Frances Northcutt, roepnaam Poppy, geboren in Texas 1943, was de enige vrouwelijke techneut in NASA’s controlekamer om de ruimtereizen tot een goed einde te brengen, anders gezegd, zij was de verantwoordelijke voor de veilige terugkeer op aarde.
Op zijn minst gezegd opmerkelijk, omdat ze als wiskundige computermedewerkster bij TRW, een ruimtevaart-onderaannemer voor de NASA, al vlug ingepikt werd door NASA zelf en ingeschakeld werd bij het ingenieursteam dat belast was met het Apollo-project en dat uitsluitend uit mannen bestond. Bij Apollo 8 moest zij de cruciale fouten opsporen in de computerprogramma’s vooraleer ze vrijgegeven werden voor uitvoerbaarheid. Bij Apollo 11, de meest beroemde uitstap naar de maan was haar team verantwoordelijk voor de veilige terugkeer. De landing op de maan volgde ze van thuis uit en volgens eigen zeggen waren de voetstappen op de maan niet de belangrijkste maar wel de voetstappen op het bergingsschip !!! Dan pas mocht er gevierd worden.
Na de dramatische start van Apollo 13, waarbij zuurstoftanks ontploften, kreeg ze ook de opdracht om mee uit te zoeken wat er verkeerd liep, en om de astronauten veilig terug te laten keren naar de aarde was zij de voornaamste ingenieur die dit onvoorziene prestige-project voor mekaar kreeg. Hiervoor kreeg ze de “Presidential Medal of Freedom Team Award”. Bovendien kreeg ze op de maan een krater naar haar genoemd, “Crater Poppy” als eer voor het geleverde werk.
Als enige vrouw in dat mannenbastion werd haar interesse gewekt om mee te werken aan de beweging voor “vrouwenbevrijding” (Women’s Liberation Movement) bij het opstellen van folders, speeches, persberichten en was ze zelfs present bij betogingen en stakingen. Daarom ook wierp ze zich op rechtenstudies die ze met glans beëindigde om nadien de gelijkheid tussen man en vrouw te promoten en ze hielp ook mee om een wet door te drukken die hospitalen verbood om verkrachtte vrouwen ziekenhuisfacturen aan te rekenen. Later werd ze zelfs Presidente van de Nationale Vrouwenbeweging. Ze is ook actief voor mensenrechtenorganisaties. Zonder meer een uitzonderlijke vrouw, die voor mij meer op het voorplan mocht komen dan de immer geprezen raketspecialist Wernher Von Braun.
Bronnen: Wikipedia en documentaires “Chasing the Moon”.
Perfect duo : het rekenkundig brein en de voormalige wapenspecialist : Miss Frances Northcutt bracht de mannen thuis die Von Braun in de ruimte schoot als ontwerper van de Saturnus 5 raket.
Op 22 december 2018 overleed Jean Bourgain op 64-jarige leeftijd. Hij was een vooraanstaande Belgische wiskundige en stond bekend als de “Eddy Merckx van de wiskunde”.
Jean Bourgain werd geboren als zoon van Marguerite Reuse en René Bourgain, die beiden arts waren. Toen hij vijftien was, ontdekte een leraar aan het atheneum wat voor een wiskundig genie in hem schuilging. Na de humaniora aan het Koninklijk Atheneum in Oostende begon Jean Bourgain wiskunde te studeren aan de VUB. In 1977, op slechts 23-jarige leeftijd, promoveerde hij daar tot doctor in de wiskunde. Hij werkte zijn proefschrift in ongeveer één jaar af. In 1981 werd hij tot professor aan de VUB benoemd, maar 4 jaar later vertrok hij gefrustreerd omdat een promotie hem niet gegund was omwille van het “ons kent ons” systeem waardoor een andere kandidaat hem voorging. Wie dacht dat deze Belgische ziekte alleen actief is in politieke milieus heeft het mis, zelfs in wetenschappelijke milieus heeft het zich al genesteld. Van 1985 tot 2006 was hij professor aan de Universiteit van Illinois en tegelijkertijd ook aan het prestigieuze Instituut voor hogere wetenschappelijke studies in Bures-sur-Yvette, ten zuiden van Parijs. In 1991 werd hij ook nog eens “Fairchild Distinguished Professor” aan het California Institute of Technology. Sinds 1994 was hij een van de acht vaste leden van de hoog aangeschreven School of Mathematics van het Institute for Advanced Study in Princeton. Hij was hier een tijdje departementshoofd en zat toen letterlijk aan het bureau van wijlen Albert Einstein, tot hij het welletjes vond en de brui gaf aan deze