 | Rony Vercauteren op De band tussen Elvis Presley e… |
 | writers' blog op Carmen Cavallaro, de dichter v… |
 | Guido op Muziekherinneringen uit de… |
 | ykerliptak op Karel Bossart alias Mister… |
 | Vanherreweghe Hendrik op Wernher Von Braun, symbool van… |
Alles wat je hier kunt lezen, zul je waarschijnlijk nog nooit elders tegengekomen zijn omdat het allerhande weetjes zijn die onder de waterlijn bleven wegens niet spectaculair genoeg voor kranten en tijdschriften, maar wel interessant en aangenaam is om te lezen
Schrijf U hieronder in om verwittigd te worden van elk nieuw artikel dat verschijnt.
Elvis Presley werd lokaal beroemd nadat Sam Phillips van Sun Records zijn opnames distribueerde, weliswaar allemaal covers van bestaande reeds uitgebrachte songs door andere uitvoerders. Maar het was pas nadat hij overstapte naar het grotere platenlabel RCA dat hij Amerika en de hele wereld veroverde met originele opnames die hem aangeleverd werden door een kleurling met de naam Otis Blackwell en het was ook deze man die Elvis leerde hoe hij moest zingen. Maar wat heel merkwaardig was, is dat de twee tijdens hun leven NOOIT mekaar ontmoet hebben want Elvis bekeek zijn demo’s en veranderde daar helemaal niets aan.
Maar wie was die Otis Blackwell en hoe kwam hun band tot stand?
De in Brooklyn geboren Otis Blackwell op 16 februari 1931 behoort zonder twijfel tot een selecte groep liedjesschrijvers wiens werk hielp om de Amerikaanse populaire muziek in de vroege en midden jaren vijftig van de 20ste eeuw opnieuw vorm te geven. Blackwell, van wie meer dan 1000 liedjes op een totaal van bijna 200 miljoen verkochte platen zijn verschenen, begon zijn carrière eind jaren veertig. Hij hield zich bezig met liedjes schrijven terwijl hij de kost verdiende als broekenperser in een kleermakerszaak. Hij zong ook en trad begin jaren vijftig op in diverse clubs en theaters in Brooklyn, maar besloot om het optreden op een lager pitje te zetten en zich volledig op het schrijven te concentreren. Hij nam ondermeer het nummer “Daddy Rolling Stone” op voor producent en platenbaas Joe Davis. Dit werd een bescheiden hitje en werd jaren later opnieuw opgenomen door The Who.
Hoewel hij stopte met publieke optredens, beschikte Blackwell over een ongekunstelde zangstijl die zeer effectief was. Hij zong zelf op zijn eigen demo-opnames, waarvan sommige de aandacht trokken van de kleurrijke muziekuitgaven Aaron “Goldie” Goldmark, die verbonden was aan Shalimar Music Publishing. Goldmark, die al goed bekend was met de onmiddellijke omgeving van Elvis Presley, slaagde erin om enkele demo’s van Blackwell onder de aandacht te brengen van Presley’s team – een kans die voor elke liedjesschrijver de doorbraak betekende. Uiteindelijk nam Presley nummers van Blackwell op zoals: Don’t be Cruel, All Shook Up, One Broken Heart for Sale, Return to Sender, Paralyzed, Make Me Know It (b-kant van It’s Not or Never). Men kan gerust stellen dat deze nummers hielpen om de legende van Presley naar ongekende hoogten te stuwen.
Blackwell rustte echter niet op zijn lauweren en leverde nog meer creatief werk voor anderen. Zo scoorde Jerry Lee Lewis (een vroege stalgenoot van Presley bij Sun Records) met “Great Balls of Fire” en “Breathless”, Jimmy Jones met “Handy Man” en Little Willie John met “Fever” dat later succesvol gecoverd werd door Peggy Lee.
Daarnaast was Blackwell ook creatief als muziekproducent om hits te maken voor Connie Francis, Sal Mineo en Mahalia Jackson.
In 1976 nam hij opnieuw een album op met eigen uitvoeringen van nummers waarmee hij als songwriter bekend was geworden. Daarmee kregen luisteraars de kans om te horen hoe hij zijn composities zelf interpreteerde.
Hoewel Blackwell in de jaren vijftig en zestig vooral bekendstond binnen de muziekwereld, kreeg hij later steeds meer erkenning voor zijn bijdrage aan de Amerikaanse populaire muziek.
Belangrijke momenten waren:
Privé kunnen we stellen dat hij trouwde met zijn jeugdliefde Josephine Peoples waarmee hij vier kinderen kreeg: Otis Jr., Michael, Odette en Leslie. Blackwell schreef “My Josephine” voor haar en de latere hit “Hey Little Girl” van Dee Clark ook voor en over haar. Josephine Peoples was zelf ook een componiste en schreef “Crazy with Love” voor Guy Mitchell.
Hij kreeg ook nog 3 andere kinderen al dan niet buitenechtelijk waarvan weinig geweten is. In ieder geval trouwde hij een tweede keer met Mamie Wiggins in 1991. In datzelfde jaar kreeg Blackwell een beroerte en overleed later in Nashville op 6 mei 2002 vermoedelijk aan een hartaanval.
Blackwells grootste prestatie was misschien wel dat hij begreep hoe een lied tegelijk eenvoudig, origineel en emotioneel overtuigend kon zijn. Hij schreef muziek die paste bij zijn eigen tijd, maar die ook door latere generaties kon worden herontdekt.
Zijn verhaal herinnert ons eraan dat de geschiedenis van de rock-‘n-roll niet alleen wordt geschreven door de artiesten op het podium, maar ook door de componisten achter de schermen. Otis Blackwell was een van die componisten — en zijn muziek verdient nog altijd een plaats in het centrum van die geschiedenis.
Interessant om weten, een soort Steve Cropper dus
LikeLike
Wanneer een online besteld product eindelijk arriveert, zit het vaak verpakt in een doos met opvulmateriaal – zoals piepschuimkorrels, stroken papier of plastic luchtkussentjes – om de inhoud te beschermen en te voorkomen dat deze tijdens het transport gaat schuiven. Een ander item dat je vaak in pakketten aantreft, is het zakje met silicagel; dit heeft echter een heel andere functie.
Deze kleine zakjes zijn er in verschillende formaten, maar meestal zijn ze niet groter dan een luciferdoosje. Ze bevatten kleine korreltjes en zijn voorzien van een dringende waarschuwing: niet opeten. Hier lees je waar deze silicagelzakjes voor dienen, hoe ze werken en – voor wie het echt wil weten – waarom je ze absoluut niet moet inslikken.
Hoewel silicagelzakjes misschien overbodig lijken, vervullen ze een essentiële rol. Waar ander verpakkingsmateriaal fysieke bescherming biedt tijdens het transport, zorgen silicagelzakjes op chemische wijze voor het behoud van de productkwaliteit. Hoewel de naam ‘gel’ anders doet vermoeden, bevatten de zakjes vaste korrels silicagel – oftewel siliciumdioxide, een van de meest voorkomende verbindingen in de aardkorst. Je bent er vast al eens mee in aanraking gekomen, zelfs als je nog nooit uit nieuwsgierigheid zo’n zakje hebt opengemaakt: siliciumdioxide is namelijk het hoofdbestanddeel van zand.
