 | writers' blog op Carmen Cavallaro, de dichter v… |
 | Guido op Muziekherinneringen uit de… |
 | ykerliptak op Karel Bossart alias Mister… |
 | Vanherreweghe Hendrik op Wernher Von Braun, symbool van… |
 | Jan Stacino op Gene Pitney |
Alles wat je hier kunt lezen, zul je waarschijnlijk nog nooit elders tegengekomen zijn omdat het allerhande weetjes zijn die onder de waterlijn bleven wegens niet spectaculair genoeg voor kranten en tijdschriften, maar wel interessant en aangenaam is om te lezen
Schrijf U hieronder in om verwittigd te worden van elk nieuw artikel dat verschijnt.
Francie Schartz was scenarioschrijfster én het liefje van Beatle Paul McCartney na zijn jeugdliefde Jane Asher en voor zijn toekomstige vrouw Linda Eastman. Hun relatie duurde vijf maanden en ze schreef haar memoires met Mr. Plump, haar troetelnaam voor Macca in haar autobiografie “Body Count” dat verscheen in november 1972 (haar “moment de gloire”). Paul noemde haar “Frannie” , soms “Clancy”.
Toen de Amerikaanse Francie Schwartz, geboren in 1944 in het voorjaar van 1968 door “Rolling Stone” bladerde, viel haar oog op een advertencie van Apple Corps. Daarin nodigden de Beatles iedereen met een creatief talent of een goed idee uit om zich bij hen te melden. Daarop vertrok ze onmiddellijk naar London met een filmscript onder de arm en op 3 april 1968 bood ze zich aan bij de Apple-burelen in Wigmore Street 95. Ze had geluk want ze liep daar direkt Paul tegen het lijf, de man die ze op het oog had om een soundtrack te schrijven voor haar film. Al snel volgde een tweede afspraak en werd het filmscript opzij geschoven en kreeg Francie een baan bij Apple als rechterhand van pers-officier Derek Taylor. Paul liet zich van zijn charmantste kant zien, flirtte met haar en ze begonnen al gauw een relatie. Paul was nog wel verloofd (4 jaar) met Jane Asher die regelmatig lange periodes van huis was voor haar succesvolle acteercarrière, wat nefast is voor een vaste verhouding tussen jonge mensen. Zij deed mij onmiddellijk denken aan Romy Schneider, die ook voor haar acteercarrière naar Hollywood trok voor de film “Good Neighbor Sam” met als tegenspeler Jack Lemmon en later terugkeerde naar Frankrijk en zag dat haar plaats was ingenomen door Francine Canovas alias Nathalie Delon en zodoende de liefde van haar leven verspilde. Hoe naïef kunnen jonge vrouwen toch zijn dat ze denken dat jonge mannen (en dan zeker beroemde partners) maanden zullen wachten om hun sexuele behoeftes te parkeren tot ze terugkeren.
Jane keerde terug en stapte binnen in Cavendish Avenue, ging naar de slaapkamer, tikte verschillende keren op de deur maar die bleef gesloten. Ze begreep het, vertrok en keerde nooit meer weer. Haar kleding en kookboeken liet ze door haar moeder ophalen.
Francie en Paul waren vaak samen op de Apple burelen, in de studio aan Abbey Road en om de hoek in Pauls’ huis aan Cavendish Avenue. Zo was Francie aanwezig bij verschillende sessies voor The White Album waaraan hard gewerkt werd. Samen met George Harrison zong ze de achtergrondkoortjes voor Revolution 1 en is ze te zien op filmbeelden naast Paul, die “Blackbird” speelt. Cavendish Avenue was tijdelijk ook de plek waar John en Yoko introkken en zo woonde Francie even onder één dak met de andere drie.
Zoals al vermeld hierboven kwam er een einde aan hun relatie toen Paul Linda Eastman ontmoette. Francie ging verder met haar leven en verdween in de anonimiteit, hield contact met George Harrison en ging op de thee bij Yoko in New York. En toen Paul later nog verloofd was met Heather Mills heeft ze hem nog een brief geschreven.
In de jaren zeventig werd een apparaat ontwikkeld dat een gitaar kon laten klinken als een viool of cello. De zogenaamde Gizmotron leek een veelbelovende uitvinding, maar wist zich uiteindelijk niet te handhaven.