bestuursfunctie om opnieuw actief te kunnen doen aan wetenschappelijk onderzoek. Vanaf 2014 woonde hij in Edegem. Hij overleed in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden op 22 december 2018 en werd gecremeerd op 29 december 2018. Jean Bourgain was gehuwd en kreeg één zoon. Bourgain was actief in verschillende deelgebieden van de wiskundige analyse, zoals de meetkunde van Banachruimten, harmonische analyse, analytische getaltheorie, combinathoriek, ergodische theorie en in de niet-lineaire partiële differentiaalvergelijkingen, zoals de periodieke niet-lineaire Schrödingervergelijking. Op dit laatste deelgebied heeft hij een serie van nieuwe technieken ontwikkeld en verrassende verbanden gevonden, die richting geven aan een verdere ontwikkeling van het onderzoek. Hij bewees de eenduidigheid van de oplossingen voor het beginvoorwaardeprobleem van de Korteweg-De Vries-vergelijking. Hij kreeg ettelijke prijzen: in 1983 de Salemprijs, in 1985 de Damry-Deleeuw-Boulart-prijs in Belgie en de Paul Langevin-prijs in Frankrijk. In 1990 de Elie-Cartan-prijs en in 1991 de Ostrowski-prijs. In 1994 ontving hij de Fields-medaille en in 2010 de Shaw Prijs. In 2012 won hij de Terence Tao de Crafoordprijs voor wiskunde. In 2016 en 2017 kreeg hij de “Breakthrough” prijs in wiskunde en in 2018 de Leroy P.Steele prijs voor zijn levenswerk. In 2015 kreeg hij de adellijke titel van baron. Hij kreeg zijn adelbrieven uit de handen van de koning. (Bronnen: HLN en wikipedia en zijn zus Claire Bourgain)
Het valt mij op dat telkens ik mijn pijlen richtte op het instituut Europa dat ik smalende blikken kreeg van mensen die ik zag denken: “allez, hij is daar weer met zijn populistische ideeën”. Maar het schip is aan ’t keren, waarmee ik bedoel dat meer en meer mensen Europa beginnen in vraag te stellen. Ze zien ook dat nationaal uitgerangeerde politici uitwijken naar het Europese parlement om met hun laatste actieve jaren nog een financieel slaatje te slaan om nadien hun pensioenjaren in grote weelde te kunnen doorbrengen. Niet alleen de gewone man, maar ook intellectuelen beginnen Europa te zien als het symbool van de macht van een elite, die morele blindheid vertoont voor de onrechtvaardige verdeling van de rijkdom. Vanaf dat Europa zich ongebreideld uitbreidde en smeet met subsidies naar landen (= Oost-Europese) die toch wel een hemels verschillende cultuur in zich hielden, begon de armoede in de kernlanden zich te manifesteren, en hier en daar begon te etteren met een eerste uitbarsting in Frankrijk met zijn gele hesjes. Europa zit met de schrik dat dit zou kunnen uitwaaieren naar de omringende landen. Daarom proberen ze nu de aandacht af te leiden door mee te deinen op golven van de klimaatbetogers, en door hun spreekbuis (Greta Thunberg) te belonen met een staande ovatie in het parlement. Wie een beetje verstand heeft weet toch ook dat die schijnheiligaards sinds het begin een maandelijkse verhuis van Brussel naar Straatsburg en omgekeerd geïnstitutionaliseerd hebben, die meer CO2 de lucht inblaast dan de dagelijkse files. Ge moet maar durven zeg ik dan om zonder schroom de mensen die hun dagelijks brood gaan verdienen met de zelfbetaalde heilige koe (=auto) een schuld aan te praten terwijl zijzelf genieten van een salarisauto, al of niet met chauffeur. De Britten zijn hun geldverspilling zo beu geworden dat ze een nieuw woord vonden om eruit te stappen: Brexit. Terzelfdertijd zitten ze nu ook opgezadeld met potentiele dictators in hun midden (Viktor Orbán) en zo de kiemen in zich dragen van een mogelijke oorlog op West-Europees grondgebied, en dit laatste was juist het hoofddoel van de oprichting van Europa: vermijden van oorlog. Ondertussen zijn ze ziende blind, of willen ze het niet zien, dat Europa systematisch opgekocht wordt door de nieuwe rijken van de wereld, de Chinezen. In onze contreien ziet ge de eerste tekenen al: koopcentrum Waasland, koopcentrum Wijnegem alletwee in handen van de chinezen. Wat zal nog volgen of wat is er al gevolgd dat wij niet weten, want alles wordt in oorverdovende stilte bedisseld.