Silicagel werkt als een droogmiddel (desiccant); het is een stof die van nature water aantrekt, waaronder vocht uit de lucht. Standaardzakjes, zoals die in schoenendozen, bevatten doorgaans 1 tot 5 gram silicagelkorrels. Elke korrel kan ongeveer 40% van zijn eigen gewicht aan water absorberen.
Door vocht te absorberen, helpen deze zakjes producten droog en in goede staat te houden. Het zou niet alleen onaangenaam zijn om een nieuw paar schoenen aan te treffen dat vochtig aanvoelt, maar vocht bevordert ook de groei van bacteriën en schimmels. Hierdoor voorkomt silicagel indirect ook nare geurtjes, omdat het de micro-organismen die deze geuren veroorzaken, tegengaat.
Vocht kan leiden tot corrosie van anorganische materialen en ervoor zorgen dat bederfelijke producten sneller vergaan. Bovendien helpen silicagelzakjes om in water oplosbare producten, zoals vitaminen, intact te houden. Daarom tref je ze vaak aan in potjes met voedingssupplementen of medicijnen. Zelfs elektronica heeft baat bij een vochtvrije omgeving, of het nu gaat om opslag op een schap of tijdens het transport naar je voordeur. Silicagelkorrels vangen vocht op via een proces dat ‘capillaire condensatie’ wordt genoemd, waarbij damp wordt omgezet in vloeibaar water. Eenmaal geabsorbeerd, wordt het water opgesloten in de interne structuur van de silicagel; daarom merk je geen verschil in de textuur van de korrels en zien ze er nooit nat uit. Naast vocht trekken silicagelzakjes ook stoffen aan zoals ammoniak, zwaveldioxide en andere gassen uit de omgeving. Sterker nog, juist vanwege dit vermogen werd moderne silicagel voor het eerst op grote schaal toegepast: in de filters van gasmaskers tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Technisch gezien is silicagel niet giftig (wie heeft er op het strand niet wel eens wat zand in de mond gekregen?). Waarom staat er dan een waarschuwing op de zakjes: “niet opeten”? Ten eerste kunnen de kleine zakjes verstikkingsgevaar opleveren voor kinderen – iets wat je zeker niet moet onderschatten. Hoewel silicagel bij inslikken niet giftig is, kan de vochtabsorberende werking ervan leiden tot irritatie van keel en neus, buikpijn, braken, verstopping en misselijkheid. Bovendien bevatten sommige zakjes naast silicagel ook schadelijke chemische stoffen. Misschien ben je geneigd de zakjes na ontvangst van een pakket direct weg te gooien, maar dankzij hun uitstekende vochtabsorberende eigenschappen kun je ze prima hergebruiken in huis. Bewaar je elektronica in een opbergdoos? Voeg dan een paar zakjes toe om vocht op afstand te houden en je apparatuur te beschermen wanneer deze niet in gebruik is. Als de zakjes expliciet als ‘voedselveilig’ zijn aangemerkt, kun je ze in je kruidenkast leggen om de versheid te behouden en te voorkomen dat kruiden gaan klonteren. Silicagelzakjes zijn ook ideaal voor in je sporttas, bij je schoenen (of in schoenendozen) en in je bagage. Je kunt ze zelfs in dozen met foto’s of in archiefkasten leggen om papierwaren te beschermen tegen schimmel, verkleuring en vervorming.
Silicagelzakjes hebben in feite geen houdbaarheidsdatum en kunnen dus keer op keer worden gebruikt. Ze kunnen echter verzadigd raken, waardoor ze geen vocht meer kunnen opnemen. Om dit te controleren, kun je een silicagelzakje op een keukenweegschaal leggen en het gewicht bepalen. Als het gewicht ongeveer 40% hoger ligt dan op de verpakking staat aangegeven, is het volledig verzadigd.
Gelukkig kun je deze duurzame zakjes blijven gebruiken door het geabsorbeerde vocht te laten verdampen. Verwarm ze in de oven op ongeveer 115 graden Celsius (240 graden Fahrenheit) gedurende maximaal drie uur, afhankelijk van de hoeveelheid vocht die ze bevatten. Als je dit eenmaal vaker doet, zul je merken dat je de silicagelzakjes die bij je aankopen zaten, waarschijnlijk veel langer bewaart dan de producten zelf.
Freddy Fender was een van de meest bijzondere zangers uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Hij was een artiest die verschillende muzikale werelden met elkaar wist te verbinden: country, rock-‘n-roll, rhythm-and-blues en de Mexicaans-Amerikaanse muziek uit het zuiden van Texas. Met zijn warme, licht hese stem, zijn karakteristieke accent en zijn emotionele manier van zingen wist hij miljoenen mensen te raken.
Zijn leven was bovendien een opmerkelijk verhaal van armoede, muzikale ambities, tegenslagen, persoonlijke moeilijkheden en een indrukwekkende comeback. Hij groeide op in een arbeidersgezin vlak bij de Mexicaanse grens, kende al op jonge leeftijd de kracht van muziek, raakte vervolgens jarenlang op de achtergrond en werd uiteindelijk, toen hij al ver in de dertig was, een internationale ster.
Freddy Fender werd op 4 juni 1937 geboren in San Benito, een stad in de Rio Grande Valley in het uiterste zuiden van de Amerikaanse staat Texas, vlak bij de grens met Mexico. Zijn geboortenaam was Baldemar Garza Huerta. Het gezin Huerta had weinig geld. Werken was noodzakelijk en de kinderen maakten al vroeg kennis met de moeilijkheden van het arbeidersbestaan. Op ongeveer tienjarige leeftijd trad hij voor het eerst op tijdens een talentwedstrijd bij een lokaal radiostation . Hij zong een Spaans lied en wist indruk te maken. Zijn weg naar succes was echter nog lang. Hij was een jongen uit een arbeidersgezin, zonder de financiële middelen of contacten die een muzikale carrière gemakkelijker konden maken. Zijn vroege repertoire bestond onder meer uit rockabilly, een muziekstijl waarin rock-’n roll en country samenkomen. Hij zong daarnaast populaire Amerikaanse liedjes in het Spaans. Een van zijn vroege opnamen was No Seas Cruel, een Spaanstalige versie van Elvis Presleys Don’t Be Cruel. De opname werd bijzonder succesvol in Mexico en delen van Zuid-Amerika. In 1959 nam hij de artiestennaam Freddy Fender aan. De naam Freddy klonk aantrekkelijk en gemakkelijk herkenbaar, terwijl Fender verwees naar het bekende merk van gitaren en versterkers. Aan het einde van de jaren vijftig zette Freddy Fender een belangrijke stap met het nummer Wasted Days and Wasted Nights.
Het lied, dat hij zelf schreef, ging over verloren tijd, liefdesverdriet en het besef dat een relatie niet meer is wat ze ooit was. De combinatie van een eenvoudige melodie en een gevoelige uitvoering paste goed bij zijn stem. Het nummer werd een van de eerste belangrijke opnamen uit zijn carrière.