Het apparaatje werd over de gitaarsnaren bevestigd en bestond uit een kastje met toetsen en kleine wieltjes. (Zie foto). Zodra een toets werd ingedrukt, brachten die wieltjes de snaren in trilling, waardoor geluid ontstond dat deed denken aan een strijkinstrument. De gitarist hield daarbij één hand vrij om akkoorden aan te slaan.
Een prototype van deze geluidshervormer werd in 1973 ontwikkeld door Kevin Godley en Lol Creme van de Engelse popgroep 10CC, doordat er het geld niet was om een strijkorkest in te huren. Samen met natuurkundige John McConnell van de University of Manchester werkten zij het idee uit, tot een eerste prototype, dat aanvankelijk “Gizmo” werd genoemd.
Hij is op nummers te horen als het instrumentale “Gizmo my way” en de elpee “Sheet Music”. Nadat Godley en Creme 10CC verlaten hadden, maakten ze in 1977 “Consequences”, een promotie-dubbelelpee voor de Gizmotron. Tijdens het experimenteren bleek dat naast vioolgeluiden ook het raspende saxofoongeluid bereikt kon worden door het versterkte geluid door de geperforeerde sigarettenvloeitjes te filteren. Met de combinatie van Gizmo en steelgitaar lukte het verder de zang van een sopraan te imiteren.
Volgens tijdgenoten gingen Godley en Creme ervan uit dat de mogelijkheden van de Gizmo op deze dubbelelpee grotendeels waren benut, al werkten zij nog met een experimenteel prototype dat met touwtjes en tape bij elkaar werd gehouden.
Later maakte ook Led Zeppelin opnames met de Gizmotron en hij is te horen bij “I’m carrying” op de elpee “London Town” van Paul McCartney. Beperkingen waren dat het apparaatje gevoelig was voor vocht en temperatuursverschillen en dat het lastig was aan te brengen en te bespelen was, waarbij alleen zeer lichte aanslagen mogelijk waren. Volgens insiders was Lol Creme één van de weinigen die er goed mee overweg kon. Over de bespeelbaarheid liepen de ervaringen uiteen.
Een bijkomend probleem was dat de wieltjes moesten functioneren bij zowel dikkere als dunnere snaren, waardoor ze ongelijk afsleten en bovendien niet vervangen konden worden. Als opvolger van de Gizmotron kan de Ebow beschouw worden, een apparaatje op batterijen dat direct met de hand boven de snaren wordt bewogen en via een magnetische veld snaren in trilling brengt en zo het geluid vervormt. De Ebow is ondermeer te horen op nummers van Frank Zappa, Elton John, Emmylou Harris en Ilse de Lange.
De Gizmotron werd ingehaald door gebruiksvriendelijkere alternatieven zoals de Ebow en de synthesizer. Het oorspronkelijke model uit de jaren zeventig verdween al snel uit de markt. In 2013 werd het apparaat nog wel door een klein team ingenieurs opnieuw onder de loep genomen en herontwikkeld, waarna in 2016 een verbeterde versie, de Gizmotron 2.0 op de markt verscheen met de steun van de oorspronkelijke mede-uitvinder Kevin Godley.
Bron: Historiek.net
Mickie Most (geboren als Michael Peter Hayes) was een van de meest invloedrijke en succesvolle Britse muziekproducenten van de jaren ’60 en ’70. Hij stond bekend om zijn feilloze instinct voor wat een “hit” was en zijn no-nonsense aanpak in de studio. Most begon zijn carrière als zanger in de groep The Most Brothers, maar vond weinig succes in Engeland. Hij verhuisde naar Zuid-Afrika, waar hij een ster werd en leerde hoe hij commerciële popmuziek moest produceren. Bij zijn terugkeer naar Londen in 1962 besloot hij zich volledig te richten op het produceren van anderen.
De reden waarom hij verhuisde naar Zuid-Afrika was de vrouw die hij in Engeland leerde kennen, Kristina Frisco, een Zuid-Afrikaanse die daar op vakantie was. Ze trouwden en kregen kinderen en bleven samen tot aan zijn dood. Kristina’s zus was Jackie Frisco die gehuwd was met Gene Vincent en dat verklaart bovenstaande cover van één van Gene’s hits. Most en Gene Vincent waren aldus schoonbroers.