Conclusie: Kom mij nooit meer zeggen dat Europa een zegen is voor onze bevolking. Het HAD een zegen kunnen zijn, als het niet mismeesterd was door een elite belust op eigen gewin.
Het Europees parlement is inderdaad per lidstaat dé luxueuze serviceflat van uitgerangeerde toppolitici. Zij bezetten stoelen in een praatbarak zonder daadwerkelijke slagkracht. Als deze dames en heren in het TV-nieuws opduiken zien we steevast glimmende limousines, fotoshoots en handjes schudden. We horen kaalkoppen en pruiken een nieuwe soort Engels broebelen; bedenkelijke gewetensproblemen afdreunen van een papier met op de achterzijde een refreintje van Beethoven dat aan het eind van elke werkdag dient gezongen.
Wie was Armstrong en waarom werd hij juist uitgekozen om als eerste mens voet op de maan te zetten?
Neil was als 9-jarig jochie al bezeten van vliegtuigen. En na zijn studies aan de universiteit, trad hij toe tot het leger bij de marine en diende als piloot in Noord-Korea en solliciteerde bij de Nasa waar hij aangenomen werd. Hij huwde met Janet en kreeg eerst twee kinderen, Rick en een meisje Karen, dat hij “muffie” noemde naar muffin.. Op 2-jarige leeftijd kreeg ze een hersentumor die ongeneeslijk bleek, waaraan ze stierf uitgerekend op de dag dat ze getrouwd waren. Daarom vierden ze nooit nog hun huwelijksverjaardag. Neil die al een introverte mens was, werd nog stiller. Als troost stelde hij zijn kandidatuur voor astronaut. Daarna kregen ze nog een derde kind, zoon Mark. Ondertussen werkte Neil zes en een halve dag per week, 14 uur per dag, zodat Janet er veelal alleen voor stond met de opvoeding van de kinderen. Als hij thuis was, vertroetelde hij hen en was hij er voor hen. Maar na 38 jaar huwelijk hield Janet het voor bekeken en reageerde ze op zijn manier: ze liet een briefje achter op de keukentafel met de boodschap dat ze een echtscheiding eiste. Neil accepteerde en leerde nadien zijn tweede vrouw Carol kennen die kennelijk beter bij hem paste omdat hij zei: “nu heb ik een vrouw die nog minder zegt dan ik, waarschijnlijk de enige vrouw ter wereld”. Volgens eigen zeggen was zij de vrouw van zijn leven. Ondertussen werkte Neil verder en riskeerde meermaals zijn leven waaraan hij telkens op het nippertje ontsnapte. De eerste keer kwam hij in de problemen in een testvlucht met de X51, een raketvliegtuig. Een tweede maal toen hij de maanlander uittestte op aarde en een brand onstond en onmiddellijk daarop explodeerde. Neil gebruikte zijn schietstoel om zich te redden. Een derde maal tijdens een ruimtereis toen hij een koppeling met een andere module Agena moest bewerkstelligen, wat lukte, maar na de koppeling begon het geheel te tollen tegen één omwenteling per seconde. Neil werd bijna bewusteloos maar kon toch op de laatste moment de koppeling ongedaan maken en kon heelhuids naar aarde terugkeren. Hiermee redde hij ook het leven van zijn medereiziger. Zijn koelbloedigheid had hem gered en gaf de doorslag om hem als leider te maken van het driemanschap dat de reis naar de maan zou maken.. Daarna moest beslist worden wie als eerste de stap op de maan mocht maken, de bescheiden Armstrong of Buzz Aldrin, die graag in de schijnwerpers stond. De Nasa koos voor Armstrong.
Na hun terugkeer op aarde was hij op slag een icoon geworden, werd Neil nationaal gelauwerd en dat werd voor de introverte Armstrong opnieuw problematisch. Hij kon de roem niet verdragen en wilde terugkeren naar de anonimiteit van voorheen. En na twee jaar nam hij ontslag bij de Nasa, waar hij ook gebruikt werd als “promotie”man om steeds grotere budgetten los te weken bij de politiek en dit niet overeenstemde met zijn attitude in het leven. Zo heeft men hem eens een aanbod gedaan van 1 miljoen dollar voor 100 handtekeningen dat hij flagrant afwees. Hij werd universiteitsprofessor.
