Joe Melson (1935-2026)

Op woensdag 1 juli 2026 overleed Joe Melson. Misschien zegt die naam u niks maar zijn geschiedenis was onuitwisbaar verbonden met deze van zanger Roy Orbison. Zij ontmoetten mekaar tijdens Roy’s mindere dagen toen hij verplaatst werd van RCA naar het andere platenlabel Monument. Volgens de erven van Roy was het Joe Melson die op het raam tikte van de auto van Roy, want die had de gewoonte van daar melodieën uit te werken met zijn gitaar in de hand. Joe hoorde een stem, gemaakt voor liefdesverdriet, voor het opera-achtige, voor liedjes die een verhaal vertelden, maar ook pijn deden. Wat volgde was een van de grootste songwriterpartnerschappen in de Amerikaanse geschiedenis.

Maar volgens Joe zelf verliep het een beetje anders. Melson zong samen met een begeleidingsgroep The Cavaliers en op een avond ontmoette hij een gemeenschappelijke vriend, Ray Rush die zich bezig hield met management. Ray hield van mijn songs en zei: “ik wil Roy Orbison erop wijzen dat er nog iemand anders is die ook liedjes kan schrijven”. En waarschijnlijk was dat de trigger voor Joe om contact te zoeken met Roy.

Samen schreven Joe en Roy “Only the Lonely”, “Crying”, “Running Scared”, “Blue Angel” en “Blue Bayou” – nummers die niet alleen de hitlijsten haalden, maar ook een eigen geluid creëerden. Het is Joe’s stem die je hoort in die beroemde “dum, dum, dum, dumby doo-wah” opening van “Only the Lonely”, waarmee hij de weg vrijmaakte voor Roy’s doorbraak. Joe noemde zijn liedjes altijd “stemmingsverbeteraars”. Hij en Roy hebben er samen meer dan 120 gemaakt voor de firma Acuff-Rose Music. Maar bij het begin van Roy’s carrière had Melson zelf ook een contract met de Acuff-Rose dochteronderneming Hickory om plaatjes uit te brengen. “Barbara” was zo eentje met succes, in de stijl van Buddy Holly. Maar ondanks dat hij eruit zag en klonk als een ster bleef zijn geschiedenis gekoppeld aan de klassiekers die hij samen met Roy schreef.

Joe werd in 2018 terecht opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame, een langverwachte erkenning voor een man die door sommigen de meest onderschatte held in de songwriting werd genoemd. Maar voor Roy’s familie was hij iets eenvoudigers en dierbaarders: de vriend die zag wat er in Roy mogelijk was voordat de rest van de wereld dat deed, en die altijd trots is gebleven op wat ze samen hebben opgebouwd.