Recente updates Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • Raymond Thielens 1:08 pm op July 8, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Welkom bij Ray’s Leeshoekje 

    Alles wat je hier kunt lezen, zul je waarschijnlijk nog nooit elders tegengekomen zijn omdat het allerhande weetjes zijn die onder de waterlijn bleven wegens niet spectaculair genoeg voor kranten en tijdschriften, maar wel interessant en aangenaam is om te lezen

    Schrijf U hieronder in om verwittigd te worden van elk nieuw artikel dat verschijnt.

     
  • Raymond Thielens 11:01 am op January 5, 2020 Permalink | Beantwoorden  

    George Gershwin en zijn Rhapsody in Blue 

    “Rhapsody in Blue” is ontstaan door suggestie en onder druk van orkestleider Paul Whiteman. Hij kon Gershwin overtuigen met het argument dat hij enkel de pianopartij moest leveren, en dat Ferde Grofé als arrangeur voor de orkestratie zou zorgen. George begon eraan te schrijven op 7 januari 1924 tijdens een treinreis naar Boston en op 12 februari ging het stuk in première. Paul Whiteman dirigeerde een jazzband aangevuld met een strijkerssectie, terwijl George zelf de pianosolo speelde. Gershwin was toen 25 jaar.
    Paul Whiteman zei over Gershwin: “George was een uitzonderlijk mens. Ik zal altijd een speciale plek in mijn hart voorbehouden voor hem. Vóór hem waren er honderden grote songschrijvers geweest, maar zij haalden nooit zijn geniale niveau. Hun werk bleef verstoken van technische en muzikale kwaliteiten die de jazzmuziek op het concertpodium hadden kunnen tillen. Er moest iemand komen als Gershwin om allure te verlenen aan een expressiemiddel dat vóór zijn tijd toch wat minderwaardig gevonden werd. Met zijn kennis en vaardigheid schreef hij nummers die muzikale mijlpalen zijn geworden. Hij kon ook hits schrijven en baande het pad voor anderen.”
    Arrangeur Ferde Grofé zei over hem: “Ik heb Rhapsody georkestreerd naar de zetting van de componist voor twee piano’s. George woonde toen nog bij zijn ouders, broers en zus. Hij en zijn broer Ira hadden een kamer aan de achterkant van hun appartement, waar de piano stond en dat was de plek waar Rhapsody tot stand is gekomen.”
    Zelf zei Gershwin over zijn Rhapsody in Blue: “Dit is het resultaat van wat ik sinds mijn vroegste compositie heb trachten te verwezenlijken. Ik wilde laten zien dat jazz een idioom is dat niet moet worden beperkt tot alleen maar een liedje en refrein met een duur van drie minuten. Het is me gelukt om aan te tonen dat jazz geen simpele dans is, maar grotere thema’s en doelstellingen omvat.”
    “In de Rhapsody heb ik uitdrukking willen geven aan onze manier van leven, het tempo van leven, het tempo van ons modern bestaan, jachtig, chaotisch en dynamisch (toen al in 1924!!!). Ik beschouw de Rhapsody meer als expressie van een gevoelswereld dan als toonzetting van specifieke scènes uit het Amerikaanse leven.”
    “Toen ik de Rhapsody in Blue schreef, koos ik de ‘blues’ en verwerkte die in een ruimere en meer serieuze vorm. Inmiddels is dat twaalf jaar geleden en de Rhapsody in Blue is nog steeds springlevend; maar had ik diezelfde thema’s gekozen en in songs verwerkt, dan waren ze nu al morsdood geweest.”

    En “Rhapsody in Blue” is nog nooit zo levendig geweest als nu!!!

     
  • Raymond Thielens 11:48 am op December 13, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    De mythe van Rocket 88 

    Iedereen is het erover eens dat Rock ’n Roll zijn wortels heeft bij de Blues, die op zichzelf al een rijke geschiedenis had. Maar wat de eerste Rock ’n Roll single betreft wordt in de meeste naslagwerken “Rocket 88” beschouwd als de pionier. Ten onrechte echter zoals hierna zal blijken.

