Elvis en Frank

De verstandhouding tussen Frank Sinatra en Elvis Presley is niet altijd goed geweest, niet alleen omwille van concurrentie tussen beider populariteit, maar ook een vrouw speelde daar een rol in.

Bij de opkomst van Rock’n Roll sprak Frank zich zeer denigrerend uit en in het bijzonder over Elvis in een interview in 1956: “Zijn soort muziek is betreurenswaardig, een ranzig ruikend afrodisiacum. Het bevordert bijna volledig negatieve en destructieve reacties bij jonge mensen.” Maar toen Ol’ Blue Eyes zijn populariteit zag zakken en de kijkcijfers van The Frank Sinatra Show, gesponsord door Timex, de dieperik ingingen, terwijl The Ed Sullivan Show hoog scoorde met de “rentree” van Elvis na zijn legerdienst, suggereerde Timex bij Sinatra om zijn trots in te slikken en Elvis te engageren voor een show met als titel: “Welcome Home Elvis”. Frank’s komedie ging nog verder toen hij op het scherm openlijk zei: “blij te zien Elvis, dat het leger je niet veranderd heeft”, terwijl iedereen kon zien dat dit wel het geval was. De Elvis tot 1958 was helemaal niet de Elvis na 1960, naast zijn afgeborsteld voorkomen werd zelfs zijn repertoire anders, softer.

Eén anekdote die zich in de coulissen van deze show afspeelde, wil ik u niet onthouden. Joey Bishop, een rat-pack lid van de Sinatra-clan, vroeg aan Elvis een handtekening, waarop de aanwezige Colonel Parker hem hiervoor één dollar aanrekende. Dit tekent de man ten voeten uit en zal nog meer uit de verf komen als hij Elvis financieel uitperst door hem teveel live-optredens op te dringen in zijn latere jaren.

De vrouw die zowel Elvis’ pad als Frank’s pad kruiste was de Zuid-Afrikaanse Juliet Prowse, beroemd om haar formidabele ondercarrosserie. Benen en billen om van weg te dromen die Frank niet onbetuigd lieten, maar zijn bedoelingen waren niet altijd koosjer want hij gebruikte haar wel om Marilyn Monroe te straffen omdat die een affaire begon met Jack Kennedy. Sinatra was te zeer nieuwsgierig naar de geschoren poes van de rosharige en binnen het jaar schopte  ze het van gesprekspartner tot verloofde. Nadat Juliet meegespeeld had in de Sinatra-film Can-Can waarin haar dansprestaties dermate gesmaakt werden door Hal Wallis, boekte de producer haar om de co-ster te worden van Elvis in de eerste film na diens legerdienst, “G.I.Blues”.  De twee konden het zo goed met mekaar vinden dat regisseur Norman Taurog vertelde dat hij verschillende keren “cut” moest roepen om de twee kussende acteurs te scheiden. Prowse prees Elvis ook voor zijn danstalent: “hij zou een zeer goede danser zijn want hij heeft een formidabel gevoel voor ritme”. De vraag is of het geflirt tussen de twee ter ore gekomen is van The Voice, want ik meen mij te herinneren dat Frank nadien doodsbedreigingen zou geuit hebben tegen Elvis als hij nog toenadering zou zoeken tot Prowse.  Of het louter roddels zijn, kan ik niet bevestigen omdat ik er niks van terugvind op internet, alhoewel het mij niet zou verwonderen, want Sinatra draaide zijn hand er niet voor om, om iemand in elkaar te laten timmeren door een lid van zijn maffiavrienden. En of hij bij het volgende feit ook een stokje voor gestoken heeft, zou ook wel eens kunnen. Nog voor de release in de cinema’s van G.I.Blues had Hal Wallis voorvertoningen georganiseerd en zag de enthousiaste reacties van het publiek dat hij besloot om er een vervolg aan te breien met het gouden koppel. Zijn bedoeling was een volgende Paramount film met voorlopige titel: “Hawaii Beach Boy” in te blikken en ondernam stappen bij 20th Century Fox  voor een tweede uitlening van Prowse, die daar onder contract lag. Er was op 19 oktober 1960 al een persartikel dat gewaagde van eerste fimscènes voor “Waikiki Beach Boy” met Elvis en Juliet als duo, gepland bij de internationale surf wedstrijd in Makaha. Maar begin maart 1961 verschenen roddels dat Prowse gedwongen werd zich terug te trekken. De officiele versie was dat Prowse’s eisen te hoog gegrepen waren en ook dat 20th Century Fox haar dwong om uiteindelijk de rol te weigeren. Was het een combinatie van de twee, het zou mij niks verbazen, zelfs als er inbreng was van Sinatra himself. De film kwam er dan toch als “Blue Hawai” maar zonder Prowse uiteraard.

Ten langen leste dumpte Sinatra Prowse een maand na hun officiële verloving omdat zij weigerde huisvrouw te spelen voor hem en haar carrière op te geven. En Elvis….heeft nooit nog contact gehad met haar.