In de jaren ’60 werd Most een legende door een enorme reeks hits te produceren voor diverse artiesten. Hij had de gave om de juiste song bij de juiste artiest te vinden. Enkele van zijn grootste successen uit deze tijd waren: The Animals (hij produceerde hun wereldhit “The House of the Rising Sun”; vele hits van Herman’s Hermits waaronder “I’m into something good”; Donovan die hij transformeerde van folkzanger naar psychedelische popster met als uitschieters “Sunshine Superman” en “Mellow Yellow” en Lulu (hij produceerde haar Eurovisie-winnende nummer “Boom Bang-a-Bang”.
In 1969 richtte hij zijn eigen platenlabel op, RAK Records. In de jaren ’70 domineerde dit label de Britse hitlijsten, mede dankzij de samenwerking met het schrijversduo Chinn & Chapman. Belangrijke namen onder zijn hoede waren: Suzi Quatro, Mud, Hot Chocolate en Kim Wilde.
Bij het grote publiek werd Most ook bekend op televisie als het strenge jurylid in de talentenjacht New Faces, waar hij berucht was om zijn eerlijke (en soms harde) kritiek op kandidaten die volgens hem geen sterpotentie hadden.
Mickie Most was een van de rijkste mannen in de Britse muziekindustrie. Hij hield van snelheid en bezat een indrukwekkende collectie auto’s en zelfs een eigen helikopter om tussen studio’s te reizen. Most overleed in 2003 op 64-jarige leeftijd, aan buikvlieskanker nadat hij een jaar in behandeling was. Er wordt gespeculeerd dat de ziekte is veroorzaakt door het inslikken van asbestvezels uit isolatiemateriaal in opnamestudio’s. Zijn invloed op de popstructuur en de commerciële muziekproductie is nog altijd voelbaar.
Op 6 maart 1869 onderbrak de Russische chemicus Dmitri Mendelejev zijn werk aan het perfectioneren van kaasbereidingstechnieken om de wereld te laten zien hoe hij het bekende universum had herschikt.
Zijn artikel, “De afhankelijkheid tussen de eigenschappen van de atoomgewichten van de elementen”—het eerste periodiek systeem, horizontaal en verticaal gerangschikt op eigenschap—werd gepresenteerd op een bijeenkomst van de Russische Chemische Vereniging.
Nadat hij was toegelaten tot de universiteit (een hobbelig parcours), stortte hij zich op de wetenschap. Zijn proefschrift werd gepubliceerd in een tijdschrift over mijnbouwkunde. Zijn masterscriptie onderzocht de relatie tussen de volumes van stoffen en hun chemische eigenschappen—een teken dat hij al op zoek was naar patronen. Hij werd docent chemie aan de Universiteit van Sint-Petersburg en kreeg in 1859 de mogelijkheid om in het buitenland te studeren.
En zo belandde hij op een Duitse conferentie waar een Italiaanse chemicus baanbrekend werk presenteerde over atoomgewicht. Dat was het ontbrekende puzzelstukje in het periodiek systeem: de introductie van een standaard (zuurstof = 16) waarmee de atoomgewichten van elementen konden worden gemeten.
Terug in Rusland behaalde Mendelejev zijn doctoraat en werd hij hoogleraar scheikunde. Hij kreeg de opdracht anorganische chemie te doceren en begon daarom aan een leerboek. Tijdens dit proces begon hij elementen te ordenen.
Het eerste deel was snel klaar. Toen raakte hij afgeleid. Mendelejev gebruikte zijn vaardigheden altijd op praktische wijze om de Russische industrie te verbeteren: kaasmaken was een van zijn interesses; aardolieraffinage, het maken van koffers en scheepsbouw waren andere.
Maar hij keerde al snel terug naar het tweede deel.
In die tijd waren er ongeveer 60 elementen bekend. Niemand was er ooit in geslaagd ze te ordenen. Mendelejev merkte op dat wanneer hij een raster maakte – zoals bij de solitaire-spellen die hij graag speelde – patronen in eigenschappen zich periodiek herhaalden. Hij vertrouwde dit patroon voldoende om lege plekken te laten voor elementen die nog niet eens ontdekt waren.