In 1960 werd Fender in Baton Rouge, Louisiana, gearresteerd wegens bezit van marihuana. Hij werd veroordeeld en bracht vervolgens bijna drie jaar door in de Louisiana State Penitentiary. Na zijn vrijlating probeerde Fender opnieuw werk te vinden als muzikant. Hij trad op in de omgeving van New Orleans en kwam daar in contact met andere muzikanten, onder wie Aaron Neville en Dr. John. Toch was het niet eenvoudig om zijn carrière weer op te bouwen. Fender bleef daarentegen muzikaal actief, zij het op kleinere schaal. Op 9 augustus 1957 was hij getrouwd met Evangelina Muñiz, die doorgaans Vangie werd genoemd. Samen kregen zij vier kinderen. Hun relatie kende moeilijke perioden. Het echtpaar ging later uit elkaar, maar trouwde uiteindelijk opnieuw met elkaar. Het jaar 1974 veranderde het leven van Freddy Fender voorgoed. Hij was inmiddels 37 jaar oud. Zijn eerste muzikale periode lag ver achter hem en jarenlang had hij zijn inkomsten vooral uit ander werk gehaald. Toch was hij nog steeds een begenadigd zanger.
De producer Huey P. Meaux zag mogelijkheden in zijn stem en hielp hem een nieuwe opnamecarrière op te bouwen. Samen namen ze in Houston het nummer Before the Next Teardrop Falls op, een lied dat oorspronkelijk door andere songwriters was geschreven. De opname werd uitgebracht via Meaux’ platenlabel Crazy Cajun en kreeg vervolgens een grotere distributie via ABC/Dot Records.Een bijzonder element was het Spaanstalige gedeelte. Fender voegde tijdens de studiosessie spontaan een Spaanse passage toe, waardoor de opname een tweetalig karakter kreeg. Het nummer bereikte in 1975 de eerste plaats van zowel de Amerikaanse poplijst als de countrylijst van Billboard. Het werd daarmee een uitzonderlijke crossoverhit: een plaat die verschillende publieksgroepen tegelijk wist te bereiken. Fender kreeg tijdens de Country Music Association Awards van 1975 erkenning voor Before the Next Teardrop Falls, dat werd uitgeroepen tot Single of the Year. Hij won daarnaast belangrijke onderscheidingen binnen de countrymuziek. Ook de Academy of Country Music bekroonde hem als veelbelovend mannelijk vocalist. De plaat werd bovendien een gouden album, een teken van de enorme commerciële belangstelling. Na het succes van Before the Next Teardrop Falls bleek dat Fender geen eendagsvlieg was.
De belangstelling voor zijn oudere muziek nam toe. Zijn opname van Wasted Days and Wasted Nights werd opnieuw uitgebracht en bereikte in 1975 de eerste plaats op de Amerikaanse countrylijst. Het bijzondere aan Wasted Days and Wasted Nights was dat de emotionele inhoud goed aansloot bij zijn persoonlijke geschiedenis. Het nummer ging over spijt en verloren tijd, thema’s die na zijn moeilijke jaren een extra betekenis konden krijgen voor luisteraars.Om te begrijpen waarom Fender zo bijzonder was, moeten we verder kijken dan zijn grootste hits. Zijn muziek was een combinatie van verschillende tradities. Hij hoorde thuis in de Amerikaanse countrymuziek, maar was tegelijkertijd een belangrijke vertegenwoordiger van de Mexicaans-Amerikaanse muziekcultuur van Zuid-Texas. Wat is die Tejano-muziek? Tejano is een verzamelnaam voor verschillende muziekstijlen die zijn ontstaan binnen de Mexicaans-Amerikaanse gemeenschap van Texas.
Fender groeide op in deze muzikale omgeving en nam de verschillende invloeden mee in zijn werk. Zijn repertoire omvatte onder meer:
Het was juist die combinatie die hem onderscheidde van veel andere countryzangers uit zijn tijd. In de loop van zijn carrière trad Fender op bij belangrijke gelegenheden en verscheen hij in televisieprogramma’s. Hij zong ook bij presidentiële inauguratievieringen, waaronder die van George H. W. Bush en Bill Clinton.
Aan het einde van de jaren tachtig begon Fender aan een nieuwe fase van zijn carrière. In 1989 richtte hij samen met drie andere bekende muzikanten de groep Texas Tornados op. De bezetting bestond uit:
Deze muzikanten hadden elk hun eigen achtergrond en ervaring. Samen brachten ze een grote hoeveelheid muzikale kennis en verschillende tradities bij elkaar. Doug Sahm had ervaring met rock, country en Texaanse muziek. Augie Meyers stond bekend om zijn karakteristieke toetsenwerk. Flaco Jiménez was een vooraanstaande accordeonist binnen de conjunto- en Tex-Mex-traditie. Fender bracht zijn herkenbare stem en zijn ervaring met countryballades mee. De Texas Tornados waren niet zomaar een begeleidingsband voor Fender. Het was een volwaardige groep waarin iedere muzikant een eigen bijdrage leverde.
In 1998 maakte Fender deel uit van een nieuw muzikaal project: Los Super Seven. De groep bracht muzikanten samen uit verschillende delen van de Amerikaanse rootsmuziek. Onder de betrokken artiesten bevonden zich Flaco Jiménez, muzikanten van Los Lobos, Ruben Ramos, Joe Ely en Rick Treviño. Het idee achter Los Super Seven was verwant aan dat van de Texas Tornados: muzikanten met verschillende achtergronden samenbrengen om de rijkdom van de Amerikaanse muziek te laten horen.
Een van de meest betekenisvolle projecten uit zijn latere carrière was het album La Música de Baldemar Huerta. Het album won in 2002 de Grammy Award voor Best Latin Pop Album.
De laatste jaren van Freddy Fenders leven werden gekenmerkt door ernstige gezondheidsproblemen. In 2000 kreeg hij de diagnose hepatitis C. Zijn gezondheid verslechterde verder en hij onderging in 2002 een niertransplantatie, waarbij zijn jongste dochter Maria de donor was. In 2004 volgde een levertransplantatie. Op 31 december 2005 gaf Fender zijn laatste concert.
Begin 2006 werd bekend dat hij aan longkanker leed. Zijn toestand ging achteruit en op 14 oktober 2006 overleed hij in zijn woning in Corpus Christi, Texas. Hij was 69 jaar oud. Na zijn overlijden werd Fender in zijn geboortestreek herdacht als een van de belangrijkste muzikanten die San Benito had voortgebracht. Op 18 oktober 2006 vond zijn uitvaartmis plaats in de Queen of the Universe Catholic Church in San Benito. Voor de dienst trok een rouwstoet langs Freddy Fender Lane en het huis in de buurt waar hij was opgegroeid. Hij werd met militaire eer begraven op de begraafplaats van San Benito. De aanwezigheid van vertegenwoordigers uit de politiek en de muziekwereld onderstreepte hoe belangrijk hij voor zijn gemeenschap was geworden. Hij was niet alleen een bekende zanger, maar ook iemand die zijn geboortestreek internationaal op de kaart had gezet.
Je zult niet snel een product vinden dat net zo goed van pas komt bij het bakken van koekjes als bij het verzachten van insectenbeten of het ontstoppen van het toilet. Toch is er een middel dat al deze eigenschappen – en nog veel meer – bezit; het lijkt wel een magisch goedje dat aan de mensheid is geschonken.
Dat middel is baking soda (zuiveringszout), en de toepassingen ervan reiken veel verder dan de naam doet vermoeden. We bekijken hier wat baking soda zo’n ideaal middel maakt voor het oplossen van een verrassend lange lijst alledaagse huishoudelijke problemen.