    Het was Ike Turner’s band The Kings of Rhythm die met zanger-saxofonist  Jackie Brenston het nummer Rocket 88 opnam voor het Sun label van Sam Phillips maar in 1951 uitgebracht werd als Jackie Brenston and his Delta Cats, een band die nooit bestaan heeft. Het nummer was gebaseerd op eerdere Jump-Blues liedjes. Dat Rocket 88 de zogenaamde eerste Rock ’n Roll single werd, was een door Sam Phillips zelfverzonnen verhaaltje om zichzelf en zijn firma te promoten. Maar wat was dan wel de eerste Rock ’n Roll plaat?De eerste Rock ’n Roll platen werden door radio-DJ Alan Freed de ether ingestuurd onder de naam van Jump-Blues en/of Boogiewoogie platen.

    De woorden Rock + Roll werden eerst gelinkt in 1922 in de, op het Black Swan label opgenomen, song “My Man Rocks Me (with one steady Roll)”, gezongen door Trixie Smith en gecomponeerd door een zwarte muzikant uit Kentucky: J. Bernie Barbour (1881-1936). Trixie werd later een filmster. Barbours’ naam deemsterde weg in de onbekendheid, alhoewel hij nog werkzaam was in de musicalwereld van Broadway. De tweede die melding maakte van Rock ’n Roll nog voor 1951 was Muddy Waters die zei: “de Blues heeft een baby gebaard en het is Rock ’n Roll”. 

    Maar in 1949 was het Jimmie Preston & His Prestonians die “Rock the Joint” uitbracht, een authentiek Rock ’n Roll nummer, dat niemand kan ontkennen. Het werd door Bill Haley & his Saddlemen ontdekt en gecoverd in 1952 als  een regelrecht Rock ’n Roll nummer. 

    Het is wel verwarrend om te zien dat Rocket 88 op het Chess label afgebeeld staat. De waarheid is dat Sam Phillips de song opnam in de Memphis Recording Studio en het aan Chess gaf om te persen en distribueren. Ike Turner heeft het Phillips altijd kwalijk genomen dat hij het weggaf. Phillips zag ook zijn fout in omdat hij zag dat Chess met het grote geld ging lopen, en besloot daarom zijn eigen Studio en label op te richten: SUN.

     
  • Raymond Thielens 5:44 pm op December 5, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Ontstaan van de Davis Cup 

    Meestal spelen tennissers voor zichzelf, maar tijdens de Davis Cup komen ze uit voor hun land. Dit jaarlijks terugkerende internationaal landenteamtornooi voor heren enkel- en dubbelspel werd in 1900 voor het eerst gespeeld onder de naam “International Lawn Tennis Challenge”. Pas vanaf 1945 spreekt men echter van de Davis Cup, als eerbetoon aan de man die de allereerste editie organiseerde: Dwight Davis (1879-1945).

    Dwight Davis (links op foto) was een verdienstelijk tennisser in zowel enkelspel als dubbelspel. Hij speelde samen met zijn partner Holcombe Ward (zie foto rechts). Hij bedacht de structuur van het jaarlijks weerkerend tornooi, dat voor het eerst gespeeld werd op Longwood Cricket Club in London tussen de UK en de Verenigde Staten. Davis kocht van zijn eigen geld een trofee die aan de overwinnaar overhandigd werd en die ontworpen werd door William Durgin.

    Vanaf 1904  sloten Frankrijk en België aan. Andere landen volgden later en nu nemen er meer dan honderd landen deel. België en Nederland wonnen de Davis Cup nog nooit. België was er wel een paar keer dichtbij. In 1904, 2015 en 2017 was België verliezend finalist.

    In 2019 kreeg het toernooi een nieuwe opzet. Achttien landen, die voorheen onderdeel uitmaakten van de Wereldgroep, speelden een toernooi in Madrid. De landen waren verdeeld in 6 poules van 3 landen die ieder 2 wedstrijden speelden. De nummers 1 van de poules plaatsten zich direct voor de kwartfinales, samen met de twee beste nummers 2. Vanaf dat moment speelden de landen in een knock-out systeem tegen elkaar, tot en met de finale. De eerste editie van deze nieuwe opzet werd gewonnen door gastland Spanje.

