FRANCIE SCHWARZ

Francie Schartz was scenarioschrijfster én het liefje van Beatle Paul McCartney na zijn jeugdliefde Jane Asher en voor zijn toekomstige vrouw Linda Eastman. Hun relatie duurde vijf maanden en ze schreef haar memoires met Mr. Plump, haar troetelnaam voor Macca in haar autobiografie “Body Count” dat verscheen in november 1972 (haar “moment de gloire”). Paul noemde haar “Frannie” , soms “Clancy”.

Toen de Amerikaanse Francie Schwartz, geboren in 1944 in het voorjaar van 1968 door “Rolling Stone” bladerde, viel haar oog op een advertencie van Apple Corps.  Daarin nodigden de Beatles iedereen met een creatief talent of een goed idee uit om zich bij hen te melden.  Daarop vertrok ze onmiddellijk naar London met een filmscript onder de arm en op 3 april 1968 bood ze zich aan bij de Apple-burelen in Wigmore Street 95. Ze had geluk want ze liep daar direkt Paul tegen het lijf, de man die ze op het oog had om een soundtrack te schrijven voor haar film. Al snel volgde een tweede afspraak en werd het filmscript opzij geschoven en kreeg Francie een baan bij Apple als rechterhand van pers-officier Derek Taylor. Paul liet zich van zijn charmantste kant zien,  flirtte met haar en ze begonnen al gauw een relatie.  Paul was nog wel verloofd (4 jaar) met Jane Asher die regelmatig lange periodes van huis was voor haar succesvolle acteercarrière, wat nefast is voor een vaste verhouding tussen jonge mensen. Zij deed mij onmiddellijk denken aan Romy Schneider, die ook voor haar acteercarrière naar Hollywood trok voor de film “Good Neighbor Sam” met als tegenspeler Jack Lemmon en later terugkeerde naar Frankrijk en zag dat haar plaats was ingenomen door Francine Canovas alias Nathalie Delon en zodoende de liefde van haar leven verspilde. Hoe naïef kunnen jonge vrouwen toch zijn dat ze denken dat jonge mannen (en dan zeker beroemde partners) maanden zullen wachten om hun sexuele behoeftes te parkeren tot ze terugkeren.

Jane keerde terug en stapte binnen in Cavendish Avenue, ging naar de slaapkamer, tikte verschillende keren op de deur maar die bleef gesloten. Ze begreep het, vertrok en keerde nooit meer weer.  Haar kleding en kookboeken liet ze door haar moeder ophalen.

Francie en Paul waren vaak somen op de Apple burelen,  in de studio aan Abbey Road en om de hoek in Pauls’ huis aan Cavendish Avenue. Zo was Francie aanwezig bij verschillende sessies voor The White Album waaraan hard gewerkt werd. Samen met George Harrison zong ze de achtergrondkoortjes voor Revolution 1 en is ze te zien op filmbeelden naast Paul, die “Blackbird” speelt. Cavendish Avenue was tijdelijk ook de plek waar John en Yoko introkken en zo woonde Francie even onder één dak met de andere drie.

Zoals al vermeld hierboven kwam er een einde aan hun relatie toen Paul Linda Eastman ontmoette.  Francie ging verder met haar leven en verdween in de anonimiteit, hield contact met George Harrison en ging op de thee bij Yoko in New York. En toen Paul later nog verloofd was met Heather Mills heeft ze hem nog een brief geschreven.