In de herfst van zijn leven kreeg hij op zijn 82stehartproblemen en moest een ingreep ondergaan, die lukte. Maar twee weken daarna traden er complicaties op waaraan hij bezweken is. Armstrong werd met militaire eer begraven.
Toen de Merckx-gekte van 50 jaar geleden bij Eddy’s eerste Tour-de-France overwinning bij de start in Brussel van de Tour 2019 weer de kop opstak naar aanleiding van de 50ste verjaardag ervan werd Eddy geïnterviewd in Vive Le Vélo door Karl Van Nieuwkerke in aanwezigheid van zijn vroegere ploegmaats Wat mij opviel was de warme vriendschap tussen hen. Vooral toen Frans Mintjens vertelde over het feit dat Eddy hun salaris uit eigen zak betaalde omdat de ploegsponsor Molteni niet meer afspitte wegens liquiditeitsproblemen. Later is dat bekend geworden zei Frans, maar op de moment zelf wisten wij van niets. Eddy zat erbij en gaf geen krimp, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld was. Zo’n vriendschap raakt mij en deed mij denken aan de trouw van Scotty Moore voor zijn vroegere baas Elvis, niettegenstaande hij verschillende keren niet erkend werd door Elvis om niet te zeggen miskend.
Daarover gaat dit artikel over: het verschillend karakter van deze twee wereldsterren, elk in hun domein van bekendheid en vooral het verschil in hun entourage in de herfst van hun leven. Het verschil werd vooral bepaald door geld en hoe ermee omgesprongen werd in beider levenswandel. Merckx liet zijn ploegmaats mee delen in de inkomsten. De geldprijs verbonden aan zijn tour-overwinning verdeelde hij volledig onder zijn ploegmaten en hij stelde zichzelf tevreden met de startpremies van de na-tour-criteriums. Gedurende zijn verdere leven sprong hij zorgvuldig om met zijn bijeengereden fortuin en nadat hij gestopt was, startte hij een firma die fietsen produceerde. Daarbij dacht hij weer aan sommige collega’s die hij engageerde om in zijn fabriek te komen werken.
Elvis daarentegen kon geen geld beheren en smeet later met geld en geschenken toen het grote geld begon binnen te stromen, wat een voedingsbodem was om profiteurs aan te trekken. Elvis heeft nooit leren omgaan met geld en was in het begin ook wel gul ten overstaan van zijn eerste muzikanten, omdat de inkomsten nog niet zo denderend waren. Zo kreeg hij slechts 3% royalties voor zijn eerste plaatopnamen. Zijn muzikanten kregen hiervan niks. Wel deelden ze alle inkomsten van de optredens volgens de verdeelsleutel 50/25/25. Elvis vond het unfair en wilde dat ze mee zouden delen volgens dezelfde verdeling voor de 3% royalties. Er werd over gesproken maar verder niks op papier gezet, noch uitgevoerd zoals voorgesteld. Scotty Moore fungeerde in de beginperiode als zijn manager en reed samen met Elvis en Bill Black naar de optredens in een ’54 Bel Air Chevy, gekocht door Bobbie, de eerste echtgenote van Scotty. Zij draaide ook op voor de onderhoudskosten. Elvis heeft zich daar nooit om bekommerd. Hij vond dat maar normaal. Nadien nam Bob Neal, een muziekpromoter die live-optredens organiseerde, het management over van Scotty en Scotty herinnerde Neal aan Elvis’ aanbod om de royalties aldus aan te passen waarop Neal antwoordde: “ja, we moeten daar eens iets aan doen”… en het voorstel verdween in de diepvries. Een maand later introduceerde Neal Elvis bij Tom Parker, de manager van Hank Snow, die het management overnam en Snow de laan uitstuurde omdat hij meer geld dacht te vergaren met deze jonge spring-in-’t veld dan met de oudere country-ster. Parker, zoals we nu weten, was een fraudeur afkomstig uit Nederland, dat hij ontvlucht was naar Amerika om aan justitie te ontsnappen. Hij leerde de “promotie”-stiel in het circusgebeuren. Parker was een sluwe kerel die de truken in de vingers had om iemand in zijn netten te strikken. Eerst begon hij de relatie tussen Neal en Elvis te verzuren zodanig dat Neal stress kreeg, het beu werd om vervolgens Elvis los te laten. Eens Parker het vertrouwen gewonnen had van Elvis, richtte hij zijn pijlen op zijn begeleidingsgroep, The Blue Moon Boys, Scotty, Bill en drummer D.J.Fontana die als laatste erbij kwam voor de live-optredens. Eerst wilde hij het trio laten vervangen door Hank Snow’s begeleidingband, maar beide partijen, zowel Elvis als Snow’s band zelf, weigerden. En de tournees werden verdergezet met de originele bezetting.