     
  • Raymond Thielens 9:05 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (3) 

    Er wordt veel maar verkeerdelijk gedacht dat Hitler aan de macht gebracht is door het volk. Hitler werd wel degelijk in het zadel geholpen door de elite, die in hem een instrument dachten te hebben om de tijd terug te draaien door de revolutie in de Sovjet-Unie te vernietigen. Bij de verkiezingen van 6 november 1932 kreeg Hitlers’ partij zodanige klappen dat zijn rol scheen uitgespeeld, maar de industriëlen en het Duitse establishment vreesden dat hiermee hun Hitlertroef hen zou ontglippen en daarom stelden ze alles in het werk om Hitler te laten benoemen tot rijkskanselier door president Hindenburg. Maar deze laatste verachtte Hitler, dat kladschildertje. Daarom richtten de rijkste mannen samen met de industriëlen en bankiers een committee op, de Keppler-Kreis kring, dat ging onderhandelen met Franz Von Papen, een Duitse edelman die tot 1932 rijkskanselier was, om Hindenburg over de brug te krijgen om Hitler tot rijkskanselier te benoemen. Von Papen zelf werd vice-rijkskanselier. Hitler zat nu in een zetel en benutte zijn positie om meer macht te verwerven zodanig dat hij verkiezingen uitsloot omdat hij heel goed wist dat hij electoraal uitgeteld was. Dus de dictatuur lag voor de hand. En de marketing-machine van zijn partij deed de rest van het werk om hem populair te maken bij de massa.

    Hitler voelde zichzelf oppermachtig, zodanig dat hij naast zijn schoenen begon te lopen en de raadgevingen van zijn geniale generaals in de wind sloeg. Zijn grootste vergissing betekende ook het echte keerpunt van de oorlog: 5 december 1941 toen de Sovjets in Moskou de tegenaanval inzetten en tevens het moment dat Japan Pearl Harbor aanviel. Amerika verklaarde dan de oorlog aan Japan, maar niet aan Duitsland. Amerika dacht altijd als lachende derde, de twee andere partijen (Duitsland tegen France/UK)  zichzelf te laten uitputten en er economische voordeel te blijven uit halen, want zij verdienden aan allebei de vechthanen, de VS leverde immers ook olie aan de Duitse Wehrmacht. En toen maakte Hitler de kapitale blunder door de oorlog te verklaren aan de VS. Zijn redenering was dat hij de Jappen hiermee een plezier deed om hen te vervoegen en hoopte hiermee dat Japan dan ook een oorlog tegen de Russen zou ontketenen in het Oosten, zodat die ook in een tweefrontenoorlog zouden terecht komen en hun krachten moesten splitsen, zodat hun westfront daardoor zou verzwakken. Maar Hitler ving bot, de Jappen waren allerminst geïnteresseerd om in Siberië iets te ondernemen. Hun gulzige ogen waren echter gericht op Indonesië en Indochina, beide rijk aan grondstoffen en olie en om hun invloed te vergroten in de Stille Oceaan ten opzichte van de Amerikaanse armada.

    Hitlers’ verstandigste generaals voorspelden hem een smadelijke totale nederlaag na deze twee stommiteiten, die hij wegwuifde. Zelfs het altijd goed ingelichte Vatikaan begon van toen af zijn kar te keren. Zwitserse diplomaten hadden het ook in de gaten. Het was nu nog een kwestie van tijd, en de Amerikanen die altijd de kat uit de boom keken, wachtten tot de laatste moment om Duitsland te komen bevechten in Europa, zodanig zelfs dat ze bijna telaat kwamen om de Russische pletwals te stoppen.

     
  • Raymond Thielens 9:03 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (2) 

    Dat Hitler het niet begrepen had op de Sovjet-Unie wist de elite als geen ander. Zij hadden ook zijn boek “Mein Kampf” gelezen waarin hij het Bolsjewisme vereenzelvigde met de Joden en bestond bij gratie van het Joodse volk. Daarom dat de leidende klasse in het Westen bij monde van de Britse premier Chamberlain en de Franse premier Daladier een lakse houding aannam telkens Hitler het Verdrag van Versailles met de voeten betreed. Als  Appeasement-politiek werd dit betiteld en opgenomen in de geschiedenisboeken. De “appeasers” hadden niets liever dat Hitler zijn oorlogspijlen op het Oosten richtte, met andere woorden ze hoopten op een oorlog tegen het communisme, dat een doorn in hun oog was. Spijtig genoeg zette lepe Stalin hen een pad in de korf door met Hitler een niet-aanvalspact te sluiten in 1939, ook bekend als het Molotov-Ribbentrop akkoord. Stalin had Mein Kampf ook gelezen en wist verdomd goed dat er eens een dag zou komen dat de Sowjet-Unie aangevallen werd. En deze time-out gaf Stalin de gelegenheid om zijn oorlogsmachine verder uit te bouwen als voorbereiding op het komende conflict. Hitler had van in het begin zijn oog gericht op de Oekraïne en Kaukasus met zijn rijkdom aan olie, kolen en gas. Ironisch is wel dat het Stalin was die Hitler de gelegenheid gaf om zijn “blitzkrieg” techniek uit te proberen en te oefenen in Rusland, zodat hij zijn legermanoeuvres verborgen kon houden voor de geallieerden want volgens het Versailles-overgave-akkoord mocht Hitler geen leger uitbouwen, noch militaire oefeningen en oorlogssimulaties uitvoeren.

