethoek. Ze werden het uithangbord van de bijhorende langspeelplaat en verzamelelpees hadden hun plaats ingenomen. De eerste concept-elpee en baanbrekende plaat was Sgt.Peppers Hearts Club Band van de Beatles met voor de eerste keer de volledige teksten op de keerzijde (om te kunnen meezingen). Later volgden The Beach Boys en The Kinks. Het mythische Woodstock muziekfestival was de afsluiter van een decennium waarin de muziek zevenmijlslaarzen aangetrokken had en dit voor de laatste keer.

  Guido discussieert. Toggle Reacties

   
  • 

    Guido 10:54 pm op maart 11, 2025 Permalink | Beantwoorden

    Ik heb een nieuw YouTube-kanaal opgestart met verhalen achter iconische songs zoals Venus, As Tears Go By, Seven Horses in the Sky and You’ll Never Walk Alone. Misschien interesseert jou dat? Je mag ook altijd een bijdrage leveren als je iets interessants te vertellen hebt… 
    https://www.youtube.com/@Vosje53/videos

    LikeGeliked door 1 persoon

  Beantwoorden Reactie annuleren

  Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

  Naam *

  E-mail *

  Website

  Mijn naam, e-mailadres en website bewaren in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.

  Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties.

  Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe berichten.

  Δ

  Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

• 

  Raymond Thielens 8:15 am op August 5, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Rock Hudson, de natte droom van vele vrouwen in de Sixties 

  

  Toen Doris Day het bed deelde met Rock Hudson in de kaskrakers “Send me No flowers” , “Pillow Talk” en “Lover come back”,werd ze door vele gezonde vrouwen benijd, maar toen was er nog geen vuiltje aan de lucht bekend over de ware aard van Mister Perfect. Hieronder volgt de “echte” cinema van hem.

  

  Hudson heette bij zijn geboorte op 17 november 1925 Roy Harold Scherer Jr. Tijdens de oorlog diende hij bij de marine als vliegtuigmekanieker. Toen de salarisbetalingen van de marine stopten, nam hij een baantje als postbode aan.  Zijn moeder werkte bij de telefoondienst en toen ze overgeplaatst werd naar Californië, verhuisde Roy met haar mee naar Pasadena. Daar woonde ook Roy’s biologische vader die hertrouwd was en met wie hij contact had onderhouden. Roy ging bij zijn vader werken en verkocht stofzuigers aan de deur. Daarna vond hij werk als chauffeur en betrok met drie collega’s een woning in Westlake Park. Roy wilde ontdekt worden voor de film en zou heel naiëf regelmatig zijn truck bij de ingang van de studio hebben geparkeerd. Achteloos leunend tegen de auto, een sigaret rokend, hoopte hij zo op te vallen. Dit verhaal is een fabeltje evenals dat andere dat hij foto’s zou afgegeven hebben bij de Selznick Studio’s. In werkelijkheid maakte Roy deel uit van de homoseksuele crowd. Hij had al een tijdje het bed gedeeld met Ken Hodges, sinds 1940 producent van Lux Radio Theatre. Ken had een appartement in Long Beach en beloofde Roy in contact te brengen met agenten. Op een party in Ken’s appartement leerde hij agent Henry Willson kennen die als een blok voor hem viel. Roy werd de protégé van de vijftien jaar oudere Willson en kreeg een seksuele relatie met hem. Het was ook Willson die de naam Rock Hudson bedacht. Willson stuurde hem naar de tandarts om zijn snijtanden te laten rechtzetten, samen gingen ze naar chique restaurants en hij kocht zijn kleding.

  In zijn eerste film “Fighter Squadron” moest hij slechts één zin uitspreken en die scène moest 38 keer overgedaan worden omdat hij die telkens vergat. Maar door zijn presence was hij gelanceerd. Het probleem was na jaren, zijn vrijgezellenstatus, waar vragen over gesteld werden. Daar moest iets aan gedaan worden en Willson had dé oplossing in de nabijheid: zijn secretaresse Phyllis Gates.

  Phyllis Gates was zomaar geen gewone secretaresse, want ze behartigde de volledige administratie voor haar werkgever Henry Willson, een agent die meerdere homo’s (nadat ze eerst een relatie hadden met hem) op weg zette naar de roem. Willson en Hudson hadden voor hun avontuurtjes een studio-appartement ingericht op vijf minuten afstand van de Universal Studio’s.

  

  Het huwelijk met Gates was een camouflagehuwelijk gearrangeerd door Willson om de homo-geruchten de kop in te drukken want de roddelpers zat hen op de hielen. Daarom plande Willson een etentje waarop hij de twee uitnodigde met de uitdrukkelijke hint aan Hudson om er “werk” van te maken. Zij tuinde erin: “hoe kon je aan zo’n charmante man weerstaan”. Het huwelijk duurde 3 jaar en zij claimde als argument “mentale wreedheid”, niettegenstaande hij haar al tweemaal afgetuigd had als hij dronken was. Hij heeft haar zelfs nog besmet met hepatitis, een ziekte die gangbaar is in homo-milieus. Al tijdens zijn eerste huwelijksjaar belde hij een vriend en zei: “Ik heb er genoeg van, ik heb af en toe een jongen nodig”. Maar haar liefde voor hem bleef smeulen en dat heeft ze tenvolle bewezen door nooit enig onvertogen woord te uiten tijdens zijn leven over zijn homo-zijn. Tijdens haar huwelijk bleef hij soms dagen en nachten van huis weg om homo-bars af te struinen, en toen zij hem ermee confronteerde bleef hij zijn aard in alle toonaarden ontkennen. Ze zei: “hij heeft mij gebruikt en was een verwend kind”.