Nadat de kilometerteller van Bobbie’s auto 3 maal rondgedraaid was, vond Elvis het beter om zelf een okkasie-auto, een Lincoln uit ’51 te kopen en liet er “Elvis Presley Sun Records” op de deur schilderen. Bobbie heeft nooit begrepen waarom Elvis haar met lege handen achterliet, wetende dat Elvis later tientallen nieuwe auto’s kocht om ten geschenke te geven aan eenieder die zijn pad kruiste en zijn hielen likte.
De volgende list die Parker toepaste om Elvis naar zijn hand te zetten, was zijn ouders Vernon en Gladys bespelen omdat hij voelde dat dat de gevoelige snaar was van Elvis. Ondertussen verkocht Bill foto’s waarvan hij een percentje voor zichzelf hield, met medeweten van Elvis en Scotty. Parker kwam ertussen en stopte het handeltje. Bill was dan ook de eerste die het voor bekeken hield en Elvis verliet om op eigen benen verder een kleine carrière uit te bouwen.
Eind 1955 arrangeerde Parker een deal tussen Sam Phillips van Sun Records en RCA Victor waardoor Elvis verkocht werd en verhuisde van de locale platenmaatschappij naar een nationale. En….Scotty en DJ Fontana bleven verweesd achter. Nadien mochten ze af en toe nog eens opdraven om te figureren in een film met Elvis als grote publiekstrekker, of om mee te spelen bij nieuwe plaatopnamen als Elvis erop aandrong….als hij nog eens aan hen dacht. Intussen zocht Scotty ook zijn eigen weg in de amusementswereld.
Vanaf de opkomst van de Beatles ging Elvis’ succes achteruit, mede door de wegwerp-muziek van de soundtracks van Elvis’ films, met scenario’s die geschreven werden aan de lopende band en volgens hetzelfde stramien: een love-story, verstoord door een jaloerse rivaal, gevolgd door een vechtpartij en eindigend in een happy end, met hier en daar een zingende Elvis voor de fans. Elvis zag het met lede ogen aan en wilde in 1968 een come-back maken, gebaseerd op zijn eerste hits, en toen….ja, toen dacht hij nog eens aan Scotty en DJ Fontana. Bill was inmiddels overleden aan kanker. Scotty en Fontana mochten nog eens opdraven. Scotty heeft nog getwijfeld of hij wel zou meedoen, maar zijn liefde of laat ons zeggen, loyaliteit aan Elvis haalde de bovenhand en hij ging overstag, om achteraf weer een koude douche over zich te krijgen: hij werd een aalmoes betaald zoals de eerste, de beste studiomuzikant. Een mens zou voor minder ontgoocheld zijn, wetende dat ondertussen zijn slippendragers gedurende al die voorgaande jaren auto’s en exuberante weddes mochten incasseren.
Om terug te keren waarmee ik dit artikel begonnen ben: de trouw aan de “boss”: Elvis werd in zijn laatste jaren in de steek gelaten door zijn “vrienden”, terwijl zijn vrienden van het eerste uur, de échte vrienden, vergeten werden. Dit siert daarom Eddy Merckx, die in mijn ogen de ware held is, niettegenstaande ik geen doorgedreven wielerliefhebber ben. Eddy, de kannibaal, een goed mens die op één na, de grootste Belg ooit werd. Hij heeft zijn titels zoals baron, en zijn immense populariteit zeker niet gestolen.
Bron: Scotty Moore/James L. Dickerson “Scotty & Elvis”: aboard the mystery train ISBN 978-1-61703-818-1 The University Press of Mississippi – 2013
Alles wat je hier kunt lezen, zul je waarschijnlijk nog nooit elders tegengekomen zijn omdat het allerhande weetjes zijn die onder de waterlijn bleven wegens niet spectaculair genoeg voor kranten en tijdschriften, maar wel interessant en aangenaam is om te lezen
Schrijf U hieronder in om verwittigd te worden van elk nieuw artikel dat verschijnt.
Guy D'Haen discussieert. 
mjcbl discussieert. 
Music, politics and science facts, you like to know 
Guy D'Haen 8:49 pm op juli 24, 2019 Permalink |
Perfect duo : het rekenkundig brein en de voormalige wapenspecialist : Miss Frances Northcutt bracht de mannen thuis die Von Braun in de ruimte schoot als ontwerper van de Saturnus 5 raket.
LikeLike