    Hitler breidde zijn invloedsgebied geweldloos uit en de Westerse mogendheden keken ernaar en bleven zalven in de hoop Hitler niet te bruskeren. Toch was er in de UK een politieker die Hitlers’ trukendoos doorhad en dat was Winston Churchill, die Chamberlain waarschuwde. Toen Hitler Polen (dat gelieerd was met Frankrijk) binnenviel, was Stalin er als de kippen bij om Oost-Polen te bezetten, wat weer zeer slim was om de aanloop naar Rusland te verlengen. Mocht dat niet gebeurd zijn, was Moskou meer dan waarschijnlijk toch gevallen. Frankrijk verklaarde toen de oorlog aan Duitsland terwijl Chamberlain bleef aarzelen maar uiteindelijk toch overstag ging om de krachten te bundelen. Even speelden de Britten nog met de idee om samen met de Duitsers ten strijde te trekken tegen het verwenste communisme.  Toen was er geen houden meer aan voor Hitler en ontbond hij zijn duivels op het Westen en veroverde met zijn Blitzkrieg de landen tot aan de Atlantische oceaan, de Noordzee en de Middellandse Zee. Tegelijkertijd kreeg hij partners in crime: Mussolini en Franco.

    Daarna was het nog een kwestie van tijd alvorens Hitler zijn ultieme plan uitvoerde: de Sowjet-Unie binnenvallen om het bolsjewisme uit te roeien. Dat het nadien verkeerd uitliep voor Hitler was te wijten aan de te lange aanvoerroute voor de bevoorrading van zijn  troepen. Zijn Blitzkrieg techniek werkte in dit geval niet omdat de overwinning van Moskou veel te lang op zich liet wachten ook omwille van die grote afstand tussen Duitsland en het verre Moskou.

     
  • Raymond Thielens 9:02 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (1) 

    Het bindweefsel van alle oorlogen was altijd de strijd TEGEN democratie, het voorkomen of onderdrukken van maatschappelijke veranderingen, zeker als die dreigden verwezenlijkt te worden door revolutie.

    Je kan oeverloos discussiëren over wat de Russische Revolutie in de Sovjet-Unie uiteindelijk heeft voortgebracht, maar één ding staat vast: in 1917 was de Russische Revolutie aanleiding voor totale paniek in de rest van Europa én in de VS. Niet bij de bevolking, die zag dat helemaal anders, maar bij de adel en hogere burgerij. Dat ging totaal in tegen de doelstellingen waarmee ze in de oorlog waren gestapt. De Russische Revolutie dwong hen tot de eerste sociale toegevingen aan de sociale strijd hier.

    Eén van de meest hardnekkige mythen van de voorbije vijftig jaar is die van de VS als redder en behoeder van vrijheid, democratie en mensenrechten in de wereld. In Europa hebben ze de NAVO geïnstalleerd als buffer tegen de Russische beer en zijn invloedszone, maar ze hebben wel Turkije als lid aanvaard. Turkije dat Europa nu chanteert met de migrantenstroom uit Afrika, en op twee benen danst, namelijk de Russen (die gasleidingen trekken naar Turkije volgens akkoord van 2016) en de Amerikanen (die destijds atoomkoppen installeerden in Turkije, en ze moesten terugtrekken na de Cuba-crisis). 

    En wie denkt dat de Amerikanen Europa kwamen bevrijden uit menslievendheid, heeft het ook verkeerd voor. (*)

    Als je daar als historicus tegen ingaat, mag je een grootse carrière wel vergeten. Je hoort geschiedenis te schrijven met duidelijk afgebakende categorieën. De goeden en de slechten (denk aan de indianen), de goeden zijn dan uiteraard altijd wij. De werkelijke geschiedenis heeft daar bitter weinig mee te maken, maar dat weten de meeste van die historici wel, er zijn er wel bij die hun mythen zelf geloven, maar de meesten kiezen voor carrièreplanning.