  Er is nooit gewag of allusie gemaakt  in de pers over haar vermeende lesbische aard.

  Zij kreeg na de scheiding een matige alimentatie gedurende 10 jaar en heeft ook niks gekregen van zijn erfenis. Zelfs zijn laatste vriend Marc Christian die hij in het ongewisse liet over zijn aidsbesmetting deelde niks, waardoor die zo verontwaardigd was dat hij de erfenis betwistte in de rechtbank en gelijk kreeg en 5 miljoen dollar mocht cashen. Terecht overigens.

  Hudson was zich ook bewust van het feit dat hij maar een middelmatig acteur was (denk terug aan “Fighter Squadron”) en dat verklaart ook zijn afkeuring voor de nieuwe lichting klasse-acteurs (Robert De Niro, Al Pacino, Dustin Hoffman) vanaf de jaren ’70 toen zijn loopbaan tanende was. Rock noemde hen “die kleine lelijkerds”, hij was immers 1,93 m groot en “handsome”. Tot het einde van zijn leven hield hij zijn homoseksuele geaardheid voor het grote publiek verborgen. Van december 1984 tot april 1985 trad hij op als gastacteur in de soap Dynasty, de tegenhanger van Dallas. Hij maakte toen ook gebruik van spiekkaartjes omdat zijn geheugen het liet afweten. De bedoeling was dat hij het hele seizoen zou volmaken maar hij werd voortijdig uit de serie geschreven vanwege zijn gezondheid die enorm snel achteruitging. Hij stierf nog in het najaar van 1985.

  Tenslotte zou ik niet durven zeggen van een vrouw die nadien nog een carrière uitbouwde als binnenhuis-architekte, dat die “flipte” zoals Rock’s advokaat in de scheiding haar beschreef. 

  Een belangrijke quote van hem is ook: “Naarmate een mens ouder wordt, leert hij meer zwijgen, want ge weet nooit dat wat hij zegt, later tegen hem kan gebruikt worden”. Voor Rock Hudson gaat het gezegde “aanziet de mens, ge kent hem niet” voor de volle honderd percent op.

  Bron: Wikipedia waar ik zelf de helft van de tekst geschreven heb

   
• 

  Raymond Thielens 5:22 pm op July 30, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Ideeën voor God’s discipelen 

  

  Stel je voor (zoals John Lennon deed in Imagine*) een wereld zonder religie. Dan…

  was er geen 11 september, geen kruistochten, geen heksenjachten in de Middeleeuwen, geen opdeling van Brits-India, geen Israëlisch-Palestijnse oorlog, waren er geen bloedbaden onder Serviërs, Kroaten en moslims, geen vervolging van Joden als Christusmoordenaars, geen onlusten in Noord-Ierland, geen religieus geïnspireerde eerwraak, geen evangelisten die lichtgelovige mensen geld aftroggelen, geen openbare onthoofdingen, geen vrouwenstenigingen,  geen afranselingen noch verwijten voor vrouwen die een centimetertje  teveel huid tonen.

  Als 1 persoon lijdt aan waanvoorstellingen dan heet dat krankzinnigheid. Als veel mensen tegelijk lijden aan waanvoorstellingen, dan noemt men dat “religie”.

  Veel beter ware het dat religie niet langer zou gesubsidieerd worden. De samenleving zou daar veel meer baat bij hebben.

  Wat is bidden? Bidden is vragen of de wetten van het universum ongedaan kunnen gemaakt worden voor één enkele, zichzelf als onwaardig bestempelende verzoeker, maw vragen om een uitzondering te maken voor zichzelf of een aanverwante. Te gek voor woorden.

  Er zijn nog altijd mensen die zich door bewijzen in de Schrift laten overtuigen om in God te geloven. Maar het werk is één brok fictie van begin tot eind uit de duim gezogen, niet beter dan De Da Vinci Code. Sinds begin 19^deeeuw tonen geleerde theologen verpletterend aan dat de evangeliën geen betrouwbare historische verslagen zijn van wat er gebeurde in de echte wereld. Ze werden allemaal lang na de dood van Jezus geschreven. Jezus kan dan wel geleefd hebben, maar niet als zoon van “God” maar als prediker zoals er zovelen hem nadien gekopieerd hebben voor eigen gewin.

  Hoe hoger iemands intelligentie of hoe hoger iemands opleidingsniveau is, des te geringer is de kans dat die persoon godsdienstig is.  Het is algemeen vastgesteld dat meer dan 90% van de Nobelprijswinnaars niet gelovig waren.

  Wetenschappers verlustigen zich in mysterie om een andere reden: met mysteries hebben ze tenminste iets om handen. Omgekeerd, één van de kwalijke effecten van godsdienst is dat ze ons leert dat het een deugd is om tevreden te zijn met niet-begrijpen. En die gaten van de wetenschap worden standaard ingevuld door “God”. Als er op een gebied sprake is van een gebrek aan gegevens – of een gebrek aan begrip – wordt automatisch aangenomen dat het “God” toebehoort. Om die reden werd Darwin zo lang tegengewerkt. Dus als de wetenschapsgeschiedenis ons één ding laat zien, dan is het wel dat we nergens komen als we onze onwetendheid het etiket “God” opplakken.

  Mensen die uit persoonlijke verbijstering bij een natuurverschijnsel onmiddellijk spreken van iets bovennatuurlijks, zijn geen haar beter dan de malloten die zien hoe een goochelaar een lepel verbuigt en daaruit meteen concluderen dat er sprake moet zijn van iets “paranormaals”.