Een langere versie van zijn werk werd later dat jaar gepubliceerd en in het Duits vertaald, waardoor zijn ideeën zich langzaam verspreidden. De tijd speelde ook een rol: de ontdekking van gallium, scandium en germanium een paar jaar later – met eigenschappen die Mendelejev had voorspeld – dwong chemici om aandacht te besteden aan zijn werk.
Zijn tabel was niet perfect. Hij kon onmogelijk weten dat het atoomnummer, en niet de massa, de sleutel was. Maar hij zag iets wat niemand anders had gezien.
Wetenschappers noemden element 101, mendelevium, naar hem. Mendelejev was letterlijk onderdeel geworden van zijn meesterwerk.
Voor de standaard biografische gegevens van deze begenadigde pianist verwijs ik naar Wikipedia of “Dagelijks iets degelijks” van mijn goede vriend Ronny De Schepper. Zelf wil ik als aanvulling een paar gebeurtenissen of feiten uit zijn leven vertellen.
Om te beginnen met zijn eerste liefje op de middelbare school Carole King waarmee hij samen piano speelde en nadien optrok naar de befaamde Brill Building, het gebouw dat veel hitleveranciers huisde zoals ook Neil Diamond, Barry Mann, Cynthia Weil, Jeff Barry, Ellie Greenwich, Tommy Boyce. Daar scheidden hun wegen zich toen Carole een duo vormde met haar latere eerste echtgenoot Gerry Goffin terwijl Neil samen met Howard Greenfield vele hits schreef voor zichzelf en vele anderen en in 1962 zijn echtgenote Leba Strassberg huwde en trouw bleef tot aan zijn dood, wat zeer uitzonderlijk is in dit wereldje van glitter en party’s. Ze hadden mekaar ontmoet eind jaren ’50 toen hij optrad met een band in Esther Manor, het resort van haar moeder.
Neil was begin jaren ’60 een gevestigde waarde als popidool zoals zijn tijdsgenoot Paul Anka, maar toen de “British Invasion” van de Britse popgroepen furore maakten in de USA veroorzaakte dat de zwanenzang van talloze popzangers en crooners, zoals Elvis, Sinatra, Dean Martin en RCA zijn platenmaatschappij zijn platencontract niet meer hernieuwde eind 1966. Maar Neil bleef niet bij de pakken zitten en dacht: “als zij naar hier komen, ga ik wel naar daar” en stak de plas over naar de UK en herbouwde daar zijn carrière. Op een party ontmoette Neil die andere pianovirtuoos Elton John die hem meteen een contract aanbood op zijn pas opgerichte label “Rocket Records” en meteen zijn comeback lanceerde. Het album “Sedaka’s Back” bevatte opnieuw opgenomen versies van zijn eerdere successen en nieuwe songs zoals “Laughter in the Rain”.
Neil: “In 1970 stelde een bevriend agent, Dick Fox, voor dat ik naar de Albert Hall in Engeland zou gaan; hij dacht dat het een goede manier zou zijn om weer in de muziekwereld door te breken. Ik had in het London Palladium gespeeld en kreeg al die jaren nog steeds fanmail uit Engeland. Dus ik accepteerde het optreden in de Albert Hall op voorwaarde dat ik mijn hedendaagse nummers mocht zingen – ik had toen een album uit, ‘Emergence’, en gaf duizenden dollars van mijn eigen geld uit aan de promotie ervan. Tegelijkertijd vond ik een groep in Noord-Engeland [Manchester] genaamd de Hotlegs; zij zouden later 10cc worden.”
In een aflevering uit 1965 van de quizshow I’ve Got a Secret was Sedaka’s geheim dat hij de Verenigde Staten zou vertegenwoordigen op het Tsjaikovski-pianoconcours in Moskou in 1966. Panellid Henry Morgan, die niets van Sedaka’s geheim afwist, confronteerde hem met het feit dat de Sovjetbureaucratie rock-‘n-rollmuziek had verboden en dat alle westerse muziek die jonge Russen wilden horen, het land in gesmokkeld moest worden. Nadat Sedaka’s geheim was onthuld, maakte hij indruk op de panelleden met zijn uitvoering van Frédéric Chopins “Fantaisie Impromptu”. Morgans waarschuwing bleek echter profetisch: ondanks Sedaka’s klassieke achtergrond, zorgde zijn “andere” leven als popster ervoor dat de Sovjet-Unie hem diskwalificeerde voor deelname aan de wedstrijd.