    (*)

    1ste Wereldoorlog ’14-’18: de Amerikanen kwamen de Fransen maar eerst ter hulp toen ze er zeker van waren er grote economische voordelen bij te hebben. Hun multinationals Dunlop en Michelin leverden auto’s en vrachtwagens met rubberen banden, die een hogere mobiliteit hadden bij de aanvoer van troepen. Daar tegenover stond de Duitse krijgsmacht die zich moest verplaatsen per spoor, gemaakt met de door Krupps geleverd staal, en bijgevolg minder mobiel was om te reageren op militaire bewegingen. Anders gezegd, het waren wel de Fransen die de overwinning zo konden afdwingen en niet de yankees.

    2de Wereldoorlog ’40-’45: twee jaar heeft Churchill over en weer gereisd naar de States om president Roosevelt te proberen overtuigen mee te stappen in de oorlog om de bevrijding van Europa af te dwingen en om de “democratie” te redden, echter zonder resultaat. Ondertussen werd de UK financieel uitgeput en moesten ze leningen aangaan bij de US. De Amerikaanse politici met hun economische partners (multinationals) zagen hier de kans om de wereldheerschappij van de Britten te breken en zagen mogelijkheid om zelf wereldleider te worden, wat hen dan ook gelukt is. En toen ze de invasie inzetten, moesten ze zich nog haasten of de Russen hadden Europa helemaal onder de voet gelopen.

     
  • Raymond Thielens 4:57 pm op November 26, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Cochise (1805-1874) 

    Toen mijn ouders in de vijftiger jaren van vorige eeuw 3 huizen naast cinema British Palace woonden, mocht ik ’s zondags om 14u15 naar de middagvertoning gaan kijken. Het was de ook de tijd van “cowboy en indiaantje” spelen. Mijn favoriete westerns waren deze met Audie Murphy, de oorlogsgedecoreerde held, maar ook en vooral “De Gebroken Pijl” of Broken Arrow met James Stewart als Tom Jeffords en vooral Jeff Chandler als COCHISE, opperhoofd van de Apachen.

    Cochise wordt geboren in 1805, toen Mexico nog een kolonie was van Spanje. Mexicanen en Spanjaarden migreren noordwaarts waar vruchtbaarder gronden waren om mais te planten of om aan veeteelt te doen. Maar daar stoten ze op de indianen, bestaande uit verschillende volkstammen, zoals Apachen, Comanches, Navajo’s. Een echt opperhoofd van alle Apachen was er niet, zo was Cochise leider van slechts 2500 mensen. Regelmatig komt het tot een treffen waarbij de Apachen meestal winnen in de onherbergzame gebieden. Als Cochise zestien is, wordt Mexico onafhankelijk en probeert de Apachen uit te roeien. Maar de Apachen laten zich niet doen en slaan terug door plunderingen en guerilla-acties. In 1849 wordt Mexico echter verslagen door de VS in een veroveringsoorlog en komen de Apachen in aanraking met Amerikanen waar “mee te klappen” viel om tot akkoorden te komen waarbij de rechten en tradities van de Apachen gerespekteerd werden. Maar toch komt het nog regelmatig tot onlusten maar in 1861 komt het tot een regelrechte oorlog omdat Cochise verdacht (onterecht) wordt van roven van vee en een Amerikaans kindje. Nadat Cochise met witte vlag wil onderhandelen wordt hij niet geloofd en gevangen genomen samen met zijn stamgenoten. Cochise weet echter te ontsnappen en gijzelt een paar Mexicanen en Amerikanen, die hij gruwelijk martelt en daarna vermoord. Toch wil de officier van dienst zijn gevangen genomen Apachen niet lossen, integendeel hangt hij er een paar op, onder andere Cochises’ broer. Dan is het hek helemaal van de dam en de geweldplegingen gaan over en weer. Uiteindelijk geeft Cochise in 1872 zich over op voorwaarde dat zijn stam een reservaat krijgt in een deel van zijn vroegere territorium, en dat zijn enige Amerikaanse vriend Tom Jeffords als regeringsvertegenwoordiger de communicatie verzorgt tussen hen. Twee jaar later als Cochise sterft, dwingen de Amerikanen zijn stamgenoten te verhuizen naar een onvruchtbaar reservaat. Cochises’ opvolger Geronimo ontsnapt met een deel van de stam en maakt het de Amerikaanse soldaten nog jaren het leven knap lastig. De laatste “raid” dateert van 1924.