  Religie is een instrument waarvan de heersende klasse zich bedient om de ondergeschikte klasse te onderwerpen. De darwinist is geïnteresseerd waarom mensen ontvankelijk zijn voor de bekoring van religie waardoor ze de speelbal worden van priester, politici en vorsten.

  Religies onderwijzen de objectief ongeloofwaardige, maar subjectief aantrekkelijke doctrine dat onze persoonlijkheid na onze lichamelijke dood blijft bestaan. De idee van onsterfelijkheid zelf overleeft en verspreidt zich omdat zij tegemoetkomt aan “wishful thinking”.  Religie komt aldus tegemoet aan het onvermogen tot aanvaarding van de eindigheid van het leven.

  Albert Einstein quote: “Vreemd is onze toestand hier op Aarde. Iedereen komt voor een kort bezoek, zonder te weten waarom, al lijken we soms de bedoeling ervan te raden. Bezien vanuit het dagelijks leven is er echter één ding dat we wel weten: dat de mens hier is ten bate van andere mensen – vooral van degenen wier glimlach en welzijn (kinderen) ons eigen geluk afhangt.”

  Twee nuchtere mensen die meer ervaring hebben met “zweven” deden de volgende uitspraken:

  1. Yuri Gagarin toen hij als eerste ruimtereiziger buiten de atmosfeer trad: “Ik heb God niet gezien”. Alhoewel deze uitspraak later ontkend is door hoogleraar Valentin Petrov, een vriend van Yuri. De uitspraak is wel gedaan door president Chroestjov, die in een toespraak voor het gehele comité van de Communistische Partij orakelde: “Gagarin vloog in de ruimte, maar zag er God niet”.
  2. Frank Borman die een half jaar voor de maanwandeling van Armstrong op Kerstmis de volgende boodschap naar de aarde zond en ik citeer hem letterlijk: “Alle godsdiensten zijn erop gebaseerd om het middelpunt van het universum te zijn en God zit daar met een supercomputer en turft al het goede en het slechte af. Door rond de aarde te draaien en naar de maan te vliegen, heb ik een andere kijk gekregen. De aarde is niet zo bijzonder als wij denken, ook al is het voor ons, mensen onze thuisplaneet. En het is de enige die wij nu hebben en er is geen andere die we nu makkelijk kunnen bereiken. Daarom moeten we er goed voor zorgen. Maar we moeten niet denken dat ze bedoeld is als het middelpunt van alles.”

  Dat geniaal en gek zijn dicht bij mekaar ligt, bewijst het volgende feit: aan de hoofdingang van het CERN staat een beeld van een dansende Shiva. Het CERN is het Zwitserse onderzoeksinstituut dat de geheimen van het heelal en het bestaan van de mens wil ontsluieren, en Shiva is het beeld van de goddelijke vernietiger van de aarde in de Hindoemythologie. Denken dat god Shiva naar de aarde zal reizen om die te verbrijzelen en dat hij rechtsomkeer zal maken als hij dat beeld ziet is toch de grootste onzin die iemand kan bedenken, en toch staat dat voor het gebouw waar het grootste aantal bolledozen van de wereld werken.

  * John Lennon was ook de denker, de revolutionair die ze in Amerika liever kwijt dan rijk waren, een echte leider, die zong in “God” (aanrader): I don’t believe in miracles, Jesus,….en hij begon ze allemaal op te noemen, terwijl Paul de melodietjes uit zijn mouw schudde, maar oppervlakkig bleef in zijn teksten en nu nog altijd is. John had nog heel wat meer kunnen betekenen voor de mensheid.

  Guy D'Haen discussieert. Toggle Reacties

   
  • 

    Guy D'Haen 7:41 pm op juli 30, 2019 Permalink | Beantwoorden

    Raymond, waarom zou je onverklaarbare toestanden in een ruimtelijke context plaatsen als de bron van de vraag uit je innerlijk denken is ontstaan ? Je hoeft niet buiten de dampkring te reizen om te beseffen dat elk mensenleven uitermate tijdelijk én aards gebonden is.

    LikeLike

• 

  Raymond Thielens 10:56 am op July 29, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Wernher Von Braun, symbool van gewetenloze vooruitgang 

  

  Wernher Von Braun wordt aanzien als de vader van de ruimtevaart en door sommigen wordt hij een heldenstatus aangemeten voor wat hij verwezenlijkt heeft, maar wat daarbij vergeten of weggemoffeld wordt is zijn tomeloze ambitie, waarvoor alles moest wijken, zelfs enig gevoel van menselijkheid ten opzichte van de arbeiders die zijn droom moesten helpen waarmaken. Voor wie zich afvraagt, hoe het zover kwam, volgt hier eerst een korte samenvatting van zijn voorgeschiedenis.

  Wernher werd geboren in een welgestelde familie, zijn vader was actief in de politiek en zijn aanleg voor natuurwetenschappen erfde hij van zijn moeder. Tijdens zijn studies was hij al bezig met rakettechnologie en toen het Duitse leger interesse vertoonde in zijn experimenten, kwamen Wernhers’ verkooptalenten boven en wist hij Hitler de droom van onoverwinnelijkheid voor te spiegelen met betere wapentechnologie dan zijn oorlogstegenstanders, terwijl Hitler besefte dat hij aan de verliezende hand was. Von Braun kreeg vrijspel en de nodige fondsen om zo snel mogelijk de A4-raket (de latere V2’s) te ontwikkelen om te pogen het tij te keren.  Telaat zoals we nu weten. Maar zijn redders, de Amerikanen waren onderweg om hem en zijn medewerkers weg te kapen vooraleer de Russen de kans zouden krijgen (operatie Paperclip genoemd) voor hun latere ruimte-onderzoek.