Wat is baking soda eigenlijk?
De technische naam voor baking soda is natriumbicarbonaat; een chemische verbinding die doorgaans de vorm heeft van een geurloos, wit, kristallijn poeder. Dat het een poeder is, kan verwarrend werken, aangezien het niet hetzelfde is als bakpoeder.
Baking soda is puur natriumbicarbonaat dat reageert met zuur (niet het soort zuur dat door metaal heen vreet, maar eerder iets als citroensap). Bakpoeder daarentegen bevat al een zuur dat door de fabrikant met het natriumbicarbonaat is gemengd, waardoor er alleen water nodig is om de werking te activeren.
Natriumbicarbonaat reageert sterk met zuur vanwege de hoge pH-waarde. Het is daarmee het tegenovergestelde van een zuur: een base. Hierdoor is baking soda alkalisch; dit betekent in de praktijk dat het in water oplosbaar is en gebruikt kan worden om zuren te neutraliseren. Bovendien is het niet giftig en heeft het een licht schurende werking. Dankzij deze combinatie van eigenschappen is baking soda voor talloze doeleinden geschikt. Hier zijn 10 van de meeste.
Bakken
Uiteraard is baking soda nuttig bij het bakken. Waarom dat zo is, is misschien minder voor de hand liggend. Wanneer baking soda aan een recept wordt toegevoegd, fungeert het als rijsmiddel, wat zorgt voor luchtige bakproducten. Dit rijsproces komt op gang zodra baking soda wordt gemengd met een zure vloeistof, zoals azijn of citroensap; hierbij komt koolstofdioxide vrij, waardoor het deeg uitzet.
Mondverzorging
Baking soda werkt op natuurlijke wijze blekend; dankzij de licht schurende textuur is het geschikt om oppervlakkige vlekken op de tanden weg te poetsen. De basische eigenschappen van zuiveringszout (baking soda) kunnen ook worden benut om zuren in de mond te neutraliseren; dit verhoogt de pH-waarde van je speeksel en remt de groei van bacteriën in de mond. Bacteriën dragen bij aan de vorming van tandplak en veroorzaken een slechte adem. Door zuiveringszout met warm water te mengen, kun je het middel dus net zo gebruiken als een regulier mondwater.
Klederen kuisen
De effectiviteit van zuiveringszout bij de was is te danken aan de alkalische (basische) aard ervan. Wanneer het in water oplost, neutraliseert zuiveringszout zuren die nare geurtjes of vlekken kunnen veroorzaken. Hierdoor ruikt je kleding na het wassen weer fris en worden lichte verkleuringen verminderd.
Geurverwijdering
Of je het nu gebruikt om geurtjes in de koelkast of schoenen te bestrijden, of zelfs als vervanger voor je deodorant: zuiveringszout is een zeer effectief middel tegen geurtjes. Veel van de onaangename geuren waarmee we te maken krijgen, zijn afkomstig van zure stoffen. Door wat zuiveringszout aan te brengen, kun je die zuren neutraliseren en geurtjes tegengaan.
Afvoeren ontstoppen
Bij vermenging met azijn ontstaat een bruisende reactie (vergelijkbaar met het effect bij het luchtig maken van pannenkoeken en koekjes). Als je dit mengsel in de verstopte afvoer van een bad of gootsteen giet, kan de chemische reactie de verstopping fysiek losmaken. Vervolgens hoef je alleen nog maar kokend water door de leidingen te spoelen om de resten te verwijderen.
Behandeling van insectenbeten
Een mengsel van één eetlepel zuiveringszout en net genoeg water om een pasta te vormen, kan een effectief middel zijn tegen jeukende insectenbeten. Het alkalische zuiveringszout neutraliseert de zuren die door de beet worden veroorzaakt en de jeuk opwekken. Breng de pasta aan en laat deze tien minuten intrekken. Veeg het daarna weg; je zult direct verlichting voelen.
Onkruid bestrijden
Onkruid simpelweg uit de grond trekken is meestal niet voldoende om er op de lange termijn vanaf te komen, omdat de diepe wortels onvermijdelijk weer zullen uitlopen. Maar als je wat zuiveringszout strooit op de plek waar het onkruid groeit, creëer je een ongunstige (maar niet-giftige) omgeving die verdere groei tegengaat. Dit keer schuilt de geheime kracht van zuiveringszout niet in de alkalische werking, maar in het hoge natriumgehalte. In feite ‘verzilt’ u de grond, waardoor planten geen water meer kunnen opnemen en niet kunnen groeien.
Voedsel reinigen
Bij het kopen van verse producten is een van de grootste zorgen of er nog resten van bestrijdingsmiddelen op de schil zitten, zelfs na het afspoelen onder de kraan. Onderzoek heeft aangetoond dat zuiveringszout kan helpen die zorgen weg te nemen. De alkalische eigenschappen van natriumbicarbonaat breken de chemische verbindingen van bestrijdingsmiddelen af, waardoor gifstoffen loskomen van de schil van bijvoorbeeld een appel of het oppervlak van ander voedsel. Laat groenten of fruit simpelweg tot 15 minuten weken in een mengsel van zuiveringszout en water en spoel ze daarna af om eventuele resten van bestrijdingsmiddelen te verwijderen.
Behandeling van brandend maagzuur
Voor wie last heeft van brandend maagzuur, kan zuiveringszout een welkome oplossing zijn. Zoals u wellicht weet, ontstaat brandend maagzuur doordat maagzuur terugstroomt in de slokdarm (de buis die uw keel met uw maag verbindt). Om dit te verhelpen, mengt u een halve theelepel zuiveringszout met ongeveer 120 ml…
Tapijten opfrissen
Strooi simpelweg wat zuiveringszout (baking soda) over het tapijt en laat het intrekken – van 15 minuten tot wel enkele uren als het probleem hardnekkig is (we kijken hierbij vooral naar huisdiereigenaren, rokers en ouders van jonge kinderen). Het middel absorbeert geurtjes en lichte vlekken die door zuren zijn veroorzaakt. Daarna hoef je het alleen nog maar op te zuigen; het tapijt is dan weer schoon en fris.
Dit zijn slechts enkele van de vele toepassingen van zuiveringszout, grotendeels dankzij de basische (alkalische) eigenschappen. Het is geen tovermiddel, maar simpelweg scheikunde in de praktijk.
Niemand staat graag voor een kruispunt waar het lijkt alsof het licht eeuwig op rood blijft staan. Misschien is er veel dwarsverkeer, of — nog erger — ben je de enige wachtende auto. Wat de situatie ook is, het licht weigert simpelweg op groen te springen.
Natuurlijk is het maar een machine; hij weet niet beter. Hij weet eigenlijk helemaal niets. Of toch wel? Werken verkeerslichten op basis van vaste tijdsinstellingen, of zijn ze ‘slim’ genoeg om te weten wanneer ze moeten wisselen?