     
  • Raymond Thielens 10:28 am op November 24, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Duke Ellington (1899-1974) 

    Edward Kennedy Ellington werd geboren op 29 april 1899 in Washington D.C.in een burgerlijke middenstandsfamilie. Zijn vader was een tijdje ober op het Witte Huis om daarna een cateringsbedrijf op te starten. Zijn eerste pianolessen kreeg hij van zijn moeder. Zijn opvoeding drukte ook zijn stempel op zijn latere karakter, want hij stond bekend voor zijn ijdelheid en zijn uitermate autoritaire manier van omgaan met zijn bandleden en zelfs met zijn eigen familie. Vanwege zijn deftige verschijning werd hij al in zijn jeugd door zijn klasgenoten “Duke” genoemd en die naam streelde zodanig zijn ijdelheid dat hij hem voor de rest van zijn leven meedroeg.
    Zijn carrière als professioneel musicus begon op 17-jarige leeftijd. Toen hij 24 was sloot hij zich aan bij de groep van Elmer Snowden, maar wegens interne problemen gebeurde er een herschikking en werd Duke leider van de band “The Washingtons”. Ze toerden tot 1927 als dansorkest door New England (=uiterste noord-oosten van de Verenigde Staten), maar toen de destijds beroemde King Oliver teveel geld vroeg voor de Cotton Club in New York, verving hij hem als huisorkest. Als “Duke Ellington and his Jungle Band” verwierf hij nationale bekendheid door radio-uitzendingen die gemaakt werden in de Cotton Club. Hij vertrok daar in 1931 en produceerde veel werk voor platenstudio’s en filmstudio’s en toerde veelvuldig door de US en Europa. Hij bereikte zijn hoogtepunten in de jaren veertig en werkte samen met ontelbare gereputeerde instrumentalisten. Zijn muzikale invloed op andere uitvoerders en artiesten is onmetelijk. Hij overleed aan een longontsteking op 24 mei 1974.
    Zijn meest bekende composities waren: Take the A Train, Satin Doll, East St. Louis Toodle-Oo, Rockin’in Rythm, Mood Indigo, Caravan, Sophisticated Lady, Creole Love Call, In a Sentimental Mood.
    Diverse muzikanten hebben hem eer betoond met een song of een lp: Dave Brubeck met “The Duke”, Stevie Wonder met “Sir Duke”, Miles Davis met “He Loved Him Madly”, Steely Dan met “East St.Louis toodle-oo” en Joe Jackson wijdde een hele lp aan hem “The Duke”.

     
  • Raymond Thielens 9:38 am op November 19, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Democratie in Belgie 

    Op regelmatige tijdstippen lees ik dat sommige mensen zich ergeren dat er weinig of geen democratie meer is binnen de regering. Mag ik hierbij opmerken dat er in de loop van de geschiedenis nog nooit democratie geweest is en nu dus ook niet. De slimme truc waarmee het gewone volk in ons schijnbaar democratisch systeem buitenspel gezet wordt is het wegmoffelen van macht in instellingen die door de elite gemonopoliseerd wordt en waarvan het personeel niet democratisch verkozen wordt, maar benoemd wordt op basis van hogere afkomst, universitaire diploma’s en/of connecties. Zo is het met de senaat, opperste gerechtshoven, diplomatieke korpsen, hogere leger- en politieleiding. Voorbeelden zijn legio, de recentste: Anciaux die niet op een kieslijst stond bij de laatste verkiezing, zit wel in de senaat; agent die waarschuwingsschot lost in de lucht wordt gestraft niettegenstaande hiervoor geen richtlijn was die dat verbiedt; rechter die niet in het rijtje loopt wordt handig gebroodroofd door in zijn privé-leven te neuzen (SM-rechter); asielzoekers worden zomaar gedropt in een weinig bevolkte gemeente van slechts 1300 inwoners (weinig volk, weinig weerstand zo wordt gedacht). En de kers op de taart is Europa, een instelling waarbij het volk nergens in Europa geraadpleegd werd via referendum (want die dommeriken weten toch niet wat goed voor hen is aldus premier Dehaene destijds). Europa was helemaal een onderonsje om mekaar ook te bedienen. Het verdrag van Lissabon werd er dan ook doorgedrukt. Idem Marrakesh akkoord eind verleden jaar.