  Om zijn carrière onder het Hitlerbewind veilig te stellen werd Von Braun lid van de SS en accepteerde hij zonder gewetenswroeging de misdaden die de dwangarbeiders moesten ondergaan om zijn raketten af te werken. Zij werden gerecruteerd uit concentratiekamp Buchenwald waar hij persoonlijk de arbeiders selecteerde. Hij bezocht ook concentratiekamp Mittelwerk waar ze werkten voor hem en zag wat er gebeurde. Sommigen overleefden hun inzet niet, anderen werden opgehangen omwille van te weinig inspanningen. Na de oorlog werd hij niet ter verantwoording geroepen, zelfs niet verontrust niettegenstaande de overtuigende bewijzen, die beschikbaar waren. Hij was dan ook niet de enige nazi die door de Amerikanen met rust gelaten werd, integendeel de meesten werden ingeschakeld in organisaties van de overheid, bijvoorbeeld de CIA. De achterliggende reden was de allesoverheersende obsessieve vrees van de Amerikanen voor de Russische beer, en daarvoor werd alles aan de kant geschoven, inclusief oorlogsmisdaden. En die angst voor het communisme heeft nog lang nagezinderd, denk maar aan het McCarthyisme.

  En zo komen we bij het tweede hoofdstuk van Von Brauns’ leven. Nadat de Russen Yuri Gagarin als eerste de ruimte inschoten, sprak president Kennedy de legendarische uitspraak dat de Amerikanen nog voor het einde van het decennium een mens op de maan zouden brengen. En toen kwamen de verkoopkunsten van Von Braun weer van pas (zie foto) waardoor hij ongelimiteerde budgetten kreeg om deze ruimterace te winnen.

  

  Von Brauns’ visie was de maan te bereiken vanuit een ruimtestation dat eerst moest gelanceerd worden om van daaruit een bemande raket naar de maan te schieten. Hier hoor je hem zelf het projekt uitleggen in zijn Engels met een Duits accent:

  Daarvoor werd ook een Saturnus raket bestaande uit drie trappen ontwikkeld. Von Braun wilde eerst elke trap afzonderlijk uittesten. Maar hij kreeg tweemaal een nee op het request van zijn directeur George Mueller, toen de deadline van het einde van het decennium alsmaar dichterbij kwam. Mueller eiste een rechtstreekse reis naar de maan en ook dat de drie trappen tegelijkertijd uitgetest werden en Von Braun moest bakzeil halen. Na het succes van Apollo 11, waarbij Armstrong en Aldrin de maan betraden en samen met Collins terugkeerden op aarde, was de interesse van de politiek gesmolten als sneeuw voor de zon. Het doel was bereikt en de budgetten slonken. Von Braun was dermate ontgoocheld dat hij ontslag nam bij de NASA en hij zocht toenadering tot een andere nazi-sympathisant Walt Disney met de bedoeling om de interesse voor de ruimtereizen te populariseren en zodoende misschien opnieuw geld te kunnen losweken van de regering. Hij was technisch directeur-adviseur voor Disney-studio en ze maakten samen 3 films voor televisie. In 1973 werd bij een routine-onderzoek kanker vastgesteld bij zijn linkernier die operatief verwijderd werd. Achtereenvolgens werd darmkanker en alvleesklierkanker vastgesteld. Aan het laatste overleed hij op 16 juni 1977.

  Vanherreweghe Hendrik en Guy D'Haen discussiëren. Toggle Reacties

   
  • 

    Guy D'Haen 1:30 pm op juli 29, 2019 Permalink | Beantwoorden

    Verstand en geld leiden al te vaak naar macht en misbruik. Over de doden niks dan goed behalve de kwetsbare elementen die in leven zonder welzijn gemeenschappelijk veroordeeld werden.

    LikeLike

    • 

      Vanherreweghe Hendrik 5:47 pm op november 29, 2023 Permalink | Beantwoorden

      Werner von Braun werkte in Mittelbau Dora, bij Nordhausen. Dat kan je bezoeken. Er hat es nicht gewusst, want hij kwam via de voordeur binnen, de dwangarbeiders via de achterdeur …

      LikeLike

• 

  Raymond Thielens 9:11 am op July 27, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Wannacry: de eerste worm die wereldbekendheid kreeg 

  

  In de namiddag van 12 mei 2017 verspreidde zich een gijzelsoftware die 230.000 computers besmette in 150 landen. De bekendste slachtoffers waren onder andere Nissan, Renault, FedEx, Deutsche Bahn, NHS (Britse National Health Service). Bij deze laatste brak paniek uit in vele operatiekwartieren omdat de computers uitvielen. Op de geblokkeerde schermen verscheen een tekst waarin losgeld geëist werd binnen het kwartier, zo niet zouden alle opgeslagen data verder vernietigd worden. De tol zou moeten betaald worden in bitcoins, de virtuele munt.
  
  Waar is alles begonnen?

  De bron ligt bij NSA, het Amerikaanse National Secret Agency die een hacking tool ontwikkelden, Eternal Blue genoemd, waarmee ze konden inbreken in het besturingssysteem van Windows. In dit verband arresteerde de FBI Harold Martin uit Baltimore, een voormalige externe medewerker die twintig jaar werkte voor de NSA en die beschuldigd werd de software te hebben gestolen en aangeboden aan een hackersgroep Shadow Brokers, die het op hun beurt op het net gooiden. Windows was hiervan op de hoogte en ontwikkelde een beveiligingsupdate. Wie die dus niet op tijd geïnstalleerd had, liep gevaar.

  Hoe werkte de worm?