Het brein van het systeem wordt gevormd door de verkeersregelautomaten. Dat zijn de grote metalen kasten die je bij het kruispunt ziet staan; zij regelen de werking van de verkeerslichten op basis van de programmering door verkeerskundigen. De manier waarop deze automaten beslissen wanneer het licht moet wisselen, kan echter variëren, aangezien verschillende verkeerslichten uiteenlopende methoden gebruiken. Op sommige kruispunten werken verkeerslichten volgens vaste schema’s. Deze lichten doorlopen een vaste volgorde van groen, geel en rood, zonder gebruik te maken van sensoren. Verkeerskundigen kunnen deze schema’s aanpassen aan specifieke tijdstippen van de dag. Als het drukker is, bijvoorbeeld tijdens de spits, kan het licht zo worden geprogrammeerd dat het langer op groen blijft staan voordat het wisselt.
Soms kom je echter aanrijden bij een rood licht en zie je dat het vrijwel direct op groen springt. Dat komt doordat het systeem je auto heeft waargenomen, waarschijnlijk via een zogeheten inductielusdetector: die gleuven die in het asfalt bij het verkeerslicht zijn gefreesd.
Daaronder liggen draadlussen die een onzichtbaar elektromagnetisch veld creëren. Wanneer je eroverheen rijdt, verstoort je auto dat veld, waardoor er een signaal naar het verkeerslicht wordt gestuurd. Als er geen andere auto’s zijn die de velden onder de kruisende weg verstoren, geeft dit signaal het licht de boodschap: “Hé, er staat hier iemand te wachten! Laten we gaan!” Je krijgt dan (letterlijk) groen licht om door te rijden. Andere kruispunten maken gebruik van camera’s, radar of andere sensoren om verkeer te detecteren en de lichten te laten wisselen. Videocamera’s analyseren de weg en stellen vast of er zich een file vormt van auto’s die op groen wachten. Radar gebruikt radiogolven om auto’s te detecteren en werkt ook in situaties waarin camera’s dat niet kunnen.
Soms wordt het systeem geactiveerd door mensen. Door op de knop bij het zebrapad te drukken, laat een voetganger de verkeersregelautomaat weten dat hij of zij wil oversteken. Het verkeerslicht springt misschien niet direct op groen, maar de regeling houdt wel rekening met het verzoek bij de volgende cyclus.
Als voetganger heb je misschien het gevoel dat je wordt genegeerd en dat het indrukken van de knop geen effect heeft, maar dat is wel degelijk het geval. Ook als automobilist voor een rood licht heb je wellicht het gevoel dat je niet wordt opgemerkt, maar het verkeerslicht heeft niets tegen je.
Het systeem volgt waarschijnlijk een nauwkeurig geprogrammeerd schema en moet rekening houden met elke auto en voetganger die wil oversteken, en vanuit welke richting ze komen. Net zoals we de weg moeten delen, moeten we ook de verkeerslichten delen.
Steve Rowland wordt in 1932 geboren in Los Angeles, als zoon van de filmregisseur Roy Rowland en Ruth Cummings, een nicht van filmproducent Louis B. Mayer. Hij groeit op in het rijke luxe Beverly Hills en verkeert in de kringen van Elvis Presley, Steve McQueen, James Dean, Natalie Wood, Marilyn Monroe en Marlon Brando, waarover hij in zijn latere jaren het boek schrijft: “Hollywood Heat: Untold Stories of 1950s Hollywood”. Op de middelbare school leerde hij Judy Lewis (1935-2011), zijn jeugdliefde kennen waarmee hij huwde. Judy was de buitenechtelijke dochter van het acteurskoppel Clark Gable en Loretta Young, tijdens de verfilming van “The Call of the Wild”. Gable was toen getrouwd met Ria Langham en Young was gescheiden. Judy werd geplaatst en later geadopteerd door haar moeder die later trouwde met Tom Lewis, wiens naam ze kreeg.
Zo rolde Rowland in het filmmilieu, waar hij bijrollen speelde Bonanza en in het origineel van The Thin Red Line. Maar laat ik Steve zelf aan het woord:
“Ik verliet Hollywood in 1963 voor een bijrol in de Spaanse film “Gunfighters of Casa Grande”. Vier films later – waaronder “Battle of the Bulge” (Ardennenoffensief) – besloot ik dat ik geen acteur meer wilde zijn; ik wilde zanger worden,” vertelde Rowland. Hij moest naar Spanje voor een verfilming en richtte daar een bandje op, Los Flaps maar de Britse muziekindustrie trekt hem aan en hij vertrekt naar Londen. “Toen ik in Engeland was, kwam ik op straat iemand tegen… en ik had mijn demo’s bij me. Hij vroeg: ‘Zijn dat je demo’s?’ Ik zei: ‘Ja’, en hij stelde voor: ‘Zal ik je manager worden als ik een contract voor je kan regelen?’
“Hij nam me mee naar Fontana Records en stelde me voor aan Dick Leahy. Dick Leahy was assistent van het hoofd A&R bij Fontana Records, Jack Baverstock. Jack was een nogal norse man. Hij ontving zelden mensen; je moest altijd een afspraak maken. Het gesprek was altijd kort en je stond zo weer buiten. De dag dat ik hem ontmoette, kwam dat doordat iemand anders zijn afspraak had afgezegd. We lieten de opnames aan Jack Baverstock horen; hij was onder de indruk en wilde me onder contract nemen, maar hij glimlachte nooit. De volgende dag kwam het hoofdkantoor in actie en werd ik het land uitgezet, terug naar Spanje.”
Een vrouw (een vriendin van Baverstock) met wie Rowland een korte romance had gehad, wist wat touwtjes in beweging te zetten, waarna Baverstock een werkvergunning voor Rowland in het Verenigd Koninkrijk regelde. Al snel bracht Baverstock Rowland echter op de hoogte van wat aanvankelijk slecht nieuws leek.
“Hij zei: ‘We hebben een probleem: je mag geen zanger zijn. Heb je ooit platen geproduceerd?’ Ik antwoordde: ‘Ja, sterker nog: ik had een klein hitje in Los Angeles, “Out Riding”, waarbij ik zelf drumde en de productie deed. Ik weet er wel iets van af,’ herinnerde Rowland zich. “Hij zei: ‘Nou, ik heb ze verteld dat ik jou producer ga maken. Je bent Amerikaan; …je gaat een paar platen voor ons produceren om naar de Verenigde Staten te exporteren.’
“Toen stelde hij me voor aan een band genaamd Dave Dee and the Bostons; ze hadden twee waardeloze managers. Het waren briljante liedjesschrijvers (Alan Blaikley en Ken Howard) en de eerste plaat die we maakten heette ‘Hold Tight!’; dertien hits later zei het hoofdkantoor: ‘Oké, je krijgt een visum voor vijf jaar om hier te blijven.’ Plotseling was ik producer in Engeland, had ik mijn eigen groep en was ik de leadzanger van Family Dogg (waarvan Albert Hammond en Mike Hazlewood deel uitmaakten). Vanaf dat moment ging het hard.” Rowland ontdekte later ook Peter Frampton en The Herd.
Uiteindelijk stuitte Rowland op Sixto Rodriguez en bood hij aan diens tweede album te produceren: “Coming From Reality”, uitgebracht in 1971. Beide albums van Rodriguez waren commerciële flops, maar werden later op grote schaal illegaal gekopieerd in Zuid-Afrika. Ze vormden uiteindelijk de soundtrack voor de strijd tegen apartheid in dat land, en Rodriguez verwierf in eigen land alsnog erkenning dankzij de documentaire “Searching for Sugar Man” uit 2012. Er was meteen een klik tussen Rodriguez en Rowland, en hoewel “Coming From Reality” commercieel gezien mislukte, nam Family Dogg toch zes van zijn nummers op. Hoe deden zijn nummers het bij Family Dogg?