Tijdens een zakenreis naar New York medio 1971 vroeg Harvey Lisberg, een fervent bewonderaar van Sedaka, aan Don Kirshner of hij iets nieuws had geschreven. Kirshner nam Lisberg mee naar een kleine kamer met een piano waar Sedaka al zat, en hij speelde een paar liedjes. Een daarvan was de Sedaka/Greenfield-compositie “(Is This the Way to) Amarillo?”, die Lisberg prachtig vond en die hij aan zijn artiest Tony Christie gaf, die het in 1971 opnam en uitbracht. Het nummer deed het relatief goed in de Britse singleslijst en bereikte de top 20.
Sedaka was de minzaamheid in persoon. Vriendelijk, beleefd, hartelijk en altijd lachend toonde hij ook in een deze anekdote waar andere zangers eerder verontwaardigd en kwaad zouden reageren maar hij niet. Op 7 april 2006 trad Sedaka op in de Royal Albert Hall toen hij midden in het concert werd onderbroken door een man die vanuit de coulissen het podium op liep. Het plan was dat Sedaka zou beginnen met het zingen van “Amarillo”, en na één couplet zou het publiek verrast worden door de verschijning van Christie voor een eventueel duet. Bij de onderbreking vroeg een verwarde Sedaka: “Wat is dit?” De indringer was een vertegenwoordiger van Guinness World Records, die Sedaka een prijs van Guinness World Records: British Hit Singles and Albums kwam overhandigen voor het componeren van “(Is This the Way to) Amarillo?”, de meest succesvolle Britse single van de 21e eeuw (tot dan toe). Na de presentatie zette Sedaka “Amarillo” in, Christie betrad het podium onder luid gejuich van het publiek, en na het succesvolle duet verlieten de twee mannen triomfantelijk, arm in arm, het podium, waarmee de eerste helft van Sedaka’s concert ten einde kwam.
Sedaka schreef voor John Lennon “The Immigrant” toen die problemen had om zijn green card te verkrijgen om zich definitief te vestigen in Amerika dat Lennon ontroerde, vrienden werden en Lennon af en toe frequenteerde tijdens diens “Lost Weekend”. Sedaka was ook de inspiratie voor Stevie Wonder, wiens platen hij veel speelde waardoor Stevie’s entourage hem “Whitey” noemden in Detroit.
Ook tijdens de covid-periode hield Sedaka contact met zijn fans via zijn account op Instagram , waarin hij regelmatig zijn filmpjes postte waarin hij liedjes zong op zijn huispiano.
We zullen hem nooit vergeten.
Op 11 februari jongstleden overleed een vrijwel onbekende muzikant voor de leek, maar iedere muziekliefhebber spontaan zegt bij het horen van de intro’s die hij speelde zonder dat de uitvoerder één noot zingt: dit is “oh Pretty Woman” van Roy Orbison, of dit is “Stand by your Man” van Tammy Wynette. Hij heet Jerry Kennedy en als je weet dat hij 16 Grammy Awards kreeg en 35 keer genomineerd werd in de muziekbusiness, dan mag je zeker zijn van zijn overgrote verdienste. De lijst muzikanten waarmee hij samenwerkte is zo lang dat het zinloos is van die hier allemaal op te noemen. Zijn bekendheid oversteeg de grenzen tot in Europa: Johnny Halliday trok samen met zijn toenmalige echtgenote Sylvie Vartan naar hem om er zijn Nashville Sessions op te nemen. Jerry componeerde voor Sylvie dan ook “Since you don’t care”. Hij werd ook driemaal verkozen als “Musician of the Year” door de Country Music Association in 2002, 2005 en 2007.
Jerry Glenn Kennedy werd geboren op 10 augustus 1940 in Shreveport, Louisiana. Op 9-jarige leeftijd kochten zijn ouders een gitaar voor hem, een Silvertone en hij ging gitaarles volgen. Als kind zat hij op de eerste rij bij het optreden van Hank Williams in zijn geboortestad en hij trok naar de Louisiana Hayride met een vriend op 14-jarige leeftijd om daar Elvis Presley te zien optreden, maar was geïrriteerd dat hij bij de heupbewegingen van Elvis de gitaarlicks niet meer kon horen van Scotty Moore door het gegil van de meisjes.