  Heel simpel. Stel je voor dat je in een zaal zit en roept:“wie is hier?”. Iedereen die antwoord: “ik ben hier” wordt aangevallen en besmet. Met andere woorden, de worm verspreidde in een mum van tijd zichzelf wereldwijd door van LAN naar LAN te gaan. LAN, afkorting voor Local Area Network.

  Hoe zijn de computers uiteindelijk hersteld naar hun oorspronkelijke situatie?

  Een 22-jarige computerspecialist Marcus Hutchins die werkte voor een beveiligingsfirma Kryptos Logic uit Los Angeles was met verlof maar bleef online en zag de virusverspreiding gebeuren op zijn scherm. Hij onderzocht de software en zag dat elke initiatie voor blokkering vertrok van een zelfde website, waarvan de domeinnaam niet geregistreerd was (om ontdekking te vermijden). Door tien dollar te besteden om die domeinnaam te registreren als zijn eigendom, stopte de blokkering vanzelf. Zowel de USA, de UK als Australie verdenken Noord-Korea als de virusverspreider.

  Waarom wilden de hackers betaald worden met bitcoins?

  Omdat deze virtuele munt een grote vorm van privacy inhoudt. De houder van een bitcoinportemonnee moet geen account openen en geen enkele bank komt erbij te pas. Het is een peer-to-peersysteem met andere woorden de overdracht van geld gebeurt rechtstreeks van portemonnee naar portemonnee zonder enige vorm van tussenkomst. Daardoor is het zeer interessant voor cybercriminelen voor het witwassen van hun opbrengsten. Het systeem Bitcoin is pas sinds 2009 in voege en werd uitgevonden door Satoshi Nakamoto. Deze naam is een pseudoniem van een onbekende persoon of een groep. De transacties worden evenwel geregistreerd in een permanent register, blockchain genoemd, dat bewaard wordt op een server. Deze bitcoingeschiedenis kan nooit gewist worden. Daardoor wordt het toch moeilijk om naar buiten te komen met crimineel verworven gelden. Dit betaalsysteem heeft het laatste jaar een enorme vlucht genomen, waardoor andere mensen sceptisch geworden zijn omtrent de stijging van de valutakoers. Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz is zelfs van mening dat de munt verboden zou moeten worden.

   
• 

  Raymond Thielens 8:06 am op July 25, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  De Sleuteljaren van de geluidsfilm (1926-1932) 

  

  In het midden van de jaren ’20 volgde de filmindustrie 2 sporen: ‘sound-on-disc’ en ‘sound-on-film’.  Warner Brothers slaagde er in samenwerking met Western Electric in om met hun sound-on-disc-systeem ‘Vitaphone’ genoemd, het publiek warm te maken voor de combinatie van muziek, stem en film. Dit gebeurde met 2 films van Alan Crosland: Don Juan (1926) en The Jazz Singer (1927). In Don Juan beperkte het geluid op de schijf zich tot orchestrale muziek, maar in The Jazz Singer zaten een paar scènes die de menselijke stem weergaven. Daarom wordt deze film algemeen aanvaard als de eerste geluidsfilm. Alhoewel de eerste volwaardige geluidsfilm ‘Lights of New York’ was van Bryan Foy in 1928. Terwijl Warner de spits afbeet met Vitaphone, kwamen Fox en RCA in 1927 op de markt met hun versie van het optical sound-on-film-systeem, respectievelijk Movietone en Photophone. Bij dit systeem werden geluidsgolven omgezet in lichtgolven die werden gereproduceerd op de filmstrook, naast de filmframes. Western Electric herkende al snel de grote voordelen van dit systeem en bood snel zelf een eigen optisch geluidssysteem aan. Met succes, want toen de 5 majors in 1927 samenkwamen om te beslissen welk systeem ze als standaard zouden gebruiken, kozen ze voor het Western Electric sound-on-film-systeem. Dit betekende de doodsteek voor Vitaphone en Movietone, maar RCA’s Photophone bleef overeind en genoot grote populariteit in Europa.

  Vanaf 1929 ging de productie van geluidsfilms in Hollywood pas echt goed van start en stopte men met het draaien van stille films. (noot: Chaplin’s City Lights dateert van 1931) In 1930 bestond 95% van de filmproductie in Hollywood uit geluidsfilms. Een klein percentage van de geluidsfilms werd terug omgezet naar stille film met tussentitels om de zalen tegemoet te komen die nog niet waren uitgerust om geluidsfilms te projecteren. In het midden van 1932 was de overgang zo goed als voltooid.

  Oorspronkelijk was er ook geen sprake van Hollywood als uithangbord voor de filmindustrie, maar hing er in 1927 een bord waar op stond “Hollywoodland” als reclame voor een vastgoedproject. Het “land” viel pas weg in 1949. De filmindustrie was er wel gevestigd en begon open te bloeien door introductie van de sprekende film in 1927 waardoor Hollywood geïdentificeerd werd met film.
  De studio’s stichtten in 1927 ook de Internationale Academie van Filmkunsten en -wetenschappen om het populaire imago een hogere status te geven. Pas in 1929 bij het diner ter gelegenheid van de 2de verjaardag van het ontstaan kwamen ze op het idee van een plechtige prijsuitreiking, de Oscar was geboren.
  Tot 1927 was het merendeel van de creatieve jobs in de filmsector en de acteurs in handen van buitenlandse, veelal Europese immigranten maar na de intrede van de sprekende film werden ze veelvuldig vervangen door authentieke Amerikanen gewoonweg te wijten aan het al of niet accentloze acteren. Wie zich wel wisten te handhaven waren Peter Lorre (Hongaar), Marlene Dietrich (Duitse), Greta Garbo (Zweedse). En van dezelfde generatie was de overbekende regisseur Billy Wilder (Oostenrijker) die meervoudig oscarwinnaar was.