“Lovende kritieken, echt lovend,” zei hij. “Men dacht dat ik ze geschreven had – ook al was Rodriguez de auteur – en ze dachten zelfs dat ik echt Rodriguez heette. Mijn album deed het best goed en ik dacht: ‘Tja, ik kan wel zingen, maar ik ben geen geweldige zanger… en zij zijn lyrisch over de nummers, maar wilden niet eens naar Rodriguez luisteren?’”
“Daarna verloor ik hem uit het oog. Het was 2006 toen mijn telefoon ging. Het was een Zweedse filmmaker die een documentaire over Rodriguez aan het maken was.”
Rowland vertelde dat hij in gesprek is geweest met Rodriguez over het produceren van diens derde album, dat er uiteindelijk niet is gekomen.
“Van alle artiesten met wie ik heb gewerkt, vind ik hem de beste,” zei Rowland. “Er zijn geweldige artiesten, maar voor mij is hij de beste. Dat niemand dat destijds doorhad, vind ik waanzinnig.” Rowland had één advies voor muzikanten.
“Veel (intellectuele) artiesten willen niet commercieel zijn; ze willen ‘geloofwaardig’ zijn. Ik had daar vroeger voortdurend discussies over met artiesten, omdat ze per se die geloofwaardigheid wilden,” zei hij. “Platenmaatschappijen dreigden er destijds mee een artiest te laten vallen als die niet met een plaat kwam die de hitlijsten haalde. Als ze de plaat zelf betalen, mogen ze doen wat ze willen. Maar als de platenmaatschappij betaalt, willen die rendement zien. Je moet beide kanten van de zaak bekijken. Ik probeerde muzikanten vaak duidelijk te maken: ‘Hé, wil je wat geld verdienen?’ en dan zeiden ze ‘Ja!’, want ze waren altijd wel uit op geld. Ik vertelde ze dan dat dat niet kon zolang ze niet commercieel gingen werken… Als je probeert geloofwaardig te zijn maar niemand koopt je muziek, beperkt die geloofwaardigheid zich tot je eigen kleine kringetje. Iedereen roept dan: ‘Ja, goed man! Verkoop jezelf niet!’ Maar platen kopen ze niet.”
Rowland (94) is weduwnaar en woont in Palm Springs met een hondje dat, naar eigen zeggen, “het huis heeft gevuld met de geest van mijn overleden vrouw.” Hij heeft ook te maken gehad met blessures door motorcrossen en skiën; hij loopt met een zichtbare mankpoot.
“Als motorcrosser was ik middelmatig. Als skiër was ik middelmatig. Als kartracer was ik middelmatig. Je kunt dat soort dingen niet doen tenzij je ze tot de prioriteit van je leven maakt,” zei Rowland. “Al het andere moet op de tweede plaats komen, want je moet er hard voor werken. De mannen die kampioenschappen winnen in deze sporten, doen dat niet per ongeluk; het is het resultaat van keihard werken.”
Hoe kwam Rowland in Palm Springs terecht na veertig jaar in het Verenigd Koninkrijk?
“Toen ik jong was, namen mijn ouders me er vaak mee naartoe; we verbleven dan in de oude La Quinta Inn en dat was me bijgebleven. Het weer in Engeland was zo verdomd koud en ellendig, dat ik dacht: ‘Ik ga terug naar Los Angeles.’ Ik had hier een vriend en kwam die kant op. Het beviel me wel, al wist ik dat het er ’s zomers heet is. Dus vertrok ik weer en zei: ‘Ik ga een plekje zoeken in Palm Springs.” En hier brengt hij zijn oude dag door.
Een synthesizer is een elektronisch muziekinstrument dat klanken en geluiden kunstmatig opwekt. Met een synthesizer is het mogelijk het op te wekken geluid vergaand te beïnvloeden, zodat nieuwe, nog niet bestaande klanken gemaakt kunnen worden. In de Golden Sixties van vorige eeuw liepen popmuzikanten hoog op met dit apparaat maar ze wisten toen niet dat er al twee toestellen dit apparaat voorafgingen en dat waren de Ondes-Martenot en de Ondioline, maar later herontdekt werden.
De ondes Martenot is een van de allereerste elektronische muziekinstrumenten in de geschiedenis, uitgevonden in 1928 door de Franse muzikant en ingenieur Maurice Martenot (1898-1980).
Geïnspireerd door de zuiverheid van de geluiden geproduceerd door radiolampen tijdens de Eerste Wereldoorlog, ontwikkelde Maurice Martenot dit monodische instrument (dat kan slechts één noot tegelijk spelen).
De instrumentalist, een ondist genoemd, gebruikt een metalen draad verbonden met een ring die rond de wijsvinger wordt gestoken en langs een lint glijdt en de frequentie van de geluiden continu varieert, waardoor frasering ontstaat die heel dicht bij de menselijke stem of de viool ligt.
In tegenstelling tot de theremin waarmee het vaak wordt vergeleken, hebben de ondes-Martenot een traditioneel mobiel toetsenbord waarmee je kunt spelen met visuele en nauwkeurige halve toonsignalen, terwijl je speciale luidsprekers activeert.
In de klassieke muziek: grote componisten als Olivier Messiaen (met name in de Turangalîla-Symphonie) hebben de golven geïntegreerd vanwege hun mysterieuze en boeiende timbre. In de populaire muziek is het instrument is gebruikt door Franse songartiesten zoals Jacques Brel, maar ook door rockgroepen en hedendaagse artiesten, zoals Jonny Greenwood van Radiohead.
De Ondes-Martenot:
De Ondioline:
De Ondioline is een elektronisch muziekinstrument dat werd uitgevonden door de Fransman Georges Jenny. Hij begon eraan te werken rond 1939. In 1946 won hij een belangrijke prijs voor zijn uitvinding. In 1947 gaf hij het instrument de naam Ondioline.
De Ondioline kan verschillende soorten geluiden maken. Het instrument heeft maar één klavier, waardoor je maar één noot tegelijk kunt spelen. Toch kan het geluid sterk veranderen. Zo kan het bijvoorbeeld klinken als een blaasinstrument, maar ook als een heel bijzonder elektronisch geluid.
Jenny bleef het instrument jarenlang verbeteren. Er werden tussen de jaren 1940 en 1960 ongeveer 1200 Ondiolines gemaakt. Veel daarvan werden met de hand gebouwd. In de jaren 1960 werkte Jenny samen met een medisch centrum waar mensen met een lichamelijke beperking werkten. Zij hielpen daar bij het maken van een nieuwe versie van de Ondioline.
De bekendste speler van de Ondioline was Jean-Jacques Perrey. Hij ontmoette Jenny rond 1950 en werd een belangrijke promotor van het instrument. Perrey gebruikte de Ondioline op verschillende bekende muziekopnames en liet zien hoeveel verschillende geluiden ermee mogelijk waren. Ook muzikanten zoals Al Kooper (begeleider van Bob Dylan op “Like a rolling stone”) gebruikten het instrument.
