De band tussen Elvis Presley en Otis Blackwell

Elvis Presley werd lokaal beroemd nadat Sam Phillips van Sun Records zijn opnames distribueerde, weliswaar allemaal covers van bestaande reeds uitgebrachte songs door andere uitvoerders. Maar het was pas nadat hij overstapte naar het grotere platenlabel RCA dat hij Amerika en de hele wereld veroverde met originele opnames die hem aangeleverd werden door een kleurling met de naam Otis Blackwell en het was ook deze man die Elvis leerde hoe hij moest zingen. Maar wat heel merkwaardig was, is dat de twee tijdens hun leven NOOIT mekaar ontmoet hebben want Elvis bekeek zijn demo’s en veranderde daar helemaal niets aan.

Maar wie was die Otis Blackwell en hoe kwam hun band tot stand?

De in Brooklyn geboren Otis Blackwell op 16 februari 1931 behoort zonder twijfel tot een selecte groep liedjesschrijvers wiens werk hielp om de Amerikaanse populaire muziek in de vroege en midden jaren vijftig van de 20ste eeuw opnieuw vorm te geven. Blackwell, van wie meer dan 1000 liedjes op een totaal van bijna 200 miljoen verkochte platen zijn verschenen, begon zijn carrière eind jaren veertig. Hij hield zich bezig met liedjes schrijven terwijl hij de kost verdiende als broekenperser in een kleermakerszaak. Hij zong ook en trad begin jaren vijftig op in diverse clubs en theaters in Brooklyn, maar besloot om het optreden op een lager pitje te zetten en zich volledig op het schrijven te concentreren. Hij nam ondermeer het nummer “Daddy Rolling Stone” op voor producent en platenbaas Joe Davis. Dit werd een bescheiden hitje en werd jaren later opnieuw opgenomen door The Who.

Hoewel hij stopte met publieke optredens, beschikte Blackwell over een ongekunstelde zangstijl die zeer effectief was. Hij zong zelf op zijn eigen demo-opnames, waarvan sommige de aandacht trokken van de kleurrijke muziekuitgaven Aaron “Goldie” Goldmark, die verbonden was aan Shalimar Music Publishing. Goldmark, die al goed bekend was met de onmiddellijke omgeving van Elvis Presley, slaagde erin om enkele demo’s van Blackwell onder de aandacht te brengen van Presley’s team – een kans die voor elke liedjesschrijver de doorbraak betekende. Uiteindelijk nam Presley nummers van Blackwell op zoals: Don’t be Cruel, All Shook Up, One Broken Heart for Sale, Return to Sender, Paralyzed, Make Me Know It (b-kant van It’s Not or Never). Men kan gerust stellen dat deze nummers hielpen om de legende van Presley naar ongekende hoogten te stuwen.

Blackwell rustte echter niet op zijn lauweren en leverde nog meer creatief werk voor anderen. Zo scoorde Jerry Lee Lewis (een vroege stalgenoot van Presley bij Sun Records) met “Great Balls of Fire” en “Breathless”, Jimmy Jones met “Handy Man” en Little Willie John met “Fever” dat later succesvol gecoverd werd door Peggy Lee.

Daarnaast was Blackwell ook creatief als muziekproducent om hits te maken voor Connie Francis, Sal Mineo en Mahalia Jackson.

In 1976 nam hij opnieuw een album op met eigen uitvoeringen van nummers waarmee hij als songwriter bekend was geworden. Daarmee kregen luisteraars de kans om te horen hoe hij zijn composities zelf interpreteerde.

Hoewel Blackwell in de jaren vijftig en zestig vooral bekendstond binnen de muziekwereld, kreeg hij later steeds meer erkenning voor zijn bijdrage aan de Amerikaanse populaire muziek.

Belangrijke momenten waren:

  • 1986 – Nashville Songwriters Hall of Fame. Hij werd opgenomen als erkenning voor zijn uitzonderlijke bijdrage aan het schrijven van liedjes.
  • 1991 – Songwriters Hall of Fame. Hij werd opgenomen in de Songwriters Hall of Fame, een belangrijke erkenning van zijn betekenis als componist.
  • 1994 – Pioneer Award. De Rhythm and Blues Foundation eerde hem voor zijn bijdrage aan de rhythm-and-bluesmuziek.
  • 1994 – Brace Yourself! A Tribute to Otis Blackwell. Dit eerbetoonalbum bracht verschillende artiesten samen die zijn muzikale nalatenschap wilden erkennen met o.a. Debbie Harry, Chrissy Hynde, Kris Kristofferson, Ronnie Spector, Graham Parker, Paul Rodgers, Willie DeVille, Dave Edmunds en Chris Spedding.

Privé kunnen we stellen dat hij trouwde met zijn jeugdliefde Josephine Peoples waarmee hij vier kinderen kreeg: Otis Jr., Michael, Odette en Leslie. Blackwell schreef “My Josephine” voor haar en de latere hit “Hey Little Girl” van Dee Clark ook voor en over haar. Josephine Peoples was zelf ook een componiste en schreef “Crazy with Love” voor Guy Mitchell.

Hij kreeg ook nog 3 andere kinderen al dan niet buitenechtelijk waarvan weinig geweten is. In ieder geval trouwde hij een tweede keer met Mamie Wiggins in 1991. In datzelfde jaar kreeg Blackwell een beroerte en overleed later in Nashville op 6 mei 2002 vermoedelijk aan een hartaanval.

Blackwells grootste prestatie was misschien wel dat hij begreep hoe een lied tegelijk eenvoudig, origineel en emotioneel overtuigend kon zijn. Hij schreef muziek die paste bij zijn eigen tijd, maar die ook door latere generaties kon worden herontdekt.

Zijn verhaal herinnert ons eraan dat de geschiedenis van de rock-‘n-roll niet alleen wordt geschreven door de artiesten op het podium, maar ook door de componisten achter de schermen. Otis Blackwell was een van die componisten — en zijn muziek verdient nog altijd een plaats in het centrum van die geschiedenis.