Op 11- jarige leeftijd kreeg hij al een opname-contract bij RCA, waar hij samenwerkte met de legendarische Chet Atkins. Zo werd hij een plaatselijk tieneridool, maar niet landelijk en zo deed hij de achtergrond vocalen bij Mercury Records. Bij de samenwerking met een opname overtuigde de president van Mercury Records, Irving Green hem om naar Nashville te verkassen. Hij werkte ook samen met de bekende Elvis-sessie-muzikanten: Boots Randolph, Hank Garland, Harold Bradley, Bob Moore en natuurlijk ook met Elvis zelf. Zijn meeste bekendheid kreeg hij als meesterlijke dobro-speler en zijn veelvuldige lach zoals bij roeier Ward Lemmelijn. Bij zijn verhalen kreeg je zelf een lange lach die op de duur pijn deed. Bob Dylan wist hem ook te vinden om mee te spelen op zijn albums als hij een dobro-specialist nodig had. Kennedy speelde op, en produceerde bijna alle country-albums van Jerry Lee Lewis.
Hier hoor je Jerry Kennedy zelf zijn verhaal vertellen in een interview: https://www.youtube.com/watch?v=REOgLaIQD5U
Op 13-jarige leeftijd een opname op RCA: https://www.youtube.com/watch?v=2Msr6y8E0qM&list=RD2Msr6y8E0qM&start_radio=1
Als één van de laatst uitgevonden akoestische instrumenten heeft de saxofoon een vaste plaats veroverd, zowel in klassieke muziek als in jazz, rock, pop of funk. Bekende saxofonisten waren John Coltrane, Stan Getz, Sonny Rollins, Cannonball Adderley, Charlie Parker, Coleman Hawkins, Hans en Candy Dulfer. Een goede reden om de herinnering aan de uitvinder ervan, de Belg Adolphe Sax levend te houden.
Adolphe Sax (1814-1894) werd geboren in Dinant in een muzikale familie. Zijn vader was een gewaardeerd instrumentenbouwer en de jonge Adolphe erfde zijn talent. Als tiener ontpopte hij zich tot een bekwaam klarinetspeler en viel al snel op door zijn vindingrijkheid in de ontwikkeling van muziekinstrumenten. Zijn eigen speelervaring was belangrijk voor zijn uitvindingen. Doordat hij wist waar muzikanten in de praktijk tegenaan liepen, kon hij blaasinstrumenten ontwerpen zoals de saxofoon die beter speelden en klonken in ensembles.
Al snel koos Adolphe voor een internationale carrière en vestigde zich in Parijs. De saxofoon werd welwillend onthaald door grote namen uit de toenmalige klassieke muziek zoals de componist Hector Berlioz. Die omschreef de klank van de saxofoon als vol, levendig en van een zeldzame expressieve kracht. Adolphe Sax was meteen gelanceerd als instrumentenmaker en zijn atelier produceerde in de periode 1843-1860 circa 20.000 hout- en koperblaasinstrumenten, inclusief saxofoons.
Toch liep het pad van Adolphe Sax niet altijd over rozen. Hij kreeg te maken met concurrentie, venijnige lastercampagnes, processen rond patentrechten en enkele faillissementen (1852, 1873 en 1877). Merkwaardig is dat Adolphe zijn saxofoon al in 1838 had ontwikkeld maar pas een patent aanvroeg op 21 maart 1864, meer bepaald voor “een systeem van blaasinstrumenten, bekend onder de naam saxofoons”, waarin hij een reeks van 8 saxofoontypes voorstelde.
Adolphe Sax mocht dan al een invloedrijke instrumentenbouwer zijn, een succesrijke zakenman was hij zeker niet, denk aan zijn faillissementen. Volgens de legende stierf hij berooid en vereenzaamd op 6 februari 1894 maar dat klopt niet al had hij niet de fortuinen vergaard die hij voor ogen had. De visionaire muzikale uitvinder ligt begraven op het kerkhof van Montmartre in Parijs.