  Wie ook worstelde middenin deze overgangsperiode was Charlie Chaplin met zijn film City Lights. Deze film kwam uit begin 1931 maar hij had er 3 jaar aan gewerkt en was nog met het Vitaphone systeem uitgebracht. Chaplin reisde toen naar Europa om zijn film te promoten maar was gedeprimeerd door het kapitalistische Hollywood en de kritiek op zijn verouderde geluidssysteem.  De media spraken evenwel over een midlife crisis. Zijn broer Sidney stelde hem voor om door te reizen naar Bali om een time-out in te bouwen. Het was inmiddels 1932. Daar werd hij op sleeptouw genomen door Walter Spies, een eccentrieke schilder, choreograaf, schrijver en fotograaf van Duitse afkomst. Chaplin was zo gecharmeerd door de ongerepte natuur en een bevolking die nog niet besmet was door het kapitalistische virus, dat hij herleefde tussen mensen die hem niet herkenden en die hem toelieten in hun dagelijkse bezigheden. Vrouwen met ontblootte borsten en mannen die genoeg werkten om te overleven en nadien hun dag vulden met spelen en muziek. Een andere wereld ging open voor Chaplin met als gevolg dat hij maatschappijcriticus werd en dit aankaartte via zijn volgende films (Modern Times en The Great Dictator). Diezelfde onschuld die hij in Bali aantrof, zocht hij ook heel zijn leven bij zijn 4 vrouwen waarmee hij trouwde. Een vrouw, die nog niet aangetast was door het kapitalistische virus, die hij kon kneden en naar zijn hand zetten: dé reden waarom ze allemaal veel jonger waren dan hijzelf. Mildred Harris (hij 29 zij 17), Lita Grey (hij 35 zij 16), Paulette Goddard (hij 47 zij 26), Oona O’Neill (hij 54 zij 18).

   
• 

  Raymond Thielens 3:14 pm op July 24, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  De NASA Poppy die levens redde 

  

  Frances Northcutt, roepnaam Poppy, geboren in Texas 1943, was de enige vrouwelijke techneut in NASA’s controlekamer om de ruimtereizen tot een goed einde te brengen, anders gezegd, zij was de verantwoordelijke voor de veilige terugkeer op aarde.

  Op zijn minst gezegd opmerkelijk, omdat ze als wiskundige computermedewerkster bij TRW, een ruimtevaart-onderaannemer voor de NASA, al vlug ingepikt werd door NASA zelf en ingeschakeld werd bij het ingenieursteam dat belast was met het Apollo-project en dat uitsluitend uit mannen bestond. Bij Apollo 8 moest zij de cruciale fouten opsporen in de computerprogramma’s vooraleer ze vrijgegeven werden voor uitvoerbaarheid. Bij Apollo 11, de meest beroemde uitstap naar de maan was haar team verantwoordelijk voor de veilige terugkeer. De landing op de maan volgde ze van thuis uit en volgens eigen zeggen waren de voetstappen op de maan niet de belangrijkste maar wel de voetstappen op het bergingsschip !!! Dan pas mocht er gevierd worden.

  Na de dramatische start van Apollo 13, waarbij zuurstoftanks ontploften, kreeg ze ook de opdracht om mee uit te zoeken wat er verkeerd liep, en om de astronauten veilig terug te laten keren naar de aarde was zij de voornaamste ingenieur die dit onvoorziene prestige-project voor mekaar kreeg. Hiervoor kreeg ze de “Presidential Medal of Freedom Team Award”. Bovendien kreeg ze op de maan een krater naar haar genoemd, “Crater Poppy” als eer voor het geleverde werk.

  Als enige vrouw in dat mannenbastion werd haar interesse gewekt om mee te werken aan de beweging voor “vrouwenbevrijding” (Women’s Liberation Movement) bij het opstellen van folders, speeches, persberichten en was ze zelfs present bij betogingen en stakingen. Daarom ook wierp ze zich op rechtenstudies die ze met glans beëindigde om nadien de gelijkheid tussen man en vrouw te promoten en ze hielp ook mee om een wet door te drukken die hospitalen verbood om verkrachtte vrouwen ziekenhuisfacturen aan te rekenen. Later werd ze zelfs Presidente van de Nationale Vrouwenbeweging. Ze is ook actief voor mensenrechtenorganisaties. Zonder meer een uitzonderlijke vrouw, die voor mij meer op het voorplan mocht komen dan de immer geprezen raketspecialist Wernher Von Braun.

  Bronnen: Wikipedia en documentaires “Chasing the Moon”.

  Guy D'Haen discussieert. Toggle Reacties

   
  • 

    Guy D'Haen 8:49 pm op juli 24, 2019 Permalink | Beantwoorden

    Perfect duo : het rekenkundig brein en de voormalige wapenspecialist : Miss Frances Northcutt bracht de mannen thuis die Von Braun in de ruimte schoot als ontwerper van de Saturnus 5 raket.

    LikeLike

• 

  Raymond Thielens 4:27 pm op July 20, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Wie kent nog Jean Bourgain? 

  

  Op 22 december 2018 overleed Jean Bourgain op 64-jarige leeftijd. Hij was een vooraanstaande Belgische wiskundige en stond bekend als de “Eddy Merckx van de wiskunde”.
  