    En als er lastigaards moeilijk beginnen doen, bedienen ze zich van de “slapp-proces-methode”. De afkorting van Strategic Lawsuit Against Public Participation, is een rechtszaak die aangespannen wordt, niet om recht te halen, maar met het oogmerk om een kritische partij te intimideren en met hoog oplopende gerechtskosten kapot te procederen.

    Ze zijn erop gericht om burgerbewegingen, bloggers, columnisten, wetenschappers, klokkenluiders, schrijvers, onderzoekers en journalisten te doen afzien van het gebruik van hun rechten, met name: de vrije meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van wetenschappelijk onderzoek en vrijheid van maatschappelijke participatie.

    Een recent voorbeeld hiervan is het geding dat Johan Vande Lanotte aangespannen heeft tegen de schrijver van het boek: “De keizer van Oostende”. Momenteel heeft diezelfde schrijver een tweede geding op zijn palmares met het boek: “De illegale Ghelamco Arena” met als ondertitel: “Als politici zich met voetbal bemoeien”. 

     Achter de schermen worden ook de banden in aangename sfeer aangehaald in “culturele clubs” zoals Rotary, Lions of Kiwanis, waar de gewone man nooit binnengeraakt want ge moet voorgedragen worden door een peter. Daar worden ook zaakjes geregeld die liefst voor de buitenwereld verborgen blijven. Op deze manier kunnen ook postjes geregeld worden zoals bij erfenissen waarbij zonen minister kunnen worden in opvolging van de vader.

    En heeft nog niemand stilgestaan waarom de spitstechnologische hoogstandjes om achterpoortjes te creëren waardoor de echte rijken kunnen ontsnappen, in stand gehouden worden? Waarom deze niet gesloten worden, begrijp je beter als ge weet dat wetten in mekaar gebokst worden in commissies waarin gelobbyd wordt tegen 100 per uur door topadvocaten die daarvoor ingehuurd worden door de elite.

    Wat ook belangrijk is dat de gewone man niet teveel tijd over heeft om na te denken, dus zorgen ze ervoor dat hij weinig verdient en meer uren moet kloppen om een deftig loon bij mekaar te harken om zijn kroost een woonst en eten te verschaffen. En als er dan toch nog vrije tijd over is, geef hem brood en spelen zoals voetbal en wielrennen, de volkse sporten.

    En als ze toch nog kritiek uiten op politici en hun supporters, zeggen ze steevast de volgende dooddoener: “als gij het dan allemaal zo goed weet, waarom geeft gij u niet aan om op te komen bij de verkiezingen”, goed wetende dat een gewone burger toch geen kans maakt om op een verkiesbare plaats op een lijst van politieke partijen te komen. Ik vind zo’n gezegde zelfs ronduit denigrerend. Kijk nu ook naar het politieke gekonkel om de traditionele partijen (de verliezers) toch maar opnieuw in het zadel te helpen omdat de VB en NVA onbetrouwbaar zijn in hun ogen. VB zal nooit in een regering opgenomen worden wegens te volks en te gevaarlijk voor de elite. De elite organiseert liever zelf “vrijgevigheid” door goede doelen te sponsoren om hun gezicht te redden en om geen risico te lopen dat elke verandering in de maatschappij hen schade zou toebrengen. Ze zijn toch zo goed meneer, zie volgende maand hoe ze hun gezicht weer zullen redden bij de “warmste week” en de domme kloot weer in het ootje nemen.

     
  • Raymond Thielens 9:36 am op November 3, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Bishop Solomon Burke 

    Solomon Burke was een Amerikaanse soulzanger. Hij is een van de muzikanten die aan de wieg stonden van de soulmuziek.

    Alhoewel hij nooit grote hits heeft gehad zijn een aantal van zijn nummers uitgegroeid tot klassiekers, die meerdere malen zijn uitgevoerd door andere artiesten. “Everybody Needs Somebody to Love” is hiervan waarschijnlijk de bekendste.