De Ondioline was bijzonder omdat de speler veel controle had over het geluid. Het volume kon worden aangepast met een kniehendel. Het klavier reageerde ook op hoe snel je een toets indrukte. Daarnaast kon het hele klavier een beetje heen en weer worden bewogen om een vibrato te maken, waardoor de toon meer gaat bewegen.
Technisch was de Ondioline vernieuwend voor zijn tijd. Jenny gebruikte speciale elektronische schakelingen en filters om veel verschillende klanken te maken. Een bijzonder onderdeel van het instrument was het systeem voor de aanslaggevoeligheid. Hierbij werd in de originele modellen onder andere een klein stukje blauw asbest gebruikt. Dit maakte bepaalde elektrische effecten mogelijk die het geluid beïnvloedden.
Tegenwoordig krijgt de Ondioline opnieuw aandacht. Muzikant Gotye probeert samen met de organisatie Forgotten Futures oude Ondiolines te restaureren en de kennis over het instrument te bewaren. Hierdoor kunnen deze oude instrumenten opnieuw worden gebruikt. De Ondioline is dus een belangrijk en bijzonder instrument uit de geschiedenis van de elektronische muziek. Georges Jenny was met zijn uitvinding zijn tijd ver vooruit.
Hoewel veel jazzstijlen zich ogenschijnlijk geleidelijk ontwikkelden, kan de bossanova-rage die Amerika en de rest van de wereld in het midden van de jaren zestig overspoelde, grotendeels worden herleid tot één nummer: The Girl From Ipanema.
The Girl From Ipanema, geschreven in 1962 door Antônio Carlos Jobim met Portugese tekst van Vinícius de Moraes, heette oorspronkelijk ‘Menina que Passa’ (‘Het meisje dat voorbijgaat’) en was bedoeld voor een musicalcomedy met de titel Dirigivel. Zoals met zoveel succesvolle nummers, zou het misschien nooit een hit zijn geworden, ware het niet voor puur geluk, perfecte timing en toeval. En voor zangeres Astrud Gilberto was zij (financieel gezien) de juiste persoon op de juiste plaats op het juiste moment…
Wie was The Girl From Ipanema? De inspiratie voor het nummer kwam van een jonge vrouw, Heloísa Eneida Menezes Paes Pinto, die in de Montenegrostraat in Ipanema woonde.De zeventienjarige Heloísa werd regelmatig opgemerkt als ze langs de bar-café Veloso liep, zoals ze dat dagelijks deed. Op een dag trok ze, terwijl ze gewoon haar dagelijkse bezigheden uitvoerde, de aandacht van de componisten. Met haar jeugdige en gracieuze uitstraling werd ze voor Moraes en Jobim het meisje van Ipanema.De populariteit van het nummer maakte van de tiener een beroemdheid, en in de jaren die volgden stond ze bekend als Helô Pinheiro, model en succesvol zakenvrouw. De bekende cool jazz-saxofonist Stan Getz had al verschillende bossanova-albums uitgebracht, waaronder de miljoenenverkoper Jazz Samba met gitarist Charlie Byrd en Big Band Bossa Nova, waarop de tenorsaxofonist arrangementen van Gary McFarland speelde, beide uitgebracht in 1962. Een volgend album, Jazz Samba Encore!, met de Braziliaanse zanger en gitarist Luiz Bonfá, was minder succesvol.
Onverschrokken en nog steeds betoverd door de bossanova, sloeg Stan Getz de handen ineen met de Braziliaanse gitarist João Gilberto om voornamelijk de nummers van Antônio Carlos Jobim op te nemen.Het resulterende album, Getz/Gilberto, werd uitgebracht in 1964, werd opnieuw een miljoenenverkoper en een van de beroemdste jazzalbums aller tijden. Het succes van het album was ongetwijfeld te danken aan het nummer ‘The Girl From Ipanema’, dat als 45-toeren single werd uitgebracht. Gezongen door Astrud Gilberto, verkocht het wereldwijd meer dan vijf miljoen exemplaren. Tijdens de opnamesessies voor het album, die plaatsvonden op 18 en 19 maart 1963, werd besloten dat een versie met Engelse tekst een goed idee zou zijn. Norman Gimbel was aanwezig om de Engelse tekst te schrijven, en ‘Garota de Ipanema’ werd al snel ‘The Girl From Ipanema’. Er was slechts één probleem: niemand die de taal goed genoeg beheerste om het nummer in het Engels te zingen. Behalve João’s vrouw Astrud, die naar de studio was gekomen. Hoewel ze nog nooit professioneel had opgenomen, was ze een ervaren zangeres die al eerder met haar man op het podium had gezongen. Wat volgde, katapulteerde de 22-jarige zangeres naar wereldwijde bekendheid. Ze zong de zangpartijen in voor het nummer, evenals voor een ander nummer: ‘Corcovado (Quiet Nights of Quiet Stars)’.
Getz, Gilberto en producer Creed Taylor beseften al snel dat ze iets bijzonders in handen hadden: haar zachte stem, bijna een fluistering, paste perfect bij het nummer en bij Getz’ warme, maar toch lichte tenorsaxofoonspel. Het astronomische succes van de single zorgde ook voor goede verkoopcijfers van het volledige album, en Getz zou een vorstelijke vergoeding voor zijn werk hebben ontvangen. Hoewel het succes van het nummer Astruds carrière een boost gaf, profiteerde ze er financieel niet van. Naar verluidt kreeg ze slechts $120 betaald, het standaardtarief voor haar bijdrage – hoewel de saxofonist er blijkbaar op stond dat ze niets zou krijgen. In haar eigen woorden werd ze gemanipuleerd door “wolven die zich voordoen als schapen”. Zowel Getz als Creed Taylor claimden de ontdekking, waarbij de zangeres later opmerkte: “Niets is minder waar. Ik denk dat het hen belangrijk deed lijken dat zij degene waren met de ‘wijsheid’ om het potentieel in mijn zang te herkennen… Ik kan het niet helpen dat ik me erger dat ze hun toevlucht namen tot liegen.” Door de manier waarop de royalty’s voor het nummer werden toegekend, ontving Astrud Gilberto inderdaad geen extra financiële vergoeding voor haar bijdrage.
Het onrecht gaat verder wanneer blijkt dat haar toenmalige echtgenoot (ze scheidden kort daarna, in 1964) een bedrag van vijf cijfers aan royalty’s ontving, terwijl Getz, die het grootste bedrag opstreek, naar verluidt een herenhuis kocht met zijn deel ter waarde van bijna $1 miljoen. Het onrecht en de ongelijkheid in de muziekindustrie hebben zich helaas aan het licht gebracht – slechts één van de vele voorbeelden – maar de muziek die uit deze sessie voortkwam, heeft ons een tijdloos juweel nagelaten. Het nummer, dat in 2001 werd opgenomen in de Latin Grammy Hall of Fame, is een inspiratiebron gebleken voor talloze artiesten van allerlei genres. Enkele voorbeelden:
Frank Sinatra (Nothing but the best) / Amy Winehouse (Lioness: Hidden Treasures) / Al Jarreau (A Twist of Jobim) / Oscar Peterson Trio (We get requests) / Sammy Davis Jr. & Count Basie (My Shining Hour)
Bron: Jazzfuel
Decennialang kende het grootste deel van de wereld haar alleen als de vrouw die naast Bob Dylan op de albumhoes stond. Het duurde bijna vijftig jaar voordat ze eindelijk haar eigen verhaal in haar eigen woorden kon vertellen.