Voor wie al jaren met muziek bezig is, klinken de namen Billboard en Joel Whitburn vertrouwd in de oren. Maar weten ze wel hoe die legendarische muziekboeken ontstaan zijn? Hieronder kun je lezen hoe het muzikale huwelijk tussen beiden ontstaan is.
Billboard was oorspronkelijk een tijdschrift dat op 1 november 1894 opgericht werd door de stichters William Donaldson en James Hennegan en was initieel een handelspublicatie voor afficheplakkers maar verschoof later meer naar de muziekindustrie.
Joel Whitburn werd geboren op 29 november 1939 in Menomonee Falls, Wisconsin, en groeide daar op als een gepassioneerde muziekliefhebber en sportfanaat. Als tiener in de jaren 1950 begon hij platen te verzamelen. In 1953 abonneerde hij zich op Billboard, het toonaangevende muziekmagazine, na een toevallige ontmoeting ermee tijdens een uitje met zijn moeder. Toen de Billboard Hot 100 in 1958 werd geïntroduceerd, werd hij geobsedeerd: hij noteerde wekelijks de chartposities op indexkaarten, inclusief piekposities, weken in de charts en labels. Dit handmatige archief groeide uit tot een levenswerk, met een ondergrondse kluis vol met bijna elke chart-hittende 78-rpm, 45-rpm, LP en CD.
In de jaren 1960 werkte Whitburn bij RCA in platenverdeling, waar hij zijn chartdata gebruikte om radiostations te adviseren. In 1970 richtte hij Record Research, Inc. op in Menomonee Falls, Wisconsin – een bedrijf dat Billboard’s charts (en die van concurrenten als Cash Box en Radio & Records) gedetailleerd analyseerde onder een licentieovereenkomst met Billboard. Met een team van onderzoekers creëerde hij uitgebreide referentieboeken, die feiten, statistieken en trivia over duizenden hits bevatten. Deze boeken werden onmisbaar voor de muziekindustrie, DJ’s en fans wereldwijd.
Zijn werk maakte de chaotische geschiedenis van charts toegankelijk: voorheen moest je talloze Billboard-edities doorspitten in een bibliotheek; Whitburn bundelde alles in één volume.
Whitburn publiceerde meer dan 100 boeken via Record Research en 19 via Billboard Books. Zijn vlaggenschip was de serie Top Pop Singles, die de Hot 100-geschiedenis dekt. Andere reeksen omvatten country, R&B en albums. Bekende titels:
| Jaarreeks | Boek | Hoogtepunt |
|---|---|---|
| 1955-2018 | Top Pop Singles | Uitgebreide Hot 100-data; laatste editie 2019 |
| 1955-2009 | The Billboard Book of Top 40 Hits | Complete info over artiesten en songs; bestseller |
| 1955-2009 | Top 40 Country Hits | Focus op countrymuziek |
| 1961-2006 | Top Adult Songs | Volwassenenpop-charts |
Zijn boeken hielpen programma’s als Casey Kasem’s American Top 40 en verankerden de Hot 100 als dé Amerikaanse chart. Whitburns werk omspant van 1940 tot hedendaagse hits, met data over pieken, weken en trivia.
Whitburns huis in Wisconsin was een muziektempel, met een ondergrondse vault uit de jaren 1990 vol chartdocumenten. Hij werkte nauw samen met zijn dochter Kim Bloxdorf, vice-president van Record Research. Ondanks gezondheidsproblemen bleef hij productief tot op hoge leeftijd. Hij overleed op 82-jarige leeftijd op 14 juni 2022 aan complicaties van gezondheidsissues, zoals bevestigd door zijn protégé Paul Haney.
Joel Whitburn, bijgenaamd “de ultieme chart-historicus”, revolutioneerde muziekonderzoek. Zijn boeken – met bijna 300 titels in totaal – zijn nog steeds de bijbel voor chartfans en de industrie. Record Research blijft bestaan, met updates tot 2025. Zonder hem zou de geschiedenis van hits als die van Elvis of Taylor Swift minder toegankelijk zijn. Billboard eerde hem als “de thrill van de weekly charts”.
Ray Charles Robinson (1930–2004) was een Amerikaanse zanger, pianist en componist, bijgenaamd “The Genius”. Geboren in Albany, Georgia, werd hij op 7-jarige leeftijd volledig blind door glaucoom. Hij groeide op in armoede, leerde piano en braille-muziek in een school voor blinden en debuteerde professioneel als tiener.
In de jaren 1950 pionierde hij soulmuziek door gospel, jazz, blues en rhythm-and-blues te combineren. Hits als “What’d I Say” (1959), “Georgia on My Mind” (1960) en “Hit the Road Jack” (1961) maakten hem wereldberoemd. Hij won 17 Grammy’s, waaronder een lifetime achievement award.
Charles worstelde met heroïneverslaving (hij kickte af in 1965) en bleef tot zijn dood optreden. Hij overleed in 2004 aan leverfalen. Zijn invloed op pop, soul en R&B is ongeëvenaard; in 2004 verscheen de biografische film Ray met Jamie Foxx in de hoofdrol.
Ray Charles wordt beschouwd als de uitvinder van de soulmuziek – een genre dat hij in de late jaren 1950 creëerde door gospel te seculariseren en te combineren met R&B, jazz en blues. Hieronder de kern van zijn bijdrage:
Charles produceerde zelf en experimenteerde: hij gebruikte zijn Wurlitzer elektrische piano als lead-instrument; hij deed overdubs en multitracking voor rijkere arrangementen, en om een live-gevoel in de studio te creëren speelde de band samen met hem, zonder kliksporen (click tracks dat ze later via koptelefoons hoorden), die dienen om de muzikanten een timingreferentie te bieden.
Invloed op anderen
Ray Charles maakte gospel werelds en R&B emotioneel diepgaand – dat is soul. Zijn stem (schreeuwend, fluisterend, kreunend) en piano waren één instrument. Zonder hem geen Motown, geen Stax, geen moderne R&B. Ray zei het zelf zo: “Soul is when you take a song and make it your own, make it come from your gut.”
Richard Nicolaus graaf Coudenhove-Kalergi, geboren op 16 november 1894 in Tokio was een Oostenrijks-Japans schrijver, politicus en stichter van de Paneuropese Unie, de ideologische voorloper van het huidige Europa, waarvan Albert Einstein, Konrad Adenauer en Thomas Mann lid waren.
Hoewel Richard Coudenhove-Kalergi de eerste en vroege , visionaire intellectuele grondlegger was van het idee van een verenigd Europa, worden Robert Schuman en Jean Monnet beschouwd als de “founding fathers” van Europa omdat zij de concrete verwezenlijking ervan uitvoerden en is Coudenhove daardoor verwezen naar de kerkers van de geschiedenis.
Coudenhove-Kalergi streefde naar een Europees, politiek, economisch en cultureel tegengewicht voor de Verenigde Staten, Rusland en Azië. Hij bedacht een douane-unie, een interne markt met een gemeenschappelijke munt (de latere Euro) en opheffing van de binnenlandse grenzen met collectief bewaakte buitengrenzen (de latere Schengen-akkoorden zonder buitengrenzen). Hij bedacht ook een gezamenlijk leger en een vloot (die er nog altijd niet gekomen zijn).
Zijn bijdrage lag vooral in de ideologische en theoretische sfeer want hij presenteerde zijn manifest “Pan-Europa” al in 1923 en organiseerde ook een congres, maar het bleef bij een beweging van intellectuelen en politici zonder directe, bindende politieke stappen.
Maar het waren de pragmatici Schuman en Monnet die na de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog een concrete en praktische methode vonden om de Europese eenwording in gang te zetten.
Het moet wel gezegd worden dat de Pan-Europese Unie verboden werd door de Nazi’s, waardoor Coudenhove uitweek naar Zwitserland en vandaar vertrok naar de States, waar hij professor geschiedenis werd. En op 3 augustus 1955 stelde hij voor om de “Ode an die Freude” van Ludwig von Beethoven aan te wijzen als Europees volkslied dat pas in 1972 overgenomen werd door de Raad van Europa en in 1985 door de Europese Gemeenschap. Wel rijkelijk laat als ge het mij vraagt. Misschien daarom dat zijn ideeën van Europees leger en vloot nog altijd geen werkelijkheid is geworden.
mjcbl discussieert. 
Music, politics and science facts, you like to know 
mjcbl 7:27 pm op oktober 5, 2019 Permalink |
ok
LikeLike