  Jean Bourgain werd geboren als zoon van Marguerite Reuse en René Bourgain, die beiden arts waren. Toen hij vijftien was, ontdekte een leraar aan het atheneum wat voor een wiskundig genie in hem schuilging. Na de humaniora aan het Koninklijk Atheneum in Oostende begon Jean Bourgain wiskunde te studeren aan de VUB. In 1977, op slechts 23-jarige leeftijd, promoveerde hij daar tot doctor in de wiskunde. Hij werkte zijn proefschrift in ongeveer één jaar af. In 1981 werd hij tot professor aan de VUB benoemd, maar 4 jaar later vertrok hij gefrustreerd omdat een promotie hem niet gegund was omwille van het “ons kent ons” systeem waardoor een andere kandidaat hem voorging. Wie dacht dat deze Belgische ziekte alleen actief is in politieke milieus heeft het mis, zelfs in wetenschappelijke milieus heeft het zich al genesteld.
  Van 1985 tot 2006 was hij professor aan de Universiteit van Illinois en tegelijkertijd ook aan het prestigieuze Instituut voor hogere wetenschappelijke studies in Bures-sur-Yvette, ten zuiden van Parijs. In 1991 werd hij ook nog eens “Fairchild Distinguished Professor” aan het California Institute of Technology.
  Sinds 1994 was hij een van de acht vaste leden van de hoog aangeschreven School of Mathematics van het Institute for Advanced Study in Princeton. Hij was hier een tijdje departementshoofd en zat toen letterlijk aan het bureau van wijlen Albert Einstein, tot hij het welletjes vond en de brui gaf aan deze bestuursfunctie om opnieuw actief te kunnen doen aan wetenschappelijk onderzoek.
  Vanaf 2014 woonde hij in Edegem. Hij overleed in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden op 22 december 2018 en werd gecremeerd op 29 december 2018. Jean Bourgain was gehuwd en kreeg één zoon.
  Bourgain was actief in verschillende deelgebieden van de wiskundige analyse, zoals de meetkunde van Banachruimten, harmonische analyse, analytische getaltheorie, combinathoriek, ergodische theorie en in de niet-lineaire partiële differentiaalvergelijkingen, zoals de periodieke niet-lineaire Schrödingervergelijking. Op dit laatste deelgebied heeft hij een serie van nieuwe technieken ontwikkeld en verrassende verbanden gevonden, die richting geven aan een verdere ontwikkeling van het onderzoek. Hij bewees de eenduidigheid van de oplossingen voor het beginvoorwaardeprobleem van de Korteweg-De Vries-vergelijking.
  Hij kreeg ettelijke prijzen: in 1983 de Salemprijs, in 1985 de Damry-Deleeuw-Boulart-prijs in Belgie en de Paul Langevin-prijs in Frankrijk. In 1990 de Elie-Cartan-prijs en in 1991 de Ostrowski-prijs. In 1994 ontving hij de Fields-medaille en in 2010 de Shaw Prijs. In 2012 won hij de Terence Tao de Crafoordprijs voor wiskunde. In 2016 en 2017 kreeg hij de “Breakthrough” prijs in wiskunde en in 2018 de Leroy P.Steele prijs voor zijn levenswerk.
  In 2015 kreeg hij de adellijke titel van baron. Hij kreeg zijn adelbrieven uit de handen van de koning.
  (Bronnen: HLN en wikipedia en zijn zus Claire Bourgain)

   
• 

  Raymond Thielens 11:46 am op July 20, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  Europa 

  

  Het valt mij op dat telkens ik mijn pijlen richtte op het instituut Europa dat ik smalende blikken kreeg van mensen die ik zag denken: “allez, hij is daar weer met zijn populistische ideeën”. Maar het schip is aan ’t keren, waarmee ik bedoel dat meer en meer mensen Europa beginnen in vraag te stellen. Ze zien ook dat nationaal uitgerangeerde politici uitwijken naar het Europese parlement om  met hun laatste actieve jaren nog een financieel slaatje te slaan om nadien hun pensioenjaren in grote weelde te kunnen doorbrengen. Niet alleen de gewone man, maar ook intellectuelen beginnen Europa te zien als het symbool van de macht van een elite, die morele blindheid vertoont voor de onrechtvaardige verdeling van de rijkdom. Vanaf dat Europa zich ongebreideld uitbreidde en smeet met subsidies naar landen (= Oost-Europese) die toch wel een hemels verschillende cultuur in zich hielden, begon de armoede in de kernlanden zich te manifesteren, en hier en daar begon te etteren met een eerste uitbarsting in Frankrijk met zijn gele hesjes. Europa zit met de schrik dat dit zou kunnen uitwaaieren naar de omringende landen. Daarom proberen ze nu de aandacht af te leiden door mee te deinen op golven van de klimaatbetogers, en door hun spreekbuis (Greta Thunberg) te belonen met een staande ovatie in het parlement. Wie een beetje verstand heeft weet toch ook dat die schijnheiligaards sinds het begin een maandelijkse verhuis van Brussel naar Straatsburg en omgekeerd geïnstitutionaliseerd hebben, die meer CO2 de lucht inblaast dan de dagelijkse files. Ge moet maar durven zeg ik dan om zonder schroom de mensen die hun dagelijks brood gaan verdienen met de zelfbetaalde heilige koe (=auto) een schuld aan te praten terwijl zijzelf genieten van een salarisauto, al of niet met chauffeur. De Britten zijn hun geldverspilling zo beu geworden dat ze een nieuw woord vonden om eruit te stappen: Brexit. Terzelfdertijd zitten ze nu ook opgezadeld met potentiele dictators in hun midden (Viktor Orbán) en zo de kiemen in zich dragen van een mogelijke oorlog op West-Europees grondgebied, en dit laatste was juist het hoofddoel van de oprichting van Europa: vermijden van oorlog. Ondertussen zijn ze ziende blind, of willen ze het niet zien, dat Europa systematisch opgekocht wordt door de nieuwe rijken van de wereld, de Chinezen. In onze contreien ziet ge de eerste tekenen al: koopcentrum Waasland, koopcentrum Wijnegem alletwee in handen van de chinezen. Wat zal nog volgen of wat is er al gevolgd dat wij niet weten, want alles wordt in oorverdovende stilte bedisseld.

  Conclusie: Kom mij nooit meer zeggen dat Europa een zegen is voor onze bevolking. Het HAD een zegen kunnen zijn, als het niet mismeesterd was door een elite belust op eigen gewin.

  Guy D'Haen discussieert. Toggle Reacties

   
  • 

    Guy D'Haen 12:21 pm op juli 20, 2019 Permalink | Beantwoorden

    Het Europees parlement is inderdaad per lidstaat dé luxueuze serviceflat van uitgerangeerde toppolitici. Zij bezetten stoelen in een praatbarak zonder daadwerkelijke slagkracht. Als deze dames en heren in het TV-nieuws opduiken zien we steevast glimmende limousines, fotoshoots en handjes schudden. We horen kaalkoppen en pruiken een nieuwe soort Engels broebelen; bedenkelijke gewetensproblemen afdreunen van een papier met op de achterzijde een refreintje van Beethoven dat aan het eind van elke werkdag dient gezongen.

    LikeLike

• 

  Raymond Thielens 7:07 pm op July 18, 2019 Permalink | Beantwoorden  

  De Mens Neil Armstrong 

  

  Wie was Armstrong en waarom werd hij juist uitgekozen om als eerste mens voet op de maan te zetten?

  Neil was als 9-jarig jochie al bezeten van vliegtuigen. En na zijn studies aan de universiteit,  trad hij toe tot het leger bij de marine en diende als piloot in Noord-Korea en solliciteerde bij de Nasa waar hij aangenomen werd. Hij huwde met Janet en kreeg eerst twee kinderen, Rick en een meisje Karen, dat hij “muffie” noemde naar muffin.. Op 2-jarige leeftijd kreeg ze een hersentumor die ongeneeslijk bleek, waaraan ze stierf uitgerekend op de dag dat ze getrouwd waren. Daarom vierden ze nooit nog hun huwelijksverjaardag. Neil die al een introverte mens was, werd nog stiller. Als troost stelde hij zijn kandidatuur voor astronaut. Daarna kregen ze nog een derde kind, zoon Mark. Ondertussen werkte Neil zes en een halve dag per week, 14 uur per dag, zodat Janet er veelal alleen voor stond met de opvoeding van de kinderen. Als hij thuis was, vertroetelde hij hen en was hij er voor hen. Maar na 38 jaar huwelijk hield Janet het voor bekeken en reageerde ze op zijn manier: ze liet een briefje achter op de keukentafel met de boodschap dat ze een echtscheiding eiste. Neil accepteerde en leerde nadien zijn tweede vrouw Carol kennen die kennelijk beter bij hem paste omdat hij zei: “nu heb ik een vrouw die nog minder zegt dan ik, waarschijnlijk de enige vrouw ter wereld”. Volgens eigen zeggen was zij de vrouw van zijn leven. Ondertussen werkte Neil verder en riskeerde meermaals zijn leven waaraan hij telkens op het nippertje ontsnapte. De eerste keer kwam hij in de problemen in een testvlucht met de X51, een raketvliegtuig. Een tweede maal toen hij de maanlander uittestte op aarde en een brand onstond en onmiddellijk daarop explodeerde. Neil gebruikte zijn schietstoel om zich te redden. Een derde maal tijdens een ruimtereis toen hij een koppeling met een andere module Agena moest bewerkstelligen, wat lukte, maar na de koppeling begon het geheel te tollen tegen één omwenteling per seconde. Neil werd bijna bewusteloos maar kon toch op de laatste moment de koppeling ongedaan maken en kon heelhuids naar aarde terugkeren. Hiermee redde hij ook het leven van zijn medereiziger.  Zijn koelbloedigheid had hem gered en gaf de doorslag om hem als leider te maken van het driemanschap dat de reis naar de maan zou maken.. Daarna moest beslist worden wie als eerste de stap op de maan mocht maken, de bescheiden Armstrong of Buzz Aldrin, die graag in de schijnwerpers stond. De Nasa koos voor Armstrong. 

  Na hun terugkeer op aarde was hij op slag een icoon geworden, werd Neil nationaal gelauwerd en dat werd voor de introverte Armstrong opnieuw problematisch. Hij kon de roem niet verdragen en wilde terugkeren naar de anonimiteit van voorheen. En na twee jaar nam hij ontslag bij de Nasa, waar hij ook gebruikt werd als “promotie”man om steeds grotere budgetten los te weken bij de politiek en dit niet overeenstemde met zijn attitude in het leven. Zo heeft men hem eens een aanbod gedaan van 1 miljoen dollar voor 100 handtekeningen dat hij flagrant afwees. Hij werd universiteitsprofessor.

  In de herfst van zijn leven kreeg hij op zijn 82^stehartproblemen en moest een ingreep ondergaan, die lukte. Maar twee weken daarna traden er complicaties op waaraan hij bezweken is. Armstrong werd met militaire eer begraven.

  Guy D'Haen discussieert. Toggle Reacties

   
  • 

    Guy D'Haen 10:26 pm op juli 18, 2019 Permalink | Beantwoorden

    Interessante bijdrage die bewijst dat anonimiteit sterker is dan roem.

    LikeLike