Suze Rotolo groeide op in New York City, als dochter van linksgeoriënteerde, Italiaans-Amerikaanse ouders uit de arbeidersklasse die actief waren in de communistische partijpolitiek tijdens de gespannen jaren van het McCarthy-tijdperk. Later omschreef ze zichzelf als een “rode luierbaby”, opgevoed met politieke overtuigingen, meer dan wat ook. In haar tienerjaren voelde ze zich al aangetrokken tot Greenwich Village, gefascineerd door de lange geschiedenis van kunst, poëzie en Boheemse rebellie.
In juli 1961, op slechts zeventienjarige leeftijd, bezocht ze een volksconcert in de Riverside Church, waar ze een twintigjarige artiest ontmoette die net uit Minnesota was gekomen en zichzelf Bob Dylan noemde. De twee begonnen een relatie die hun beider levens zou vormgeven en die op subtiele wijze een grote invloed zou hebben op enkele van de belangrijkste Amerikaanse muziekstukken ooit geschreven. Rotolo was al diep betrokken bij het politiek en het activisme, en was actief bij het Congress of Racial Equality en de groeiende burgerrechtenbeweging die door het land trok. Vrienden en biografen merkten later op dat Rotolo Dylan introduceerde bij dichters, toneelschrijvers en politieke ideeën die zijn gevoel voor wat een lied werkelijk kon zeggen, verruimden. Liedjes als “Blowen’ in the Wind” en “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” ontstonden in de wereld van Greenwich Village, waar zij hem in had geholpen. In februari 1963 legde een fotograaf van Columbia Records hen beiden vast terwijl ze arm in arm door een besneeuwde straat in Greenwich Village liepen. Rotolo was warm ingepakt tegen de kou in meerdere truien en een groene jas. De foto werd de cover van “The Freewheelen’ Bob Dylan”, een iconisch beeld, en reduceerde Rotolo in de ogen van het publiek onmiddellijk tot weinig meer dan de vrouw aan Dylans’ arm. Ze heeft die rol nooit volledig omarmd.
In datzelfde jaar reisde Rotolo naar Cuba als onderdeel van een studentendelegatie die een Amerikaans reisverbod trotseerde in de nasleep van de Cubaanse raketcrisis. Deze actie trok de aandacht van de federale autoriteiten en weerspiegelde haar eigen onafhankelijke politieke overtuigingen, die volledig los stonden van haar relatie met Dylan. In 1964 was de relatie beëindigd, uitgeput door de intense publieke aandacht rond Dylans’ snelgroeiende roem en Rotolo’s eigen behoefte aan privacy en onafhankelijkheid.
In de jaren die volgden, bouwde Rotolo een eigen leven op. Ze trouwde in 1967 met de Italiaanse filmmonteur Enzo Bartoccioli en het echtpaar kreeg één zoon, Luca. Ze koos voor een carrière als kunstenaar, gespecialiseerd in kunstenaarsboeken, een complex, hybride medium dat beeldende kunst, beeldhouwkunst en literatuur combineert. Uiteindelijk gaf ze jarenlang les in dit ambacht aan de Parsons School of Design in New York City. Decennialang vermeed Rotolo grotendeels publiekelijk over haar relatie met Dylan te praten, gefrustreerd omdat ze vooral herinnerd werd als zijn muze in plaats van als kunstenaar en activist met een eigen verhaal.
In 2008, op 64-jarige leeftijd, publiceerde ze eindelijk “A Freewheelen’ Time: A Memoir of Greenwich Village in the Sixties”, waarin ze haar eigen kijk gaf op het tijdperk, de relatie en de Boheemse wereld die hen beiden had gevormd. Het boek stelde haar voor het eerst in staat om dat hoofdstuk van haar leven op haar eigen voorwaarden te definiëren , in plaats van door Dylans’ teksten of een foto waarover ze niet volledig de controle had.
Suze Rotolo overleed in 2011 op 67-jarige leeftijd aan longkanker in haar huis in New York City. Ze werd bijna vijf decennia lang vooral herkend aan één enkele foto en een handvol liedjes die over haar waren geschreven. In haar laatste jaren zorgde ze ervoor dat de wereld begreep dat de vrouw op die foto een heel eigen leven had geleefd, vol kunst, overtuigen en verhalen die alleen van haar waren.
Bron: The Bob Dylan Fanpage.
Op woensdag 1 juli 2026 overleed Joe Melson. Misschien zegt die naam u niks maar zijn geschiedenis was onuitwisbaar verbonden met deze van zanger Roy Orbison. Zij ontmoetten mekaar tijdens Roy’s mindere dagen toen hij verplaatst werd van RCA naar het andere platenlabel Monument. Volgens de erven van Roy was het Joe Melson die op het raam tikte van de auto van Roy, want die had de gewoonte van daar melodieën uit te werken met zijn gitaar in de hand. Joe hoorde een stem, gemaakt voor liefdesverdriet, voor het opera-achtige, voor liedjes die een verhaal vertelden, maar ook pijn deden. Wat volgde was een van de grootste songwriterpartnerschappen in de Amerikaanse geschiedenis.
Maar volgens Joe zelf verliep het een beetje anders. Melson zong samen met een begeleidingsgroep The Cavaliers en op een avond ontmoette hij een gemeenschappelijke vriend, Ray Rush die zich bezig hield met management. Ray hield van mijn songs en zei: “ik wil Roy Orbison erop wijzen dat er nog iemand anders is die ook liedjes kan schrijven”. En waarschijnlijk was dat de trigger voor Joe om contact te zoeken met Roy.
Samen schreven Joe en Roy “Only the Lonely”, “Crying”, “Running Scared”, “Blue Angel” en “Blue Bayou” – nummers die niet alleen de hitlijsten haalden, maar ook een eigen geluid creëerden. Het is Joe’s stem die je hoort in die beroemde “dum, dum, dum, dumby doo-wah” opening van “Only the Lonely”, waarmee hij de weg vrijmaakte voor Roy’s doorbraak. Joe noemde zijn liedjes altijd “stemmingsverbeteraars”. Hij en Roy hebben er samen meer dan 120 gemaakt voor de firma Acuff-Rose Music. Maar bij het begin van Roy’s carrière had Melson zelf ook een contract met de Acuff-Rose dochteronderneming Hickory om plaatjes uit te brengen. “Barbara” was zo eentje met succes, in de stijl van Buddy Holly. Maar ondanks dat hij eruit zag en klonk als een ster bleef zijn geschiedenis gekoppeld aan de klassiekers die hij samen met Roy schreef.
Joe werd in 2018 terecht opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame, een langverwachte erkenning voor een man die door sommigen de meest onderschatte held in de songwriting werd genoemd. Maar voor Roy’s familie was hij iets eenvoudigers en dierbaarders: de vriend die zag wat er in Roy mogelijk was voordat de rest van de wereld dat deed, en die altijd trots is gebleven op wat ze samen hebben opgebouwd.
mjcbl discussieert. 
Rony Vercauteren discussieert. 
mjcbl 7:27 pm op oktober 5, 2019 Permalink |
ok
LikeLike