    Burkes wortels lagen in de gospel. Hij zong in een kerkkoor, preekte op jonge leeftijd al in zijn kerk in Philadelphia en presenteerde een gospelprogramma op de radio. Tussen 1954 en 1958 nam hij enkele gospelnummers op voor het label Apollo. In 1960 werd hij ontdekt door producer Jerry Wexler en tekende hij een contract bij Atlantic Records. Zijn eerste singles waren covers van countryliedjes als “Just Out of Reach“. Door gospel te mengen met de toen populaire muziekstijl R&B legde hij de basis voor soulmuziek.

    Hij had in de jaren zestig wel enkele grote R&B-hits, maar wist niet door te breken tot het grotere poppubliek, wat andere soulzangers (Aretha FranklinOtis ReddingSam Cooke) wel lukte. Enkele R&B-hits uit die tijd waren onder andere “Cry To Me“, “If You Need Me“, “Got To Get You Off My Mind” en “Tonight’s The Night“. “Everybody Needs Somebody to Love” uit 1964 was mogelijk zijn bekendste nummer: het werd datzelfde jaar nog gecoverd door de Rolling Stones op een van hun eerste albums en kreeg ook bekendheid in de versies van Wilson Pickett en The Blues Brothers. In ’64 werd hij ook door een diskjockey uitgeroepen tot de “King of Rock and Soul“. In 1969 scoorde hij zijn grootste hit met een cover van “Proud Mary” van Creedence Clearwater Revival.

    Eind jaren zestig verliet Burke Atlantic. In de jaren zeventig, tachtig en negentig bracht hij onregelmatig muziekalbums uit. Deze albums werden echter enkel goed ontvangen bij enkele muziekliefhebbers en niet bij het grote publiek. Regelmatig gaf hij dan ook in deze tijd aan de muziekindustrie vaarwel te zeggen. Wel had hij in 1986 een kleine hit met “A change is gonna come“, oorspronkelijk van Sam Cooke. Dit nummer werd ook in Nederland een kleine hit. Ook was hij te zien in de film The Big Easy uit 1987.

    In 2002 maakte Burke een comeback: Andy Kaulkin, de eigenaar van Fat Possum Records, haalde hem over een album op te nemen met nummers geschreven door enkele bewonderaars. Met het resulterende album, Don’t Give Up On Me, wist hij een nieuw publiek te bereiken. Enkele van de artiesten die een nummer hebben geschreven voor het album zijn Bob DylanElvis CostelloTom WaitsVan MorrisonNick LoweBrian Wilson en Dan Penn. Het album was geproduceerd door Joe HenryDon’t Give Up On Me won een Grammy Award voor beste bluesalbum en werd door verscheidene muziektijdschriften (onder andere MojoOOR en Rolling Stone) beschouwd als een van de beste albums van het jaar. In 2003 trad Burke op zowel Pinkpop als North Sea Jazz op en nam hij het nummer “Catch Up To My Step” op met Junkie XL, en in 2004 volgde het duet “Devil in me” met de Italiaanse zanger Zucchero op diens duetalbum “ZU & Co”. Sinds 2005 had hij een Nederlandse bassist: Aaldert van Weelden.[1]

    In 2006 verbleef Burke een paar dagen in het huis van Buddy Miller in Nashville om zijn countryalbum Nashville op te nemen, waarop Emmylou HarrisPatty GriffinGillian WelchPatty Loveless en Dolly Parton duetten met hem zingen. Eind 2007 gaf hij tijdens een concert van De Dijk een gastoptreden.

    Burke stond aan het hoofd van een zeer grote familie. In mei 2009 had hij 21 kinderen (14 dochters en 7 zonen), 90 kleinkinderen en 20 achterkleinkinderen. Behalve zanger was hij ook werkzaam als predikant en was hij eigenaar van onder andere een eigen kerk en een keten van begrafenisondernemingen. Burke zong tevens mee in het nummer “Het moet en het zal”, door hem geschreven en vertaald door Huub van der Lubbe van De Dijk op de cd “Brussel” uit 2008.

    Tijdens het laatste optreden in Nederland, op 8 augustus 2010, was al een duidelijk verzwakte Burke te zien. Het gehele optreden tijdens Folkfestival Dranouter bleef hij op een gouden troon zitten. Ook het decor werd aangepast, zodat het publiek niet kon zien hoe men hem van het podium haalde.

    Op 10 oktober 2010 overleed Burke op Luchthaven Schiphol. Hij was daar vanuit Los Angeles aangekomen voor een optreden op 12 oktober met De Dijk in Paradiso in Amsterdam.

    Bron: Wikipedia

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren