Updates from Raymond Thielens Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • Raymond Thielens 9:05 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (3) 

    Er wordt veel maar verkeerdelijk gedacht dat Hitler aan de macht gebracht is door het volk. Hitler werd wel degelijk in het zadel geholpen door de elite, die in hem een instrument dachten te hebben om de tijd terug te draaien door de revolutie in de Sovjet-Unie te vernietigen. Bij de verkiezingen van 6 november 1932 kreeg Hitlers’ partij zodanige klappen dat zijn rol scheen uitgespeeld, maar de industriëlen en het Duitse establishment vreesden dat hiermee hun Hitlertroef hen zou ontglippen en daarom stelden ze alles in het werk om Hitler te laten benoemen tot rijkskanselier door president Hindenburg. Maar deze laatste verachtte Hitler, dat kladschildertje. Daarom richtten de rijkste mannen samen met de industriëlen en bankiers een committee op, de Keppler-Kreis kring, dat ging onderhandelen met Franz Von Papen, een Duitse edelman die tot 1932 rijkskanselier was, om Hindenburg over de brug te krijgen om Hitler tot rijkskanselier te benoemen. Von Papen zelf werd vice-rijkskanselier. Hitler zat nu in een zetel en benutte zijn positie om meer macht te verwerven zodanig dat hij verkiezingen uitsloot omdat hij heel goed wist dat hij electoraal uitgeteld was. Dus de dictatuur lag voor de hand. En de marketing-machine van zijn partij deed de rest van het werk om hem populair te maken bij de massa.

    Hitler voelde zichzelf oppermachtig, zodanig dat hij naast zijn schoenen begon te lopen en de raadgevingen van zijn geniale generaals in de wind sloeg. Zijn grootste vergissing betekende ook het echte keerpunt van de oorlog: 5 december 1941 toen de Sovjets in Moskou de tegenaanval inzetten en tevens het moment dat Japan Pearl Harbor aanviel. Amerika verklaarde dan de oorlog aan Japan, maar niet aan Duitsland. Amerika dacht altijd als lachende derde, de twee andere partijen (Duitsland tegen France/UK)  zichzelf te laten uitputten en er economische voordeel te blijven uit halen, want zij verdienden aan allebei de vechthanen, de VS leverde immers ook olie aan de Duitse Wehrmacht. En toen maakte Hitler de kapitale blunder door de oorlog te verklaren aan de VS. Zijn redenering was dat hij de Jappen hiermee een plezier deed om hen te vervoegen en hoopte hiermee dat Japan dan ook een oorlog tegen de Russen zou ontketenen in het Oosten, zodat die ook in een tweefrontenoorlog zouden terecht komen en hun krachten moesten splitsen, zodat hun westfront daardoor zou verzwakken. Maar Hitler ving bot, de Jappen waren allerminst geïnteresseerd om in Siberië iets te ondernemen. Hun gulzige ogen waren echter gericht op Indonesië en Indochina, beide rijk aan grondstoffen en olie en om hun invloed te vergroten in de Stille Oceaan ten opzichte van de Amerikaanse armada.

    Hitlers’ verstandigste generaals voorspelden hem een smadelijke totale nederlaag na deze twee stommiteiten, die hij wegwuifde. Zelfs het altijd goed ingelichte Vatikaan begon van toen af zijn kar te keren. Zwitserse diplomaten hadden het ook in de gaten. Het was nu nog een kwestie van tijd, en de Amerikanen die altijd de kat uit de boom keken, wachtten tot de laatste moment om Duitsland te komen bevechten in Europa, zodanig zelfs dat ze bijna telaat kwamen om de Russische pletwals te stoppen.

     
  • Raymond Thielens 9:03 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (2) 

    Dat Hitler het niet begrepen had op de Sovjet-Unie wist de elite als geen ander. Zij hadden ook zijn boek “Mein Kampf” gelezen waarin hij het Bolsjewisme vereenzelvigde met de Joden en bestond bij gratie van het Joodse volk. Daarom dat de leidende klasse in het Westen bij monde van de Britse premier Chamberlain en de Franse premier Daladier een lakse houding aannam telkens Hitler het Verdrag van Versailles met de voeten betreed. Als  Appeasement-politiek werd dit betiteld en opgenomen in de geschiedenisboeken. De “appeasers” hadden niets liever dat Hitler zijn oorlogspijlen op het Oosten richtte, met andere woorden ze hoopten op een oorlog tegen het communisme, dat een doorn in hun oog was. Spijtig genoeg zette lepe Stalin hen een pad in de korf door met Hitler een niet-aanvalspact te sluiten in 1939, ook bekend als het Molotov-Ribbentrop akkoord. Stalin had Mein Kampf ook gelezen en wist verdomd goed dat er eens een dag zou komen dat de Sowjet-Unie aangevallen werd. En deze time-out gaf Stalin de gelegenheid om zijn oorlogsmachine verder uit te bouwen als voorbereiding op het komende conflict. Hitler had van in het begin zijn oog gericht op de Oekraïne en Kaukasus met zijn rijkdom aan olie, kolen en gas. Ironisch is wel dat het Stalin was die Hitler de gelegenheid gaf om zijn “blitzkrieg” techniek uit te proberen en te oefenen in Rusland, zodat hij zijn legermanoeuvres verborgen kon houden voor de geallieerden want volgens het Versailles-overgave-akkoord mocht Hitler geen leger uitbouwen, noch militaire oefeningen en oorlogssimulaties uitvoeren.

    Hitler breidde zijn invloedsgebied geweldloos uit en de Westerse mogendheden keken ernaar en bleven zalven in de hoop Hitler niet te bruskeren. Toch was er in de UK een politieker die Hitlers’ trukendoos doorhad en dat was Winston Churchill, die Chamberlain waarschuwde. Toen Hitler Polen (dat gelieerd was met Frankrijk) binnenviel, was Stalin er als de kippen bij om Oost-Polen te bezetten, wat weer zeer slim was om de aanloop naar Rusland te verlengen. Mocht dat niet gebeurd zijn, was Moskou meer dan waarschijnlijk toch gevallen. Frankrijk verklaarde toen de oorlog aan Duitsland terwijl Chamberlain bleef aarzelen maar uiteindelijk toch overstag ging om de krachten te bundelen. Even speelden de Britten nog met de idee om samen met de Duitsers ten strijde te trekken tegen het verwenste communisme.  Toen was er geen houden meer aan voor Hitler en ontbond hij zijn duivels op het Westen en veroverde met zijn Blitzkrieg de landen tot aan de Atlantische oceaan, de Noordzee en de Middellandse Zee. Tegelijkertijd kreeg hij partners in crime: Mussolini en Franco.

    Daarna was het nog een kwestie van tijd alvorens Hitler zijn ultieme plan uitvoerde: de Sowjet-Unie binnenvallen om het bolsjewisme uit te roeien. Dat het nadien verkeerd uitliep voor Hitler was te wijten aan de te lange aanvoerroute voor de bevoorrading van zijn  troepen. Zijn Blitzkrieg techniek werkte in dit geval niet omdat de overwinning van Moskou veel te lang op zich liet wachten ook omwille van die grote afstand tussen Duitsland en het verre Moskou.

     
  • Raymond Thielens 9:02 am op December 1, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Oorlog en Democratie (1) 

    Het bindweefsel van alle oorlogen was altijd de strijd TEGEN democratie, het voorkomen of onderdrukken van maatschappelijke veranderingen, zeker als die dreigden verwezenlijkt te worden door revolutie.

    Je kan oeverloos discussiëren over wat de Russische Revolutie in de Sovjet-Unie uiteindelijk heeft voortgebracht, maar één ding staat vast: in 1917 was de Russische Revolutie aanleiding voor totale paniek in de rest van Europa én in de VS. Niet bij de bevolking, die zag dat helemaal anders, maar bij de adel en hogere burgerij. Dat ging totaal in tegen de doelstellingen waarmee ze in de oorlog waren gestapt. De Russische Revolutie dwong hen tot de eerste sociale toegevingen aan de sociale strijd hier.

    Eén van de meest hardnekkige mythen van de voorbije vijftig jaar is die van de VS als redder en behoeder van vrijheid, democratie en mensenrechten in de wereld. In Europa hebben ze de NAVO geïnstalleerd als buffer tegen de Russische beer en zijn invloedszone, maar ze hebben wel Turkije als lid aanvaard. Turkije dat Europa nu chanteert met de migrantenstroom uit Afrika, en op twee benen danst, namelijk de Russen (die gasleidingen trekken naar Turkije volgens akkoord van 2016) en de Amerikanen (die destijds atoomkoppen installeerden in Turkije, en ze moesten terugtrekken na de Cuba-crisis). 

    En wie denkt dat de Amerikanen Europa kwamen bevrijden uit menslievendheid, heeft het ook verkeerd voor. (*)

    Als je daar als historicus tegen ingaat, mag je een grootse carrière wel vergeten. Je hoort geschiedenis te schrijven met duidelijk afgebakende categorieën. De goeden en de slechten (denk aan de indianen), de goeden zijn dan uiteraard altijd wij. De werkelijke geschiedenis heeft daar bitter weinig mee te maken, maar dat weten de meeste van die historici wel, er zijn er wel bij die hun mythen zelf geloven, maar de meesten kiezen voor carrièreplanning.

    (*)

    1ste Wereldoorlog ’14-’18: de Amerikanen kwamen de Fransen maar eerst ter hulp toen ze er zeker van waren er grote economische voordelen bij te hebben. Hun multinationals Dunlop en Michelin leverden auto’s en vrachtwagens met rubberen banden, die een hogere mobiliteit hadden bij de aanvoer van troepen. Daar tegenover stond de Duitse krijgsmacht die zich moest verplaatsen per spoor, gemaakt met de door Krupps geleverd staal, en bijgevolg minder mobiel was om te reageren op militaire bewegingen. Anders gezegd, het waren wel de Fransen die de overwinning zo konden afdwingen en niet de yankees.

    2de Wereldoorlog ’40-’45: twee jaar heeft Churchill over en weer gereisd naar de States om president Roosevelt te proberen overtuigen mee te stappen in de oorlog om de bevrijding van Europa af te dwingen en om de “democratie” te redden, echter zonder resultaat. Ondertussen werd de UK financieel uitgeput en moesten ze leningen aangaan bij de US. De Amerikaanse politici met hun economische partners (multinationals) zagen hier de kans om de wereldheerschappij van de Britten te breken en zagen mogelijkheid om zelf wereldleider te worden, wat hen dan ook gelukt is. En toen ze de invasie inzetten, moesten ze zich nog haasten of de Russen hadden Europa helemaal onder de voet gelopen.

     
  • Raymond Thielens 4:57 pm op November 26, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Cochise (1805-1874) 

    Toen mijn ouders in de vijftiger jaren van vorige eeuw 3 huizen naast cinema British Palace woonden, mocht ik ’s zondags om 14u15 naar de middagvertoning gaan kijken. Het was de ook de tijd van “cowboy en indiaantje” spelen. Mijn favoriete westerns waren deze met Audie Murphy, de oorlogsgedecoreerde held, maar ook en vooral “De Gebroken Pijl” of Broken Arrow met James Stewart als Tom Jeffords en vooral Jeff Chandler als COCHISE, opperhoofd van de Apachen.

    Cochise wordt geboren in 1805, toen Mexico nog een kolonie was van Spanje. Mexicanen en Spanjaarden migreren noordwaarts waar vruchtbaarder gronden waren om mais te planten of om aan veeteelt te doen. Maar daar stoten ze op de indianen, bestaande uit verschillende volkstammen, zoals Apachen, Comanches, Navajo’s. Een echt opperhoofd van alle Apachen was er niet, zo was Cochise leider van slechts 2500 mensen. Regelmatig komt het tot een treffen waarbij de Apachen meestal winnen in de onherbergzame gebieden. Als Cochise zestien is, wordt Mexico onafhankelijk en probeert de Apachen uit te roeien. Maar de Apachen laten zich niet doen en slaan terug door plunderingen en guerilla-acties. In 1849 wordt Mexico echter verslagen door de VS in een veroveringsoorlog en komen de Apachen in aanraking met Amerikanen waar “mee te klappen” viel om tot akkoorden te komen waarbij de rechten en tradities van de Apachen gerespekteerd werden. Maar toch komt het nog regelmatig tot onlusten maar in 1861 komt het tot een regelrechte oorlog omdat Cochise verdacht (onterecht) wordt van roven van vee en een Amerikaans kindje. Nadat Cochise met witte vlag wil onderhandelen wordt hij niet geloofd en gevangen genomen samen met zijn stamgenoten. Cochise weet echter te ontsnappen en gijzelt een paar Mexicanen en Amerikanen, die hij gruwelijk martelt en daarna vermoord. Toch wil de officier van dienst zijn gevangen genomen Apachen niet lossen, integendeel hangt hij er een paar op, onder andere Cochises’ broer. Dan is het hek helemaal van de dam en de geweldplegingen gaan over en weer. Uiteindelijk geeft Cochise in 1872 zich over op voorwaarde dat zijn stam een reservaat krijgt in een deel van zijn vroegere territorium, en dat zijn enige Amerikaanse vriend Tom Jeffords als regeringsvertegenwoordiger de communicatie verzorgt tussen hen. Twee jaar later als Cochise sterft, dwingen de Amerikanen zijn stamgenoten te verhuizen naar een onvruchtbaar reservaat. Cochises’ opvolger Geronimo ontsnapt met een deel van de stam en maakt het de Amerikaanse soldaten nog jaren het leven knap lastig. De laatste “raid” dateert van 1924.

     
  • Raymond Thielens 10:28 am op November 24, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Duke Ellington (1899-1974) 

    Edward Kennedy Ellington werd geboren op 29 april 1899 in Washington D.C.in een burgerlijke middenstandsfamilie. Zijn vader was een tijdje ober op het Witte Huis om daarna een cateringsbedrijf op te starten. Zijn eerste pianolessen kreeg hij van zijn moeder. Zijn opvoeding drukte ook zijn stempel op zijn latere karakter, want hij stond bekend voor zijn ijdelheid en zijn uitermate autoritaire manier van omgaan met zijn bandleden en zelfs met zijn eigen familie. Vanwege zijn deftige verschijning werd hij al in zijn jeugd door zijn klasgenoten “Duke” genoemd en die naam streelde zodanig zijn ijdelheid dat hij hem voor de rest van zijn leven meedroeg.
    Zijn carrière als professioneel musicus begon op 17-jarige leeftijd. Toen hij 24 was sloot hij zich aan bij de groep van Elmer Snowden, maar wegens interne problemen gebeurde er een herschikking en werd Duke leider van de band “The Washingtons”. Ze toerden tot 1927 als dansorkest door New England (=uiterste noord-oosten van de Verenigde Staten), maar toen de destijds beroemde King Oliver teveel geld vroeg voor de Cotton Club in New York, verving hij hem als huisorkest. Als “Duke Ellington and his Jungle Band” verwierf hij nationale bekendheid door radio-uitzendingen die gemaakt werden in de Cotton Club. Hij vertrok daar in 1931 en produceerde veel werk voor platenstudio’s en filmstudio’s en toerde veelvuldig door de US en Europa. Hij bereikte zijn hoogtepunten in de jaren veertig en werkte samen met ontelbare gereputeerde instrumentalisten. Zijn muzikale invloed op andere uitvoerders en artiesten is onmetelijk. Hij overleed aan een longontsteking op 24 mei 1974.
    Zijn meest bekende composities waren: Take the A Train, Satin Doll, East St. Louis Toodle-Oo, Rockin’in Rythm, Mood Indigo, Caravan, Sophisticated Lady, Creole Love Call, In a Sentimental Mood.
    Diverse muzikanten hebben hem eer betoond met een song of een lp: Dave Brubeck met “The Duke”, Stevie Wonder met “Sir Duke”, Miles Davis met “He Loved Him Madly”, Steely Dan met “East St.Louis toodle-oo” en Joe Jackson wijdde een hele lp aan hem “The Duke”.

     
  • Raymond Thielens 9:38 am op November 19, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Democratie in Belgie 

    Op regelmatige tijdstippen lees ik dat sommige mensen zich ergeren dat er weinig of geen democratie meer is binnen de regering. Mag ik hierbij opmerken dat er in de loop van de geschiedenis nog nooit democratie geweest is en nu dus ook niet. De slimme truc waarmee het gewone volk in ons schijnbaar democratisch systeem buitenspel gezet wordt is het wegmoffelen van macht in instellingen die door de elite gemonopoliseerd wordt en waarvan het personeel niet democratisch verkozen wordt, maar benoemd wordt op basis van hogere afkomst, universitaire diploma’s en/of connecties. Zo is het met de senaat, opperste gerechtshoven, diplomatieke korpsen, hogere leger- en politieleiding. Voorbeelden zijn legio, de recentste: Anciaux die niet op een kieslijst stond bij de laatste verkiezing, zit wel in de senaat; agent die waarschuwingsschot lost in de lucht wordt gestraft niettegenstaande hiervoor geen richtlijn was die dat verbiedt; rechter die niet in het rijtje loopt wordt handig gebroodroofd door in zijn privé-leven te neuzen (SM-rechter); asielzoekers worden zomaar gedropt in een weinig bevolkte gemeente van slechts 1300 inwoners (weinig volk, weinig weerstand zo wordt gedacht). En de kers op de taart is Europa, een instelling waarbij het volk nergens in Europa geraadpleegd werd via referendum (want die dommeriken weten toch niet wat goed voor hen is aldus premier Dehaene destijds). Europa was helemaal een onderonsje om mekaar ook te bedienen. Het verdrag van Lissabon werd er dan ook doorgedrukt. Idem Marrakesh akkoord eind verleden jaar.

    En als er lastigaards moeilijk beginnen doen, bedienen ze zich van de “slapp-proces-methode”. De afkorting van Strategic Lawsuit Against Public Participation, is een rechtszaak die aangespannen wordt, niet om recht te halen, maar met het oogmerk om een kritische partij te intimideren en met hoog oplopende gerechtskosten kapot te procederen.

    Ze zijn erop gericht om burgerbewegingen, bloggers, columnisten, wetenschappers, klokkenluiders, schrijvers, onderzoekers en journalisten te doen afzien van het gebruik van hun rechten, met name: de vrije meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van wetenschappelijk onderzoek en vrijheid van maatschappelijke participatie.

    Een recent voorbeeld hiervan is het geding dat Johan Vande Lanotte aangespannen heeft tegen de schrijver van het boek: “De keizer van Oostende”. Momenteel heeft diezelfde schrijver een tweede geding op zijn palmares met het boek: “De illegale Ghelamco Arena” met als ondertitel: “Als politici zich met voetbal bemoeien”. 

     Achter de schermen worden ook de banden in aangename sfeer aangehaald in “culturele clubs” zoals Rotary, Lions of Kiwanis, waar de gewone man nooit binnengeraakt want ge moet voorgedragen worden door een peter. Daar worden ook zaakjes geregeld die liefst voor de buitenwereld verborgen blijven. Op deze manier kunnen ook postjes geregeld worden zoals bij erfenissen waarbij zonen minister kunnen worden in opvolging van de vader.

    En heeft nog niemand stilgestaan waarom de spitstechnologische hoogstandjes om achterpoortjes te creëren waardoor de echte rijken kunnen ontsnappen, in stand gehouden worden? Waarom deze niet gesloten worden, begrijp je beter als ge weet dat wetten in mekaar gebokst worden in commissies waarin gelobbyd wordt tegen 100 per uur door topadvocaten die daarvoor ingehuurd worden door de elite.

    Wat ook belangrijk is dat de gewone man niet teveel tijd over heeft om na te denken, dus zorgen ze ervoor dat hij weinig verdient en meer uren moet kloppen om een deftig loon bij mekaar te harken om zijn kroost een woonst en eten te verschaffen. En als er dan toch nog vrije tijd over is, geef hem brood en spelen zoals voetbal en wielrennen, de volkse sporten.

    En als ze toch nog kritiek uiten op politici en hun supporters, zeggen ze steevast de volgende dooddoener: “als gij het dan allemaal zo goed weet, waarom geeft gij u niet aan om op te komen bij de verkiezingen”, goed wetende dat een gewone burger toch geen kans maakt om op een verkiesbare plaats op een lijst van politieke partijen te komen. Ik vind zo’n gezegde zelfs ronduit denigrerend. Kijk nu ook naar het politieke gekonkel om de traditionele partijen (de verliezers) toch maar opnieuw in het zadel te helpen omdat de VB en NVA onbetrouwbaar zijn in hun ogen. VB zal nooit in een regering opgenomen worden wegens te volks en te gevaarlijk voor de elite. De elite organiseert liever zelf “vrijgevigheid” door goede doelen te sponsoren om hun gezicht te redden en om geen risico te lopen dat elke verandering in de maatschappij hen schade zou toebrengen. Ze zijn toch zo goed meneer, zie volgende maand hoe ze hun gezicht weer zullen redden bij de “warmste week” en de domme kloot weer in het ootje nemen.

     
  • Raymond Thielens 9:36 am op November 3, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Bishop Solomon Burke 

    Solomon Burke was een Amerikaanse soulzanger. Hij is een van de muzikanten die aan de wieg stonden van de soulmuziek.

    Alhoewel hij nooit grote hits heeft gehad zijn een aantal van zijn nummers uitgegroeid tot klassiekers, die meerdere malen zijn uitgevoerd door andere artiesten. “Everybody Needs Somebody to Love” is hiervan waarschijnlijk de bekendste.

    Burkes wortels lagen in de gospel. Hij zong in een kerkkoor, preekte op jonge leeftijd al in zijn kerk in Philadelphia en presenteerde een gospelprogramma op de radio. Tussen 1954 en 1958 nam hij enkele gospelnummers op voor het label Apollo. In 1960 werd hij ontdekt door producer Jerry Wexler en tekende hij een contract bij Atlantic Records. Zijn eerste singles waren covers van countryliedjes als “Just Out of Reach“. Door gospel te mengen met de toen populaire muziekstijl R&B legde hij de basis voor soulmuziek.

    Hij had in de jaren zestig wel enkele grote R&B-hits, maar wist niet door te breken tot het grotere poppubliek, wat andere soulzangers (Aretha FranklinOtis ReddingSam Cooke) wel lukte. Enkele R&B-hits uit die tijd waren onder andere “Cry To Me“, “If You Need Me“, “Got To Get You Off My Mind” en “Tonight’s The Night“. “Everybody Needs Somebody to Love” uit 1964 was mogelijk zijn bekendste nummer: het werd datzelfde jaar nog gecoverd door de Rolling Stones op een van hun eerste albums en kreeg ook bekendheid in de versies van Wilson Pickett en The Blues Brothers. In ’64 werd hij ook door een diskjockey uitgeroepen tot de “King of Rock and Soul“. In 1969 scoorde hij zijn grootste hit met een cover van “Proud Mary” van Creedence Clearwater Revival.

    Eind jaren zestig verliet Burke Atlantic. In de jaren zeventig, tachtig en negentig bracht hij onregelmatig muziekalbums uit. Deze albums werden echter enkel goed ontvangen bij enkele muziekliefhebbers en niet bij het grote publiek. Regelmatig gaf hij dan ook in deze tijd aan de muziekindustrie vaarwel te zeggen. Wel had hij in 1986 een kleine hit met “A change is gonna come“, oorspronkelijk van Sam Cooke. Dit nummer werd ook in Nederland een kleine hit. Ook was hij te zien in de film The Big Easy uit 1987.

    In 2002 maakte Burke een comeback: Andy Kaulkin, de eigenaar van Fat Possum Records, haalde hem over een album op te nemen met nummers geschreven door enkele bewonderaars. Met het resulterende album, Don’t Give Up On Me, wist hij een nieuw publiek te bereiken. Enkele van de artiesten die een nummer hebben geschreven voor het album zijn Bob DylanElvis CostelloTom WaitsVan MorrisonNick LoweBrian Wilson en Dan Penn. Het album was geproduceerd door Joe HenryDon’t Give Up On Me won een Grammy Award voor beste bluesalbum en werd door verscheidene muziektijdschriften (onder andere MojoOOR en Rolling Stone) beschouwd als een van de beste albums van het jaar. In 2003 trad Burke op zowel Pinkpop als North Sea Jazz op en nam hij het nummer “Catch Up To My Step” op met Junkie XL, en in 2004 volgde het duet “Devil in me” met de Italiaanse zanger Zucchero op diens duetalbum “ZU & Co”. Sinds 2005 had hij een Nederlandse bassist: Aaldert van Weelden.[1]

    In 2006 verbleef Burke een paar dagen in het huis van Buddy Miller in Nashville om zijn countryalbum Nashville op te nemen, waarop Emmylou HarrisPatty GriffinGillian WelchPatty Loveless en Dolly Parton duetten met hem zingen. Eind 2007 gaf hij tijdens een concert van De Dijk een gastoptreden.

    Burke stond aan het hoofd van een zeer grote familie. In mei 2009 had hij 21 kinderen (14 dochters en 7 zonen), 90 kleinkinderen en 20 achterkleinkinderen. Behalve zanger was hij ook werkzaam als predikant en was hij eigenaar van onder andere een eigen kerk en een keten van begrafenisondernemingen. Burke zong tevens mee in het nummer “Het moet en het zal”, door hem geschreven en vertaald door Huub van der Lubbe van De Dijk op de cd “Brussel” uit 2008.

    Tijdens het laatste optreden in Nederland, op 8 augustus 2010, was al een duidelijk verzwakte Burke te zien. Het gehele optreden tijdens Folkfestival Dranouter bleef hij op een gouden troon zitten. Ook het decor werd aangepast, zodat het publiek niet kon zien hoe men hem van het podium haalde.

    Op 10 oktober 2010 overleed Burke op Luchthaven Schiphol. Hij was daar vanuit Los Angeles aangekomen voor een optreden op 12 oktober met De Dijk in Paradiso in Amsterdam.

    Bron: Wikipedia

     
  • Raymond Thielens 11:35 am op October 27, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Studiomuzikanten 

    Eind jaren vijftig, begin jaren zestig waren vele sessiemuzikanten actief in studio’s van o.a. New York, Nashville, Memphis, Detroit en Muscle Shoals, tot Los Angeles, waar de Wrecking Crew opereerde. De zwarte muziekscene hadden hun eigen studiocollectief, namelijk The Funk Brothers voor het Motown-imperium van Berry Gordy. Bij de American Sound Studio hadden ze The Memphis Boys.

    In de jaren zestig had de meer-sporen opnameapparatuur (multi-tracking) veel minder mogelijkheden dan tegenwoordig. De instrumentale backing-tracks (beginopnames voor een nummer, gewoonlijk bestaand uit ritmesectie met basgitaar, waaraan later de andere instrumenten worden toegevoegd) werden vaak “hot” opgenomen met een groep muzikanten die live in de studio speelde.  De muzikanten moesten op afroep beschikbaar zijn zodat producenten op het laatste moment nog aan-, in- of opvullingen konden toevoegen. 

    Omdat Pete Best niet de allerbeste drummer was, werd hij bij de Beatles vervangen door Ringo Starr voor de vaste bezetting. Zelfs Ringo werd bij latere opnames en/of live-optredens af en toe vervangen door een sessiemuzikant onder andere door Andy White, Jimmy Nicol (wegens ziekte Ringo). Voor de eerste opnames in Duitsland als begeleider van Tony Sheridan werd Pete Best ook vervangen door Bernard Purdie. 

    Wie snuffelt op lp’s en cd’s naar de begeleidende bezetting van de artiesten zal merken dat dikwijls dezelfde namen terugkeren.

    Bij de Wrecking Crew waren de bekendste namen per discipline die veel gevraagd werden:

    Drums = Hall Blaine, Jim Keltner, Earl Palmer; Gitaar = James Burton, Glen Campbell, René Hall, Carol Kaye, Dr. John, Tommy Tedesco; Toetsen= Leon Russell, Larry Knechtel, Jimmy Webb; Basgitaar = Carol Kaye, Larry Knechtel; Sax en fluit = Jim Horn.

    Bij de Funky Brothers waren de bekendste:

    Drums = Benny Benjamin, Uriel Jones, Richard Allen; Gitaar= Eddie Willis, Joe Messina, Robert White; Basgitaar = James Jamerson, Bob Babbitt; Toetsen = Earl Van Dyke, Joe Hunter.

    Bij de Memphis Boys waren het:

    Drums = Gene Chrisman; Gitaar = Reggie Young; Toetsen = Bobby Wood, Bobby Emmons; Basgitaar = Mike Leech, Tommy Cogbill.

     
    • Rony Vercauteren 3:16 pm op oktober 28, 2019 Permalink | Beantwoorden

      Studiomuzikanten zijn dikwijls onderschatte talenten. Een voorbeeld hiervan is Steve Cropper een bekende naam die ik een beetje mis in uw lijstjes.
      Hij is gitarist, componist en producer en werkte voor Stax Records van 1961 tot 1970. Als studio- en sessiemuzikant was hij medeoprichter van Booker T and the MG’s en scoorde met nummers als Green Onions en Pass the Peas. Hij schreef samen met Eddy Floyd de hit Knock-out on Wood. Componeerde mee In the Midnight Hour van Wilson Pickett en Dock of the Bay van Otis Redding die omkwam in een vliegtuigcrash terwijl het nummer nog niet af was. Cropper kreeg opdracht van de platenfirma om het nummer onmiddellijk af maken zodat zij het nog binnen de week na de dood van Otis konden uitbrengen. Het werd zoals verwacht een monsterhit. Zo zie je maar de een zijn dood is letterlijk de ander zijn brood. Mick Jagger vindt het één van de beste songs mede door zijn eenvoud en had graag zo een song op zijn palmares gehad. Als gitarist eindigde Steve Cropper nog tweede op een all time ranking na Jimi Hendrix.

      Like

      • Raymond Thielens 7:44 am op oktober 30, 2019 Permalink | Beantwoorden

        Ja, Glen Campbell en Dr.John (Mac Rebennack) hebben NADIEN ook een eigen carrière uitgebouwd zoals Cropper met zijn Booker T & the MG’s, maar bij mijn weten heeft Steve Cropper VOORDIEN nooit meegespeeld in een studiocollectief van steeds wisselende onafhankelijke huurlingen. Alle leden van de drie voornoemde groepen schreven ook geen liedjes, zoals Cropper wel deed, maar fungeerden louter als muzikanten op aanvraag zonder meer. Soms leverden ze een bijdrage (zoals een riff en dan denk ik aan Carol Kaye) maar werden als tekstschrijver of componist nooit vermeld. Daarom dat ik deze mensen eens “in the picture” wilde zetten, want voor de doorsnee muziekliefhebber waren ze (en zijn ze nu nog) onbekend. Dat kan niet gezegd worden van Cropper, die als auteur mee vermeld stond op de hoes en vinylplaat. En over de benaming “onderschat”, valt ook te discussiëren in het geval van Cropper.

        Like

  • Raymond Thielens 7:37 am op October 7, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Topspionnen in de 20ste eeuw: Kim Philby en Richard Sorge 

    Murray Sayle, journalist voor de Sunday Times  die Philby interviewde na zijn bekentenis dat hij dubbelspion was ten voordele van de USSR merkte de overeenkomsten op tussen beide spionnen: beiden waren journalist, kinderen van expatouders en als jongvolwassene in de ban geraakt van het communisme. Het mechanisme schijnt bij beiden vrijwel hetzelfde geweest te zijn: na de constatering dat alcohol onmiddellijke vriendschap betekent, en een bar de ideale plaats is om informatie los te krijgen – en de ontdekking, die veel dronkaards hebben gedaan, dat drank directe verlichting van knagende angst biedt – gingen de twee spionnen aandacht trekken met hun gedrag in de veronderstelling dat niemand zou denken dat openlijk vertoon een vorm van camouflage is. Beide spionnen kregen als eerbetoon een postzegel in de Sovjet-unie. Philby in 1990. Sorge in 1965.

    Sorge informeerde over de aanval in Pearl Harbor, maar Stalin hield de info bewust achter voor de Amerikanen. Via zijn contacten op de Duitse ambassade in Tokio kwam hij gedetailleerde informatie te weten over Operatie Barbarossa, de Duitse aanval op de Sovjet-unie. Hij wist de exacte dag en uur van de Duitse aanval op Rusland door te spelen. Maar omwille van het met Hitler gesloten niet-aanvalspact vond Stalin het ongeloofwaardig en de chef van de militaire inlichtingendienst volgde hem hierin lijdzaam en verdraaide de verkregen info van Sorge om Stalin terwille te zijn. Sorge verloor daardoor zijn vertrouwen in de sovjetleiding en ging nog meer drinken. 

    Volgens Wikipedia baseerde Ian Fleming, de schrijver van de James Bond boekjes, zich op vier verschillende personen voor zijn personnage, in ieder geval geen Philby noch Sorge. En ook niet op Lionel Crabb, een officier in de marine-inlichtingendienst die Fleming zeer goed gekend heeft en naar de Sovjet-Unie gestuurd werd als dubbelspion van MI6. Zijn dood, totaal onbekend, wordt het Crabb-mysterie genoemd en was de inspiratie voor het plot van Thunderball, waarin Bond de romp van de Disco Volante gaat onderzoeken, het jacht van Emilio Largo. Sorge kon ook zo in de schoenen van Bond gestapt hebben:  hij creëerde de indruk van een playboy, een nietsnut te zijn die er maar op los leefde, het absolute tegendeel van een scherpe en gevaarlijke spion. In ieder geval heeft Fleming zijn inspiratie opgedaan tijdens zijn carrière in de Britse geheime dienst, en zijn creatie was een mengelmoes van gebeurtenissen en mensen, die hij kende, om de James Bond-held te boetseren. Het succes van zijn boekjes explodeerde na het uitbrengen van de eerste film Dr.No. Toeval of niet, dezelfde tijd toen het Profumo spionnage schandaal losbarstte, het zal in ieder geval bijgedragen hebben tot het boom-effect op de verkoop van zijn boeken.

    Kim Philby vluchtte na zijn bekentenis in Libanon tegen zijn beste vriend John Elliott naar Rusland, waar hij een rustige oude dag doorbracht en op 76-jarige leeftijd stierf in 1988. Hij wordt ook beschouwd als de vierde mol in het Christine Keeler schandaal, waar ook spionnage ten voordele van de Sovjet-Unie de val betekende van minister Profumo. Londen stond toen op zijn kop en Premier Harold Macmillan heeft Philby toen vrijgepleit van schuld, ten onrechte zoals later bleek.

    Sorge won het vertrouwen van het Duitse ambassade personneel in Tokio. Paul Wenneker werd zijn meest toegewijde drinkebroer en informant. Ambassadeur Eugen Ott had zo’n onwrikbaar vertrouwen in Sorge dat niks Richard verontrustte. Na zijn ontmaskering eind 1941 door onderschepte berichten van de Japanse inlichtingendienst, bracht hij twee jaar in hechtenis door, terwijl hij stevig ondervraagd werd. Uiteindelijk werd hij in 1944 in Tokio opgehangen.

    Het belang en de verdienste van Sorge’s spionnage-activiteiten heeft Stalin de volstrekte zekerheid gegeven dat hij niet moest vrezen dat de Japanners in het oosten een tweede oorlogsfront zouden openen. Dit gaf hem de mogelijkheid om al zijn troepen te concentreren in het westen om Hitler te stoppen en tegelijkertijd de tegenaanval in te zetten. Sorge’s bijdrage was aldus bepalend voor de afloop van de tweede wereldoorlog. Zeggen dat D-Day het keerpunt was, is dus totale onzin; de gealllieerden hebben alleen belet dat de Russen heel Europa onder de voet zouden gelopen hebben. Tenandere uit onlangs vrijgekomen documenten is gebleken dat Stalin tijdens het ondertekenen met Hitler van het niet-aanvalspact, zelf al een aanvalsplan liggen had om Hitler aan te vallen en heel Europa te veroveren.

    Correctie: De Pearl Harbor saga van Sorge is onwaar en nooit bewezen. Waarom ik het dan toch vertel, is omdat het in vele boeken over Richard Sorge zo aangehaald wordt. Het verhaal is ontsproten uit de koker van Hans-Otto Meissner, een Duitse collega van Sorge op de ambassade, toen hij in 1955 het boek “De Zaak Sorge” schreef, een amalgaam van memoires en fictie. Het verhaal is nadien een eigen leven gaan leiden. Natuurlijk is de figuur en de avonturen van Richard en het manische wantrouwen van Stalin, wel de aanleiding om zo’n verhalen te doen ontstaan. Sorge was zo’n charismatische man dat verschillende vrouwen, die een affaire hadden met hem, vele jaren later bij hun ondervraging over de details ervan, terug in vuur en vlam schoten. Feit is wel dat iedereen die hij meetrok in zijn spionnenring de dood injoeg, uitgezonderd het echtpaar Max en Anna Clausen, zijn vertrouwde radiotelegrafist die al zijn berichten doorzond naar Moskou. Tijdens zijn ondervraging waren de Japanners in volle bewondering voor zijn elektronische vindingrijkheid. Zij overleefden de oorlog en werden bevrijd door de geallieerden.

     
  • Raymond Thielens 11:21 am op September 30, 2019 Permalink | Beantwoorden  

    Tab Hunter in Hollywood 

    Verleden jaar in juli 2018, overleed de 87-jarige acteur-zanger Tab Hunter.  Voor de oudere muziekliefhebbers zal er allicht een belletje rinkelen als ik zeg dat hij de country-single “Young Love” naar de hoogste regionen van Billboard zong en zelfs “Too Much” van Elvis Presley in februari 1957 van de eerste plaats wegduwde, tot diens ergernis, temeer omdat Hunter gebruik had gemaakt van Elvis’ background groep The Jordanaires bij de opname in Nashville. Waarom schrijven over Tab Hunter die voor de meerderheid relatief onbekend is? Omdat hij in menig opzicht een meer dan opmerkelijk levenstraject doorliep als homo in een tijdvak dat deze geaardheid  allerminst aanvaard werd. Daarom ook dat hij slechts 5 jaar voor zijn dood trouwde met zijn 28 jaar jongere levenspartner Allan Glaser, in 2013 als 82-jarige, waarmee hij een relatie had van 35 jaar.

    Hunter, geboren als Arthur Kelm, als zoon van een Duitse vrouw die in 1927 naar Amerika geëmigreerd was en daar trouwde met Charles Kelm. Arthur had ook een oudere broer Walter die later sneuvelde in de Vietnam oorlog. Het huwelijk was een kort leven beschoren en na de scheiding liet zijn moeder hun namen veranderen naar haar meisjesnaam Gielen. Om in hun onderhoud te voorzien werd zij stewardess op een passagiersschip, maar wegens haar vele afwezigheden, werden de zoons al vlug zeer zelfstandig. In die tijd leerde hij Dick Clayton kennen, een homosexuele acteur, waar hij bij bleef logeren. Clayton introduceerde hem bij de filmagent Henry Willson. Deze laatste was voor vele acteurs de toegangspoort tot een succesvolle acteercarrière, maar hij stond ook bekend als jager op mooie jongens. Tony Curtis zei ooit van hem: “Iedereen die bij hem onder contract kwam, was verplicht zich aan hem sexueel te onderwerpen.” Wilsson was onder de indruk van de hoogblonde, atletisch gebouwde Arthur en liet hem acteerlessen volgen. Willson wijzigde zijn naam in Tab Hunter. Na wat vergeefse pogingen kreeg hij uiteindelijk toch een hoofdrol te pakken en de trein was vertrokken. Als 18-jarige met ontbloot bovenlijf droomden de tienermeisjes van hem, terwijl hijzelf verliefd werd op kunstschaatser Ronnie Robertson. Maar de katholiek opgevoede Hunter worstelde met zijn geweten over zijn homo-inborst en toen hij zijn beklag hierover maakte bij Clayton stelde die hem gerust: “Een penis heeft nu eenmaal geen geweten!”.

    Toen hij op een dag terugreed naar huis en onderweg stopte aan het befaamde Chateau Marmont, een hotel dat bekend stond als ontmoetingsplaats voor bekende filmacteurs, ging hij er zwemmen en nadat hij bij het verlaten van het zwembad een handdoek omsloeg, werd hij opgemerkt door  Anthony Perkins (bekend van de Hitchcock-thriller Psycho), die hem aansprak, waarna beiden een sexuele verhouding startten, die enkele maanden bleef duren tot beiden in de running waren voor een filmrol en Perkins ermee ging lopen en meteen het einde inluidde van hun relatie. Daarna ontmoette hij filmproducer Allan Glaser dat zijn levenspartner werd tot aan zijn overlijden.

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren